„By nikt dzisiaj samotny się nie czuł, w każdym domu wolne krzesło czeka”.
(Tadeusz Szyma „Przed Wigilią”)

W każdym domu wolne krzesło czeka,
ale oczy zamknięte, uśpione,
jeden talerz, widelec i łyżka,
ale serce w swoich zapatrzone.

Krzesło puste do końca zostało,
talerz, sztućce do kuchni sprzątnięto.
Miłe ciepło podarków i życzeń
pozostało w rodzinie zamknięte.

Po wędrowca wyjść trzeba na drogę,
przyprowadzić, by pobył niespiesznie,
samotnego odnaleźć, zaprosić,
wtedy zwyczaj nam się ucieleśni.

A gdy już się zaprasza samotnych,
warto w sercu subtelność poćwiczyć,
by podziałem na swoich i obcych
zbolałego człowieka nie skrzywdzić.

Wigilijna samotność jest trudna,
więc darujmy serce w upominku,
aby gość czuł się członkiem rodziny,
nie obiektem dobrego uczynku.