Reklama

Niedziela Sandomierska

Eleganckie wesele

Przyjęcie weselne to impreza rodzinna, która na długo powinna pozostać w pamięci. Dobrze jakby kojarzyła się młodej parze, ich rodzicom i gościom weselnym pozytywnie. Każdy marzy i chciałby mieć takie „eleganckie wesele”. Eleganckie, czyli udane, niezapomniane, oryginalne. Takie, na którym goście dobrze się bawią, a zabawy mają swój smak i wyczucie.

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Wesela Wesel

Co to jest „Wesele Wesel”? To cykliczne i ogólnopolskie spotkania małżeństw, które zdecydowały się na wesele bez alkoholu. Początki idei sięgają 1994 r. Przez takie spotkania chcą pokazać, że nie jest to marginalna sprawa, a przez to wpomóc innych młodych ludzi w podjęciu nieraz trudnej decyzji i zorganizowaniu zabawy bezalkoholowej. Z drugiej też strony jest to dobra okazja do wspomnienia jakże miłego czasu zawierania związku małżeńskiego i pieczętowania go wspaniałym, bezalkoholowym przyjęciem.

Reklama

Diecezjalny Referent ds. Duszpasterstwa Trzeźwościowego ks. Dariusz Woźniczka wyjaśnia: – Małżeństwa, które zorganizowały przyjęcia ślubne bez alkoholu, spotykają się co roku w różnych regionach Polski na tzw. „Weselu Wesel”. Jest to, cytując słowa piosenki: „bal nad balami, taki, co się pamięta latami”, organizowany na przełomie lipca i sierpnia, co roku przez inną parę małżeńską. W sobotni wieczór podczas Mszy św. małżonkowie tworzą szpaler przez środek kościoła i mówią sobie, że gdyby jeszcze raz mieli wybierać, wybraliby właśnie siebie nawzajem. Potem udają się na bezalkoholową zabawę weselną, zaczynającą się staropolskim polonezem, a wodzirej zaprasza do kolejnych tańców, gier, zabaw dla dorosłych, młodzieży i dzieci. Około północy, przy dźwiękach fanfar, wnoszony jest ogromny tort, który dzieli wśród uczestników para organizująca spotkanie – relacjonuje ks. Woźniczka.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Organizatorzy przyznają, że z roku na rok rośnie liczba uczestników spotkań. Przyjeżdzają nie tylko małżonkowie i ich dzieci, ale także narzeczeni, którzy chcieliby przekonać się na własne oczy, że wesele bez alkoholu jest dobrym pomysłem.

Na dziesiątym „Weselu Wesel” w Warszawie było ponad 700 małżeństw i par narzeczeńskich. W tym roku planowany jest już 22 taki zlot i ma odbyć się w Krakowie. Więcej informacji znajdziecie na www.weselewesel.pl .

Wesela bezalkoholowe

Ks. Dariusz Woźniczka uważa, że jedną z bardzo ważnych inicjatyw promujących trzeźwość są właśnie wesela bezalkoholowe. – W dzisiejszym świecie niemal na każdym kroku promuje się alkohol, takie świadectwo trzeźwości jest więc bardzo potrzebne. Abstynent, to człowiek, który patrzy o wiele dalej i dostrzega więcej. To człowiek panujący nad swym życiem. Ponadto wesela bezalkoholowe są wyjątkowym przykładem dla dobrego wychowania dzieci. Bardzo dobrze, że odbywają się one także w naszej diecezji. Są przejawem dojrzałości, odpowiedzialności i troski o trzeźwość.

Ks. Dariusz prosi, by pary, które zdecydowały się zorganizować wesele bezalkoholowe zgłaszały się do diecezjalnego duszpasterza trzeźwości (piszcie na adres: dar@pro.onet.pl) w celu otrzymania specjalnego błogosławieństwa.

Reklama

Wesele bez alkoholu wyprawili swojej córce państwo Krzysztof i Teresa Rząd. – Przez 30 lat wspólnej życiowej drogi organizowaliśmy wiele imprez rodzinnych, ale na żadnej z nich nie pojawiał się nigdy alkohol. Oboje pochodzimy z licznych rodzin, więc spotkania odbywały się w szerokim gronie. Byliśmy dumni, że nasza najstarsza córka wraz ze swoim narzeczonym podjęła taką decyzję. Ucieszyliśmy się, bo nasze wesele też było bezalkoholowe. Wyznajemy zasadę, że nie potrzeba alkoholu, aby dobrze się bawić – podkreślają rodzice.

Wielu osób podejmujących się zorganizowania swojego przyjęcia bez alkoholu wywodzi się ze wspólnot, w których promowano trzeźwy styl życia, czy podejmowano dzieło Krucjaty Wyzwolenia Człowieka (KWC). Jest to niejako największa forma świadczenia o swoim przynależeniu do KWC. Większość osób, z którymi rozmawiałem o ich przyjęciu bezalkoholowym, podkreślała, że mimo trudności, pojawiających się szczególnie w momencie zapraszania gości, są niesamowicie zadowoleni z tej decyzji. Przykre było jedynie to, że przy zapraszaniu niektórych gości trzeba było zacisnąć zęby i wysłuchać, że „jak można bawić się bez alkoholu?”, albo „co ludzie powiedzą”, itp. Niektóry na różne sposoby próbowali odwieść młodych od tej decyzji. Na szczęście większość moich rozmówców z radością wspomina, że przeważająca część zapraszanych gości była otwarta na ich propozycję i najczęściej słyszeli miłe komentarze, chwalące ich styl życia i odważną decyzję.

Posługa wodzireja

Dobre przyjęcie weselne bardzo często wiąże się obecnie z osobą wodzireja. To on reżyseruje i aranżuje dobrą zabawę. Na przyjęciu bezalkoholowym jego obecność jest nie do przecenienia. Dobry wodzirej bowiem, to gwarancja dobrej zabawy do białego rana.

Reklama

Od pięciu lat w tej branży działa Adrian Pieniążek z zespołu wodzirejskiego „Trio z Rio”. Gdy liczymy przyjęcia, które aranżował dochodzimy do liczby 23. Wiele z nich ten animator dobrej zabawy pamięta dokładnie i lubi wspominać. Zapytany o początki swojej posługi podkreśla: – Miałem wielkie obawy związane z prowadzeniem wesela bezalkoholowego. Martwiło mnie czy np. goście nie zaczną wychodzić, albo jaka będzie ich otwartość na to, co proponujemy. Teraz zauważam, że „wesele bezalkoholowe”, to tyle co „wesele niesamowicie udane”. Można nawet śmiało powiedzieć, że nie jest to dobra zabawa, ale bardzo dobra zabawa. Często goście, choć wcześniej byli nieraz negatywnie nastawieni, są zdumieni fantastyczną zabawą. Co więcej, bywało, że podchodziła do nas obsługa lokalu mówiąc: „Nie wierzyliśmy, że będzą się tak dobrze bawić”. Wielu gości podkreśla: „To było najlepsze wesele na jakim byłem”. Obecnie, gdy młodzi do mnie dzwonią z wątpliwościami czy zrobić przyjęcie bezalkoholowe i mówią o swoich obawach, bo rodzina, bo coś tam, odpowiadam zawsze, że nie ma co się zastanawiać. I mówię im o swoim niemałym doświadczeniu: jak przeżyłem własne bezalkoholowe wesele i jak to wygląda na innych weselach. Wtedy najczęściej obawy mijają – przyznaje Adrian i dodaje: – Z każdą parą spotykamy się indywidualnie i ustalamy jak wyglądałoby prowadzenie całego przyjęcia.

Więcej niż abstynencja

Wesela bezalkoholowe to nie tylko świadectwo abstynencji, ale pokazanie pewnego stylu życia. W Ruchu Światło-Życie, z którego wywodzi się duża część par organizujących przyjęcia bezalkoholowe, temat abstynencji mocno wiąże z tematyką szeroko pojętej Nowej Kultury. Jest to mocne promowanie czystości przedmałżeńskiej i podkreślenie wagi dozgonnego trwania ze sobą. W tym temacie Wodzirej dzieli się również swoim doświadczeniem z prowadzenia przyjęć bezalkoholowych. – Nowa kultura to coś więcej niż abstynencja. Często jest to podkreślenie tych wartości, o których się zapomina. Poprzez zabawy, które prowadzimy, staramy się zwrócić uwagę na ten aspekt i uważamy, żeby nie miały one niewłaściwych podtekstów i dwuznaczności. Wesela są wyjątkowe nie tylko przez to, że nie ma na nich alkoholu, ale też przez ich głębię, radość przeżywania i danie świadectwa.

Wieczory kawalerskie lub panieńskie

Reklama

Może na koniec warto zastanowić się nad jakże ciekawym zjawiskiem jakim są wieczory kawalerski lub panieński. Tu też można wykazać się nie lada pomysłowością. Adrian zapytany o tę formę „przygotowania” do małżeństwa mówi, że tu także jest miejsce na dobrą, kreatywną zabawę bez alkoholu. Nieraz trwa ona nawet cały weekend. – Dla nas kawalerskie czy panieńskie wieczory, to jakby rytuał. Przygotowujemy się do nich dużo wcześniej, bo musi starczyć nam pomysłów na zabawę bez alkoholu przez cały weekend. Te wieczory mają nieść przesłanie: „przygotować przyszłego pana młodego czy pannę młodą do tego, aby byli dobrymi małżonkami i rodzicami” – wyjaśnia Animator.

Takie wesela, a wcześniej wieczory kawalerskie czy panieńskie, to alternatywa dla mocno zakrapianych przyjęć i prywatek. Może warto się nad tym zastanowić planując swój „najważniejszy dzień w życiu”. Nie można jednocześnie zapomnieć, że konieczne jest wcześniejsze poinformowanie gości o zamiarze wesela bezalkoholowego. Uświadomienie im, że to decyzja młodej pary, mocno wcześniej przemyślana i omodlona.

Paweł Osak, uczestnik bezalkoholowego przyjęcia u Agnieszki i Tomasza Bełz, wspomina: – Pierwszy raz miałem okazję uczestniczyć w takim wieczorze kawalerskim, a kilka dni później również bawić się także bez „procentów” na weselu. Chcieliśmy zrobić coś więcej, niż tylko umówić się na imprezę, po której każdy chwali się ile wypił… Takie podejście rozbudziło naszą kreatywność. Wspólnie wymyślaliśmy różne zabawy, kompletowaliśmy potrzebne rekwizyty. Śmiechu nie było końca. Przyszły pan młody niczego się nie spodziewał i kiedy rozpoznał kolegów w strojach papugi i lwa, łapiących autostopa na ulicy pewnie już wiedział, że to będzie niezapomniany wieczór. I tak zaczęła się zabawa, która trwała przez następne 24 godziny. Kiedy ponownie zobaczyliśmy się na weselu, krótka wymiana spojrzeń od razu przywołała wspomnienia z tego wieczoru. Potem już tylko zabawa do samego rana, wspólna integracja, poznawanie się i piękne świadectwo pary młodej. Te momenty utwierdziły mnie w przekonaniu, że możliwa jest świetna zabawa bez alkoholu.

2016-02-04 10:08

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Wolni, bo trzeźwi

Niedziela Ogólnopolska 6/2018, str. 8

[ TEMATY ]

trzeźwość

©mbrozinio/fotolia.com

W niedzielę 11 lutego rozpoczynamy 51. Tydzień Modlitw o Trzeźwość Narodu. Jest on przeżywany w roku setnej rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości i w kilka miesięcy po zakończeniu Narodowego Kongresu Trzeźwości

Troska o trzeźwość Narodu to ważny przejaw patriotyzmu. Nadużywanie alkoholu przybrało w naszym kraju rozmiary epidemii. Średnie spożycie na głowę statystycznego Polaka wynosi rocznie około 10 litrów czystego spirytusu. Na początku XX wieku, gdy odzyskiwaliśmy niepodległość, spożycie alkoholu sięgało 1-3 litrów. Powodem niepokoju jest fakt, że trzy czwarte całej ilości sprzedawanego alkoholu spożywa 15 proc. populacji. Większość naszego społeczeństwa zachowuje abstynencję lub sięga po alkohol w sposób umiarkowany, jednak nadal wielu jest takich, którzy się upijają. W konsekwencji mamy w Polsce trzy miliony pijaków i około miliona alkoholików. Konsekwencją nadużywania alkoholu są dramaty w małżeństwach i rodzinach, degeneracja moralna, duchowa i społeczna poszczególnych osób i ich bliskich, a także olbrzymie koszty materialne, społeczne i kulturowe. Badania pokazują, że wśród piętnastolatków jedna trzecia chłopców i jedna czwarta dziewcząt upija się raz lub więcej razy w miesiącu. Jeśli ta tendencja się utrzyma, to w następnym pokoleniu będziemy mieli niewielu młodych ludzi zdolnych do życia w wolności, odpowiedzialności i miłości.
CZYTAJ DALEJ

św. Katarzyna ze Sieny - współpatronka Europy

Niedziela Ogólnopolska 18/2000

[ TEMATY ]

św. Katarzyna Sieneńska

Giovanni Battista Tiepolo

Św. Katarzyna ze Sieny

Św. Katarzyna ze Sieny
W latach, w których żyła Katarzyna (1347-80), Europa, zrodzona na gruzach świętego Imperium Rzymskiego, przeżywała okres swej historii pełen mrocznych cieni. Wspólną cechą całego kontynentu był brak pokoju. Instytucje - na których bazowała poprzednio cywilizacja - Kościół i Cesarstwo przeżywały ciężki kryzys. Konsekwencje tego były wszędzie widoczne. Katarzyna nie pozostała obojętna wobec zdarzeń swoich czasów. Angażowała się w pełni, nawet jeśli to wydawało się dziedziną działalności obcą kobiecie doby średniowiecza, w dodatku bardzo młodej i niewykształconej. Życie wewnętrzne Katarzyny, jej żywa wiara, nadzieja i miłość dały jej oczy, aby widzieć, intuicję i inteligencję, aby rozumieć, energię, aby działać. Niepokoiły ją wojny, toczone przez różne państwa europejskie, zarówno te małe, na ziemi włoskiej, jak i inne, większe. Widziała ich przyczynę w osłabieniu wiary chrześcijańskiej i wartości ewangelicznych, zarówno wśród prostych ludzi, jak i wśród panujących. Był nią też brak wierności Kościołowi i wierności samego Kościoła swoim ideałom. Te dwie niewierności występowały wspólnie. Rzeczywiście, Papież, daleko od swojej siedziby rzymskiej - w Awinionie prowadził życie niezgodne z urzędem następcy Piotra; hierarchowie kościelni byli wybierani według kryteriów obcych świętości Kościoła; degradacja rozprzestrzeniała się od najwyższych szczytów na wszystkie poziomy życia. Obserwując to, Katarzyna cierpiała bardzo i oddała do dyspozycji Kościoła wszystko, co miała i czym była... A kiedy przyszła jej godzina, umarła, potwierdzając, że ofiarowuje swoje życie za Kościół. Krótkie lata jej życia były całkowicie poświęcone tej sprawie. Wiele podróżowała. Była obecna wszędzie tam, gdzie odczuwała, że Bóg ją posyła: w Awinionie, aby wzywać do pokoju między Papieżem a zbuntowaną przeciw niemu Florencją i aby być narzędziem Opatrzności i spowodować powrót Papieża do Rzymu; w różnych miastach Toskanii i całych Włoch, gdzie rozszerzała się jej sława i gdzie stale była wzywana jako rozjemczyni, ryzykowała nawet swoim życiem; w Rzymie, gdzie papież Urban VI pragnął zreformować Kościół, a spowodował jeszcze większe zło: schizmę zachodnią. A tam gdzie Katarzyna nie była obecna osobiście, przybywała przez swoich wysłanników i przez swoje listy. Dla tej sienenki Europa była ziemią, gdzie - jak w ogrodzie - Kościół zapuścił swoje korzenie. "W tym ogrodzie żywią się wszyscy wierni chrześcijanie", którzy tam znajdują "przyjemny i smaczny owoc, czyli - słodkiego i dobrego Jezusa, którego Bóg dał świętemu Kościołowi jako Oblubieńca". Dlatego zapraszała chrześcijańskich książąt, aby " wspomóc tę oblubienicę obmytą we krwi Baranka", gdy tymczasem "dręczą ją i zasmucają wszyscy, zarówno chrześcijanie, jak i niewierni" (list nr 145 - do królowej węgierskiej Elżbiety, córki Władysława Łokietka i matki Ludwika Węgierskiego). A ponieważ pisała do kobiety, chciała poruszyć także jej wrażliwość, dodając: "a w takich sytuacjach powinno się okazać miłość". Z tą samą pasją Katarzyna zwracała się do innych głów państw europejskich: do Karola V, króla Francji, do księcia Ludwika Andegaweńskiego, do Ludwika Węgierskiego, króla Węgier i Polski (list 357) i in. Wzywała do zebrania wszystkich sił, aby zwrócić Europie tych czasów duszę chrześcijańską. Do kondotiera Jana Aguto (list 140) pisała: "Wzajemne prześladowanie chrześcijan jest rzeczą wielce okrutną i nie powinniśmy tak dłużej robić. Trzeba natychmiast zaprzestać tej walki i porzucić nawet myśl o niej". Szczególnie gorące są jej listy do papieży. Do Grzegorza XI (list 206) pisała, aby "z pomocą Bożej łaski stał się przyczyną i narzędziem uspokojenia całego świata". Zwracała się do niego słowami pełnymi zapału, wzywając go do powrotu do Rzymu: "Mówię ci, przybywaj, przybywaj, przybywaj i nie czekaj na czas, bo czas na ciebie nie czeka". "Ojcze święty, bądź człowiekiem odważnym, a nie bojaźliwym". "Ja też, biedna nędznica, nie mogę już dłużej czekać. Żyję, a wydaje mi się, że umieram, gdyż straszliwie cierpię na widok wielkiej obrazy Boga". "Przybywaj, gdyż mówię ci, że groźne wilki położą głowy na twoich kolanach jak łagodne baranki". Katarzyna nie miała jeszcze 30 lat, kiedy tak pisała! Powrót Papieża z Awinionu do Rzymu miał oznaczać nowy sposób życia Papieża i jego Kurii, naśladowanie Chrystusa i Piotra, a więc odnowę Kościoła. Czekało też Papieża inne ważne zadanie: "W ogrodzie zaś posadź wonne kwiaty, czyli takich pasterzy i zarządców, którzy są prawdziwymi sługami Jezusa Chrystusa" - pisała. Miał więc "wyrzucić z ogrodu świętego Kościoła cuchnące kwiaty, śmierdzące nieczystością i zgnilizną", czyli usunąć z odpowiedzialnych stanowisk osoby niegodne. Katarzyna całą sobą pragnęła świętości Kościoła. Apelowała do Papieża, aby pojednał kłócących się władców katolickich i skupił ich wokół jednego wspólnego celu, którym miało być użycie wszystkich sił dla upowszechniania wiary i prawdy. Katarzyna pisała do niego: "Ach, jakże cudownie byłoby ujrzeć lud chrześcijański, dający niewiernym sól wiary" (list 218, do Grzegorza XI). Poprawiwszy się, chrześcijanie mieliby ponieść wiarę niewiernym, jak oddział apostołów pod sztandarem świętego krzyża. Umarła, nie osiągnąwszy wiele. Papież Grzegorz XI wrócił do Rzymu, ale po kilku miesiącach zmarł. Jego następca - Urban VI starał się o reformę, ale działał zbyt radykalnie. Jego przeciwnicy zbuntowali się i wybrali antypapieża. Zaczęła się schizma, która trwała wiele lat. Chrześcijanie nadal walczyli między sobą. Katarzyna umarła, podobna wiekiem (33 lata) i pozorną klęską do swego ukrzyżowanego Mistrza.
CZYTAJ DALEJ

USA: rekordowa liczba powołań na kapelanów wojskowych w armii

2026-04-29 20:48

[ TEMATY ]

kapelan

Stany Zjednoczone

powołania

Vatican Media

W Menlo Park (Kalifornia) w seminarium wyższym św. Patryka w tegorocznych rekolekcjach dla przyszłych kapelanów wojskowych w amerykańskiej armii wzięło udział 38 księży i seminarzystów.

Takie spotkania organizowane są dwa razy w roku przez Biuro Powołań Archidiecezji dla Sił Zbrojnych jako część kampanii, która ma stawić czoło niewystarczającej liczbie księży katolickich w czynnej służbie. W 4-dniowych rekolekcjach (09 -12.04) spośród rekordowej liczby 38 uczestników, którzy chcą chcą zostać kapelanami, 15 chce służyć w lotnictwie, 8 w marynarce, a 7 w piechocie. Pozostali nie dokonali jeszcze wyboru rodzajów broni. Dyrektor Biura Powołań, emerytowany kapelan wojskowy ks. Paul-Anthony Halladay, na którego powołuje się agencja ZENIT, nazywa te przypadki „powołaniem w powołaniu”, bo o chodzi o księży, którzy czują się również powołani do służby w wojsku, dla żołnierzy.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję