Troska o powołania stanowi dla każdej diecezji duszpasterski priorytet, tym bardziej jeszcze większej wagi nabiera w trwającym Roku Kapłańskim. W tym roku nasza diecezja wzbogaciła się o ośmiu nowych prezbiterów. Do ich grona w listopadzie dołączyć ma jeszcze jeden kapłan, który, podobnie jak dotychczasowi, przyjmie święcenia kapłańskie z rąk ordynariusza sosnowieckiego bp. Grzegorza Kaszaka. Dwie osoby po rozmowie kwalifikacyjnej zostały przyjęte na pierwszy rok studiów w Wyższym Seminarium Duchownym Diecezji Sosnowieckiej w Krakowie. Kolejnych kilka osób zgłosiło swój udział w drugiej turze egzaminu i rozmów kwalifikacyjnych, 1 września.
Chłopcy w dzieciństwie marzą, by w przyszłości być strażakami, policjantami czy kierowcami. Niejeden planuje zostać księdzem. Wszyscy mówią, że powołanie to tajemnica. Trudno zatem dociec chwili, w której najpierw dziecięce marzenia, potem uporczywe, powracające myśli o stanie duchownym przeradzają się w przekonanie czy wręcz pewność. Powszechnie uważa się, że spod ołtarza bliżej jest do seminarium duchownego czy zakonnego, niż spod chóru.
Powołanie czasem przychodzi nagle, nie zawsze w porę. Na pewnym etapie życia nabiera się przekonania, że Bóg właśnie mnie wzywa do swej służby. Gdzie leży tajemnica kapłańskiego powołania i na ile człowiek ma na nią wpływ? Czy to przypadek, że jedne parafie obfitują w powołania, a inne nie? Na te pytania nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Bóg trafia do serca człowieka znanymi tylko sobie środkami. Łaska powołania przychodzi do duszy człowieka w różny sposób i w różnej formie.
Do jednych Bóg mówi cicho, delikatnie i spokojnie. Inni, aby usłyszeć głos Boży potrzebują mocnego wstrząsu. Są tacy, których Bóg powołuje już w łonie matki, jak to miało miejsce z prorokiem Jeremiaszem: „Zanim ukształtowałem cię w łonie matki znałem cię, nim przyszedłeś na świat poświęciłem cię i ustanowiłem cię prorokiem między narodami”. Izajasz stał się prorokiem dopiero w 30. roku życia. Bóg ukazał mu najpierw troski, cierpienia, nieszczęścia dotykające ludzi, a potem rzekł do niego: „Kogo mam posłać? Kto by tam poszedł?”. I zaraz otrzymał odpowiedź od Izajasza: „Oto ja, poślij mnie”. Św. Paweł natomiast potrzebował mocniejszego bodźca. W chwili po ludzku sądząc najbardziej nieodpowiedniej, kiedy pałał nienawiścią do wszystkiego, co Chrystusowe, właśnie wtedy został powołany przez Chrystusa do Jego służby. Piotrowi, Andrzejowi, Jakubowi, Janowi i innym apostołom wystarczyły ciche i serdeczne słowa: „Pójdź za mną”. Bóg może powoływać do swojej winnicy o każdej porze dnia i w każdym okresie życia. Augustyna pozyskał Bóg głosem sumienia, który przemówił do niego w mediolańskim parku. Ignacemu Loyoli posłużyło łóżko szpitalne i wielka rana zadana mu przy obronie twierdzy. Każdy powołany posiada własną drogę powołania, która pozostanie ostatecznie Bożą tajemnicą.
W Roku Kapłańskim w szczególny sposób w modlitwie pamiętajmy o tym, by wspólnota kościelna naszej diecezji mogła cieszyć się z nowych powołań kapłańskich.