Sześćdziesięciolecie posługi kapłańskiej obchodzą księża wyświęceni w 1954 r. przez biskupa pomocniczego Stanisława Czajkę (6 stycznia) i biskupa częstochowskiego Zdzisława Golińskiego (27 czerwca). Z dwudziestu ośmiu, pozostało ich przy życiu tylko dziesięciu.

W momencie święceń kapłańskich przynależeli do dwóch diecezji – częstochowskiej (dziewiętnastu) i lwowskiej (dziewięciu). Rozpoczęli studia w 1949 r. w dwóch seminariach duchownych – częstochowskim, mającym siedzibę w Krakowie i lwowskim, a właściwie Administracji w Lubaczowie (dla skrawka archidiecezji lwowskiej, który pozostał po aneksji polskich Ziem Wschodnich przez ZSRR) w Kalwarii Zebrzydowskiej. Niestety, władze Polski Ludowej zlikwidowały Seminarium Duchowne w Kalwarii Zebrzydowskiej. Biskupi polscy przygarnęli kleryków z Kalwarii Zebrzydowskiej do własnych seminariów. Biskup częstochowski Teodor Kubina – rocznik drugi studiów (październik 1950) w liczbie dziesięciu.

Po wspólnych studiach w Seminarium Częstochowskim i na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, po święceniach kapłańskich – ponieważ na skrawku archidiecezji lwowskiej, stanowiącej Administrację w Lubaczowie, potrzebny był tylko jeden kapłan – jednego tylko z dziesięciu nowo wyświęconych kapłanów dla Lubaczowa zatrudnił arcybiskup Eugeniusz Baziak na tamtym terenie. Całą ósemkę pozostawił biskup Zdzisław Goliński w diecezji częstochowskiej. Ale byli to księża święceni dla archidiecezji lwowskiej, z myślą, że może „nadejdą lepsze czasy”.

Księża święceni dla diecezji częstochowskiej to: Marian Bogus, Ryszard Budzowski, Marian Gąsior, Stefan Gibała, Czesław Kabała, Stanisław Kopczyński, Jan Kowalski, Józef Kruszec, Leon Legutko, Franciszek Marusarz, Piotr Miklasiński, Jan Nelec, Jan Nowak, Antoni Popielarczyk, Józef Słomian, Leopold Sokołowski, Jan Soluch, Jerzy Szar i Jan Szkoc. Dla lwowskiej (Administracji w Lubaczowie): Jan Jagodziński, Franciszek Jodłowski, Henryk Kowalski, Jan Krzyśko, Adam Oberc, Michał Sudoł, Antoni Śliwa, Bronisław Tomasiewicz, Zygmunt Zuchowski.

W Administracji Lubaczowskiej od początku duszpasterzował, poczynając od wikariatu, ks. Jan Jagodziński, a od 1962 r., czyli po 8 latach ks. Zygmunt Zuchowski. Arcybiskup E. Baziak miał wobec niego plany, które zrealizował dopiero biskup J. Nowicki, wikariusz Kapitulny w Lubaczowie, posyłając go na studia (1966) na KUL.

Po II wojnie światowej Polska straciła Ziemie Wschodnie, które znalazły się w granicach ZSRR, a zyskała Ziemie Zachodnie (Ziemie Odzyskane), z których wysiedlono Niemców i przesiedlono tam m.in. Polaków z Ziem Wschodnich. Brakowało tam księży, wobec czego trzech z ósemki lwowskiej, duszpasterzujących jako wikariusze w diecezji częstochowskiej, zdecydowało się na przeniesienie się do diecezji na Ziemie Odzyskane. I tak ks. Adam Oberc, po 2 latach pracy jako wikariusz w diecezji częstochowskiej, został przyjęty do Administracji Śląska Opolskiego, a po 3 latach ks. Henryk Kowalski i ks. Bronisław Tomasiewicz – do archidiecezji wrocławskiej. Reszta angażowała się w duszpasterstwo częstochowskie.

Poza ks. J. Jagodzińskim oraz ks. B. Tomasiewiczem i ks. H. Kowalskim (ci dwaj pracowali przez 3 lata na ziemi krzepickiej) wszyscy „lwowiacy” jako wikariusze, a nawet jako proboszczowie (ks. F. Jodłowski w Rogoźniku) pracowali na eksponowanych placówkach duszpasterskich przynależnych obecnie do diecezji sosnowieckiej. Byli zatem dobrze znani na tym terenie, natomiast nie znała ich ta część, która należała do diecezji kieleckiej i archidiecezji krakowskiej (dekanat Jaworzno).

Z żyjących jeszcze, będących na emeryturze, szczególnie dla diecezji sosnowieckiej zasłużył się ks. prał. Stefan Gibała, budowniczy kościoła Nawiedzenia NMP (w erygowanej przez Biskupa częstochowskiego parafii na Syberce wraz z Sanktuarium Polskiej Golgoty Wschodu – pierwszą świątynią pomnikiem martyrologii Polaków na Wschodzie) oraz ks. prał. Jan Szkoc, który zwieńczył kościół św. Tomasza Ap. w Sosnowcu, wybudowany na początku XX wieku, dwoma strzelistymi wieżami (2004-2008) oraz wybudował budynki przeznaczone dla Katolickiego Gimnazjum i Liceum.

Z nieżyjących: ks. kan. M. Bogus, pierwszy proboszcz w Dobieszowicach, wybudował kościół i zjednoczył tworzącą się wspólnotę parafialną, erygowaną przez biskupa Stanisława Nowaka. Nie można także pominąć ks. kan. Antoniego Popielarczyka, proboszcza w Strzemieszycach Wielkich, ks. kan. Antoniego Śliwy, proboszcza w Zendku (rozbudowa kościoła), ks. kan. Stanisława Kopczyńskiego, proboszcza parafii Niepokalanego Poczęcia NMP w Sosnowcu i ks. kan. Jana Nelca, penitencjarza przy Sanktuarium NMP Anielskiej w Dąbrowie Górniczej.

Życie diamentowych księży jubilatów, od dzieciństwa (urodzili się między 1923 a 1941 r.), poprzez szkołę powszechną, średnią, studia, duszpasterstwo, znaczone było piętnem II wojny światowej, jej konsekwencjami. „Lwowiacy” musieli opuścić swoją małą ojczyznę, byli szykanowani przez władzę ludową, już jako uczniowie szkół średnich, jako studenci i jako kapłani. Ale trwali. Podejmowali przedsięwzięcia narażające ich na szykany. Wiele zrobili dla chwały Bożej i dla uświęcenia ludu. Chwała za to żyjącym i tym (już większości), których Pan powołał do siebie.