Kiedyś w środku nocy takie wołanie wraz z natarczywym stukaniem w drzwi usłyszał mój przyjaciel: „Ojcze, niech ojciec przyjdzie pomodlić się za moje dziecko! Dziewczynka jest chyba opętana!”. Wówczas od niedawna pracował w Chinach jako misjonarz. „Jakie opętanie? – pomyślał. – Takie rzeczy dziś się nie zdarzają. Wezmę oleje święte, może potrzebny będzie sakrament namaszczenia chorych”. Zapytał o wiek dziewczynki. Miała około siedmiu lat. Po kilku minutach dotarł wraz z zapłakaną matką dziecka do drzwi domostwa. Gdy tylko otworzył drzwi, dziewczynka spojrzała na niego rezolutnie i wypaliła: „Ty jesteś księdzem i nie wierzysz w diabła?”. Powiedziała to w najczystszym polskim języku. Uwierzył.

Ponoć w całej wiosce niemal wszyscy, nawet dzieci, sięgali po wróżby i szukali niewyjaśnionych zjawisk z pogranicza nadprzyrodzoności. Być może nie dość poważnie brali sobie do serca przestrogę Katechizmu Kościoła Katolickiego, zapisaną przy omawianiu pierwszego z przykazań Dekalogu: „Korzystanie z horoskopów, astrologia, chiromancja, wyjaśnianie przepowiedni i wróżb, zjawiska jasnowidztwa, posługiwanie się medium są przejawami chęci panowania nad czasem, nad historią i wreszcie nad ludźmi, a jednocześnie pragnieniem zjednania sobie ukrytych mocy. Praktyki te są sprzeczne ze czcią i szacunkiem – połączonym z miłującą bojaźnią – które należą się jedynie Bogu” (2116). „Wszystkie praktyki magii lub czarów, przez które dąży się do pozyskania tajemnych sił, by posługiwać się nimi i osiągać nadnaturalną władzę nad bliźnim – nawet w celu zapewnienia mu zdrowia – są w poważnej sprzeczności z cnotą religijności” (2117).

Mieszkańcy Kafarnaum dziwili się, gdy Jezus rozkazywał złym duchom odejść: „CO TO JEST? NOWA JAKAŚ NAUKA Z MOCĄ” (Mk 1, 27). Dziś już wcale nie nowa. Za to wciąż z mocą. I wciąż aktualna.