Święta, koniec roku, spotkania z bliskimi, znajomymi i rozmowy o nas, o Polsce. Dominują pytania: Jak długo jeszcze polskie społeczeństwo nie będzie reagować na zło i ogłupianie? Czy naprawdę wszystko można usprawiedliwić, wytłumaczyć, a nawet udowodnić?

Co stało się z narodem polskim, znanym z waleczności i odważnej miłości do Ojczyzny i prawdy? Czy tak jest w istocie, że elity wymordowali, a został „spolegliwy ludek”, który można kupić za łyżkę strawy? Przeżywamy kolejne dni naszego życia z pochyloną głową, z małpim naśladownictwem tych „lepszych”, bez perspektyw, bez determinacji zmiany. Czyż nie jesteśmy godni pożałowania, wychodzący tabunami z wielkich marketów, ubrani „modnie”, z produktami tak naprawdę nienadającymi się do spożycia? A do tego obrazka należy dołączyć dźwięk – język, słownictwo, udawanie tzw. Europejczyków. To wcale nie jest śmieszne, bo prawda jest jeszcze bardziej załamująca.

Młodzi spoza układów, bez znajomości nie mają szans na pracę, rozwój na miarę własnych umiejętności, zdolności. Często są bez żadnych szans. Widzą błyskotliwe kariery swoich rówieśników, niepoparte talentem ani pracowitością. Dzieci i wnuki dawnych władców Polski, partyjnych karierowiczów, ubeków, wszelkiego rodzaju „współpracowników”, śmieją się ze swoich biednych kolegów, „nieudaczników”, którzy po studiach, ukończonych z celującą notą, klepią biedę. Czytają o kolejnych defraudacjach majątku narodowego, niebotycznych pensjach, premiach. Przecież nie tak dawno przemknęła wiadomość, że szef spółki PL. 2012 Marcin Herra otrzymał premię w wysokości 1 mln 330 tys. zł, a wiceprezes Andrzej Bogucki 1 mln 307 tys. zł „za przygotowanie i pracę przy projekcie Euro 2012” – jak podano w oficjalnym komunikacie. Naród milczy, nie reaguje, gdy kolejna łapówkara, słynna już Beata Sawicka, zostaje uniewinniona. Dajemy się nabrać na dowcip z zegarkami ministra Nowaka, a przecież chodzi tu o wielkie pieniądze, znikający majątek narodowy. Takich spraw przewija się ukradkiem przez prasę bardzo wiele, w niektórych są nawet hańbiące dowody, zarejestrowane rozmowy, cwaniackie, wulgarne dzielenie kasy. Okradanie nas wszystkich. Naród znowu milczy, nie reaguje. Przyjmuje tłumaczenia sądu, tak samo jak w przypadku doktora G. Mamy przecież sąd niezawisły i wolną Polskę. Jak im nie wierzyć? Zapominamy, że ludzie są ci sami. Czasami trochę młodsi, niekiedy zmienili nazwiska, ale duszy nie zmienili. Kłamią bezkarnie, cynicznie dowodząc swoich racji, bo mają na to społeczne przyzwolenie. Nie ma reakcji na kolejne afery, na wyprzedaż majątku narodowego i potajemne, ogromne fortuny, zbudowane na korupcji, bezprawnym rozporządzaniu mieniem publicznym, agenturalnych układach. Naród przełknął nawet dość głośne, skandaliczne rozgrabienie funduszy na budowę dróg. Bezradność, bylejakość, zadowalanie się tym, co jest, i tak dzień za dniem. Niektórzy w proteście wychodzą na ulice, przejdą z transparentami, flagami i wrócą do swoich zmagań z codziennością.

„Budzi się Polska” – zauważamy z nadzieją.

Nie wolno nam dzisiaj nie reagować na to, co dzieje się w Polsce. Jesteśmy to winni Fieldorfowi, Pileckiemu, księdzu Jerzemu, górnikom z „Wujka”, tysiącom zamordowanych bohaterów, którzy ze złem walczyli do końca, aż do utraty życia.

„Trzeba od siebie wymagać… Każdy ma swoje Westerplatte! Nie wolno zdezerterować! Dziś Polska woła o ludzi sumienia!”. Pamiętamy i jesteśmy dumni z Jana Pawła II, wielkiego rodaka, papieża, jakiego jeszcze nie było, ale na słowach kończy się nasza miłość i pamięć. Dlaczego nie sięgamy po jego mądre książki, homilie, wywiady?

Na pytanie o najważniejsze zdanie z Ewangelii – Jan Paweł II odpowiedział: „Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli”. Dążmy więc do prawdy – do prawdy o Smoleńsku, do prawdy o ludziach rządzących Polską, do prawdy o Polsce. Wtedy inne narody będą nas szanować, a nasze życie nabierze sensu.