Zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej Jasła, rok 2015 jest Rokiem Obchodów Jubileuszu 650-lecia Nadania Praw Miejskich Jasłu.

Początki istnienia

Najstarsze ślady pobytu człowieka na terenie miasta Jasła datuje się na ok. kilka tysięcy lat wstecz. Potwierdzają to liczne znaleziska archeologiczne wywodzące się z górnego paleolitu. Co ciekawe, na pobliskich terenach sąsiadujących z miastem odkryto liczne okazy archeologiczne, wywodzące się z epoki brązu i żelaza. Znaleziska dowodzą także tezie o swobodnym przemieszczaniu się tamtejszej ludności.

Nazwa miasta Jasło, Jasiel (oznaczająca czysty, jasny) po raz pierwszy pojawiła się w 1185 r., kiedy Mikołaj Bogoria (wojewoda krakowski, doradca Władysława Łokietka, fundator budowy klasztoru Cystersów w Koprzywnicy), za zgodą króla Kazimierza Sprawiedliwego, przekazał będącą w jego władaniu jasielską osadę Cystersom Koprzyckim. W dokumentach pisanych Jasło uwidacznia się w roku 1252, kiedy to pleban jasielski Goczołka uzdrowił relikwiami św. Stanisława poważnie chorą córkę jednego z jasielskich osadników. Drugi wpis jawi rok 1262 – czas panowania Bolesława Wstydliwego.

26 kwietnia 1365 r. w Sanoku osada na mocy króla Kazimierza Wielkiego otrzymała prawa miejskie. Dzięki temu zwolniona została z wszelkich ceł, co zapoczątkowało prawdziwy rozwój gospodarczy miasta. Jasło będąc częścią królewskiego bogactwa, intensywnie rozwijało swą działalność. Ludność zajmowała się rzemiosłem, handlem oraz rolą. Na początku XV w. jednym z wójtów jasielskich był Zyndram z Maszkowic (rycerz króla Władysława Jagiełły). Co więcej, do 1400 r. Jasło figurowało jako miasto drewniane, z tego względu ulegało częstym pożarom. Formę murowaną przybrało dopiero na początku XV wieku.

Zabytkowe świątynie

Jednym z najważniejszych wydarzeń w dziejach rozwijającego się miasta było powstanie jeszcze przed rokiem 1325 parafii jasielskiej, którą uposażył biskup krakowski i król Władysław Łokietek. Według prawa magdeburskiego, obiekt sakralny wzniesiono w narożu Rynku. Przez najazd Węgrów w 1474r. świątynia uległa spaleniu i zniszczeniu. Do jej wznowienia przystąpiono po otrzymaniu przywilejów od króla Jana Olbrachta. Na przestrzeni swej wielowiekowej historii jasielska fara wiele wycierpiała; wojny, pożary, napady często zmieniały bieg jej istnienia. Dzięki wielopokoleniowej wytrwałości i pobożności mieszkańców, jasielski kościół do dziś darzony jest niezwykłą czcią i szacunkiem. Drugim z kolei, najważniejszym obiektem sakralnym na terenie miasta był klasztor Ojców Karmelitów, przybyłych w 1404 r. Ówczesną świątynię wzniesiono w miejscu obecnego Placu Żwirki. We wnętrzu obiektu znajdował się m.in. cudowny wizerunek Matki Boskiej Węgierskiej, zwanej wówczas Jasielską (obecnie Tarnowiecka), do której przybywały rzesze wiernych z różnych zakątków świata oraz cudowny wizerunek Chrystusa Ukrzyżowanego. Pod koniec XVIII w. klasztor został zlikwidowany przez władze austriackie oraz pożar mający miejsce w 1785 r. Świątyni nigdy nie odbudowano, a pamiątkę jej istnienia na terenie ziemi jasielskiej stanowi m.in. ocalała, drewniana rzeźba z wizerunkiem Matki Bożej, niegdyś widniejąca na jednej ze ścian klasztoru, oraz klucze wraz z zamkiem od drzwi wejściowych.

Wystawa 650-letniej historii

Na przestrzeni wieków Jasło wielokrotnie uległo zniszczeniu, wysiedleniu oraz wznowieniu. W niektórych archiwach historycznych zachowały się szczątkowe fragmenty dokumentów, świadczących o rozwoju miasta. Z okazji 650-letniej historii miasta w Muzeum Regionalnym do końca sierpnia bieżącego roku można obejrzeć wystawę poświęconą tej tematyce. Na wystawie zaprezentowano m.in. unikalne mapy, rozwój przestrzenny miasta, kopie dokumentów, pocztówki, zabytkowe rzeźby, obrazy, sakralne eksponaty oraz wiele innych.