Pielgrzymów pobłogosławił bp Tadeusz Lityński (zobacz tutaj).
Pątnicy z Zielonej Góry mają do pokonania 365 kilometrów. – Trasa jest już dotarta. Ci, którzy nas przyjmują, z wielką radością na nas czekają, cały czas dzwonią telefony. Idziemy zasadniczo w dwóch większych grupach, złożonych z mniejszych grup parafialnych. Ponad dwieście osób przejdzie całą trasę, a ponad 150 pielgrzymów będzie do nas dojeżdżać, np. na jeden dzień, na weekend czy na kilka dni – mówi ks. Krzysztof Kocz, kierownik pielgrzymki.
Tegorocznym hasłem pielgrzymki są słowa: „Uczestniczę we wspólnocie Kościoła”. Pielgrzymka zielonogórska składa się z siedmiu grup, którymi opiekują się kapłani: różana z Gubina (ks. Piotr Juckiewicz, ks. Damian Swiniarek), czerwona z parafii pw. Ducha Świętego w Zielonej Górze (ks. Wojciech Lisiewicz), czarna z parafii pw. św. Franciszka w Zielonej Górze (o. Jacek Bielecki), fioletowa z parafii pw. św. Jadwigi w Zielonej Górze (ks. Sebastian Pytlik), biało-zielona z parafii pw. św. Józefa w Zielonej Górze (ks. Tomasz Westfal), biało-czerwona z Drzonkowa (ks. Rafał Szwaja) oraz biała z Nowej Soli (ks. Krzysztof Kocz).
Więcej o 42. Diecezjalnej Pieszej Pielgrzymce na Jasną Górę ukaże się w papierowym wydaniu Niedzieli (numer z 11 sierpnia 2024). Zapraszamy do galerii zdjęć.
Po Mszach świętych chętni mogą wziąć udział w spotkaniu w salce pod kościołem
W parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Zielonej Górze 11 grudnia została odprawiona kolejna Msza święta w intencji „O dobrego męża, o dobrą żonę”.
Eucharystie w tej intencji sprawowane są co miesiąc. Ich inicjatorem jest Koło Akademickie KSM przy Uniwersytecie Zielonogórskim. Jest to propozycja skierowana do osób w każdym wieku. Do wspólnej modlitwy zapraszani są single, pary i małżeństwa. Po Mszy świętej chętni mogą wziąć udział w spotkaniu warsztatowym w salce pod kościołem. Na takie spotkania zapraszani są różni specjaliści, którzy mówią o budowaniu relacji i ich utrzymywaniu.
Ewangelia uczy, że nikt nie jest gotów wybrać się w drogę za Jezusem, poddać się Jego wymaganiom czy też poświęcić się dla Niego, jeśli wpierw nie (roz)pozna w Nim swojego Zbawiciela.
Jan zobaczył podchodzącego ku niemu Jezusa i rzekł: «Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata. To jest Ten, o którym powiedziałem: „Po mnie przyjdzie Mąż, który mnie przewyższył godnością, gdyż był wcześniej ode mnie”. Ja Go przedtem nie znałem, ale przyszedłem chrzcić wodą w tym celu, aby On się objawił Izraelowi». Jan dał takie świadectwo: «Ujrzałem ducha, który zstępował z nieba jak gołębica i spoczął na Nim. Ja Go przedtem nie znałem, ale Ten, który mnie posłał, abym chrzcił wodą, powiedział do mnie: „Ten, nad którym ujrzysz ducha zstępującego i spoczywającego na Nim, jest Tym, który chrzci Duchem Świętym”. Ja to ujrzałem i daję świadectwo, że On jest Synem Bożym».
Izajasz mówi do ziemi, która zaznała upokorzenia. Zabulon i Neftali leżały na północy. W VIII wieku przed Chr. te okolice pierwsze przyjęły cios Asyrii i doświadczyły przesiedleń. Prorok pamięta o „drodze nadmorskiej” i o „Zajordaniu”, o szlakach, którymi przechodzili obcy. W takich miejscach rodzi się zdanie o światłości. „Naród kroczący w ciemnościach” opisuje ludzi idących dalej, choć widzą mało. Ciemność w Biblii dotyka nocy, lęku i utraty sensu. Światłość (’ôr) jest znakiem obecności Pana. Ona wschodzi nad tymi, którzy „mieszkają w krainie mroków”, w przestrzeni naznaczonej śmiercią i przemocą. Izajasz mówi o świetle „wielkim”. Ono zmienia sposób widzenia. W tekście brzmi też obietnica pomnożenia narodu. To język życia, które wraca, gdy lud przestaje się kurczyć pod naciskiem. Radość zostaje nazwana „przed Tobą”, przed obliczem Boga. Prorok porównuje ją do radości żniwiarzy i do podziału zdobyczy. To obrazy ulgi po ucisku i oddechu po czasie ciężkiej pracy. Prorok opisuje rozbicie jarzma, kija na barkach i rózgi ciemięzcy. Przywołuje „dzień Midianu”, pamięć zwycięstwa Gedeona. To zwycięstwo przyszło bez siły wielkiej armii. Wskazuje na Boga, który potrafi przerwać spiralę strachu i oddać godność uciskanym. „Galilea pogan” brzmi jak przestrzeń (goyim), narodów. To miejsce mieszane, słabiej chronione, często lekceważone przez centrum. Izajasz widzi tam początek odnowy. Światło rozpala się właśnie na pograniczu. Proroctwo pokazuje Pana, który wchodzi w historię ran i czyni ją miejscem nowego początku. W tej obietnicy Pan sam staje się światłem drogi.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
