Nie jest łatwo opowiedzieć o kulisach kryzysu, który dotknął świat w 2008 r., a szczególnie trudno to zrobić w hollywoodzkim obrazie. Reżyser i scenarzysta Adam McKay w filmie „The Big Short” opowiada o kryzysie ciekawie i nietuzinkowo, z pomocą aktorskich gwiazd, wykorzystując do tego chwyty z telewizyjnego reportażu czy teledysku, szybkie ujęcia, narracje z tzw. offu itp. Powstał film bardziej o ludzkiej chciwości, głupocie i manipulacji w finansowo-bankowych dekoracjach niż o kryzysie.

Zanim jednak parę lat temu na pierwszych stronach gazet zagościły zwroty: bańka spekulacyjna, kredyty hipoteczne itd., dało się zauważyć wyraźne zapowiedzi zbliżającego się krachu. Adam McKay opowiada właśnie o grupce ludzi, którzy byli w stanie przewidzieć nadchodzący kataklizm i wiedzieli, jak na tym zarobić. Jedynymi przeszkodami na drodze do zarobienia milionów dolarów kosztem innych może być czas i sumienie, które może gryźć albo... nie.