Władimir Sołowjow w „Krótkiej powieści o Antychryście” opisuje w profetyczny sposób rolę chrześcijaństwa w ludzkiej historii. Powieść pisana ponad wiek temu nie traci nic na aktualności. Dowód? Wystarczy ten dialog: „Imperator zapytał: Powiedzcie mi więc sami – wy, chrześcijanie: co jest dla was najdroższe w chrześcijaństwie? Starzec Jan odrzekł łagodnie: Miłościwy panie! Najdroższy jest dla nas w chrześcijaństwie sam Chrystus – On sam i wszystko, co od Niego pochodzi, wiemy bowiem, że w Nim zamieszkuje cieleśnie cała pełnia bóstwa”.

Podczas spotkania Jana Pawła II na Górze Błogosławieństw z przedstawicielami Neokatechumenatu w roku Wielkiego Jubileuszu podczas homilii Papież kilkakrotnie mówił o „ruchu”, któremu początek dał Kiko Argüello. Współzałożycielka Neokatechumenatu – Carmen Hernández, z iście hiszpańską swadą, niezrażona tłumami, kilkakrotnie przerywała homilię, wykrzykując: „Ojcze Święty, to nie ruch! To droga!”. Ostatecznie Jan Paweł II oderwał głowę od kartki, uśmiechnął się i powtórzył za św. Pawłem: „Mulier taceat in ecclesia” (kobieta niech milczy w kościele – wg Wulgaty, 1 Kor 14, 34). Reakcja spowodowała wybuch spontanicznych oklasków, choć pewnie niewielu pamiętało wtedy słowa Papieża z początków jego pontyfikatu. W 1981 r. mówił: „Kościół jest ruchem, a ruchy – w łonie Kościoła jako ludu Bożego – odzwierciedlają ten wieloraki ruch, którym jest odpowiedź człowieka na Objawienie”.

Odpowiedzią Bartymeusza na dar uzdrowienia było kroczenie za Jezusem: „Natychmiast przejrzał i szedł za Nim drogą” (Mk 10, 52). Dla wierzącego to jedyny możliwy ruch i jedyna możliwa droga: iść za Jezusem, który – zgodnie z przekonaniem bohatera powieści Sołowjowa – jest absolutnie najdroższy w chrześcijaństwie.