Na początku Wielkiego Postu czytamy fragment Ewangelii według św. Łukasza. Jest w nim mowa o tym, że Pan Jezus - napełniony Duchem Świętym - był na pustyni kuszony przez diabła. Stoczył z nim zwycięski bój, wyrażający się w konkretnych i zdecydowanych odpowiedziach na jego propozycje. Nie uległ pokusie. Zwodziciel nie był w stanie nad Nim zapanować, dlatego odszedł pokonany i upokorzony. Chrystus w swojej wolności nie uległ jego diabelskiej inteligencji. Innymi słowy, dał nam przykład do naśladowania, szczególnie teraz, kiedy przez najbliższe tygodnie będziemy przygotowywać się do jak najlepszego przeżycia Paschy Pańskiej.

Już św. Tomasz z Akwinu pisał, że żaden zły duch nie jest w stanie zawładnąć wierzącym w Chrystusa Pana, jeśli wpierw człowiek sam nie pozwoli mu w swojej wolności niejako wejść do siebie, otworzyć drzwi swojej duszy. Aby tak się nie stało, trzeba być zawsze blisko Pana Boga. Bez wątpienia pomaga w tym korzystanie z bogactwa Bożej łaski obecnej w sakramentach świętych. Dlatego też nie powinniśmy bać się np. sakramentu pokuty i pojednania. Wielki Post sprzyja spowiedzi. To pierwszy krok do prawdziwego i trwałego nawrócenia, opowiedzenia się za Bogiem zarówno w swoim prywatnym życiu, jak i w życiu społecznym.

Św. Paweł Apostoł woła dziś do nas: „Jeden jest bowiem Pan wszystkich. On to rozdziela swe bogactwa wszystkim, którzy Go wzywają. «Albowiem każdy, kto wezwie imienia Pańskiego, będzie zbawiony»”. Przyzywajmy zatem imienia Bożego, szczególnie wtedy, gdy jesteśmy narażeni na pokusy tego świata. W imieniu Pana nasza obrona. On sam będzie walczył za nas.

„Tak więc Wielki Post stanowi opatrznościową sposobność do takiego duchowego oderwania się od bogactw materialnych i otwarcia się na Boga, ku któremu chrześcijanin powinien skierować całe swoje życie, świadom, że nie posiada trwałego mieszkania na tym świecie, «nasza bowiem ojczyzna jest w niebie» (Flp 3, 20). Obchody tajemnicy paschalnej na zakończenie Wielkiego Postu wskazują, że szczytem wielkopostnej drogi oczyszczenia jest ofiara z samego siebie, złożona Ojcu dobrowolnie i z miłości. Właśnie na tej drodze uczeń Chrystusa uczy się przekraczać siebie i swoje egoistyczne interesy, aby spotykać się z braćmi w miłości” - pisał bł. Jan Paweł II w orędziu na Wielki Post w 1997 r.