Jezus powiedział kiedyś s. Faustynie: „odmawiaj nieustannie tę koronkę, której cię nauczyłem” (Dz. 687); „zachęcaj dusze do odmawiania tej koronki” (1541).
Dzisiaj Koronka do Bożego Miłosierdzia jest odmawiana nieustannie. Z wielu miejsc świata w rozmaitych językach płyną do Boga słowa, które niegdyś usłyszała ta, którą dzisiaj nazywamy Sekretarką miłosierdzia Bożego. Modlitwa Koronką stała się także podstawą dla kół koronkowych, niedawno powstałych grup modlitewnych, które rozszerzają się w parafiach i wspólnotach w naszym kraju, a także poza jego granicami. Koła rozwijają się w rodzinach, miejscach pracy, w szkołach i rozmaitych grupach przyparafialnych.
Koła koronkowe przyjmuję jako dar od Boga, natchnienie chwili, które zostało dane w całości, w jednym momencie. Zaczęło się rozwijać i toczyć jak koło, by poszerzać swój zasięg.
Każde koło składa się z dziewięciu członków. Jest to związane z liczbą dni w nowennie do miłosierdzia Bożego. Każdy z nich modli się codziennie Koronką i jednym dniem nowenny do miłosierdzia Bożego, przy czym każdy ma inny dzień nowenny, tak by codziennie była odmówiona cała nowenna. Zasady kół koronkowych są zatem bardzo podobne do zasad istniejących w różach różańcowych, tylko zamiast tajemnic Różańca członkowie kół wymieniają się dniami nowenny.
Reklama
Jezus powiedział swojej Sekretarce, że Jego pragnieniem jest, by otoczyła ona nowenną poszczególne grupy osób. My, każdego dnia w nowennie, modlimy się za te wszystkie osoby, o których mówił Jezus. Do tych intencji członkowie kół dodają jeszcze swoje. Koronkę i nowennę osoby będące w kołach odmawiają indywidualnie i o dowolnej porze dnia. Każde koło ma swojego przewodniczącego, który winien czuwać nad funkcjonowaniem tej grupy oraz co jakiś czas przygotowywać spotkanie formacyjne. Takie spotkania powinny odbywać się w umówionych odstępach czasu, np. co miesiąc. Jedną z zasad kół jest także ta, by członkowie poszerzali swoją wiedzę o miłosierdziu Bożym, o prawdach wiary i o życiu Kościoła, a także, w miarę możliwości, angażowali się w życie parafii, zwłaszcza w dzieła miłosierdzia.
Są trzy rodzaje kół koronkowych: dla dorosłych, młodzieży i dzieci. Koła dla osób dorosłych i młodzieży działają w sposób opisany powyżej. Dziecięce koła funkcjonują inaczej: na jedno koło składa się pięcioro dzieci, z których każde odmawia codziennie jedną dziesiątkę koronki. Przewodniczący takiego dziecięcego koła, którym jest jedno z dzieci, dodaje jeszcze do swojej modlitwy „Ojcze nasz”, „Zdrowaś Maryjo” i „Wierzę w Boga”. Opiekę nad dziecięcymi kołami sprawują osoby dorosłe. Do ich zadań należy również organizowanie spotkań formacyjnych.
Koła koronkowe związane są ze Zgromadzeniem Sióstr Jezusa Miłosiernego, w którym powstały i przy którym się rozwijają. Gdy zakładane są w parafiach, należy poinformować o tym księdza proboszcza.
Obecnie trwamy w błogosławionym czasie Roku Świętego Miłosierdzia. Niech wśród wielu dobrych dzieł miłosierdzia, które zakwitną w Kościele, rozwijają się także koła koronkowe.
Jezus powiedział kiedyś s. Faustynie słowa dotyczące Koronki:
„Przez nią uprosisz wszystko, jeżeli to, o co prosisz, będzie zgodne z wolą moją” (Dz. 1731). Niech będą one zachętą do otwierania swojego życia na miłosierdzie Boga przez odmawianie Koronki i tworzenie kół koronkowych.
Kościół katolicki wspomina dziś św. Katarzynę ze Sieny (1347-80), mistyczkę i stygmatyczkę, doktora Kościoła i patronkę Europy. Choć była niepiśmienna, utrzymywała kontakty z najwybitniejszymi ludźmi swojej epoki. Przyczyniła się znacząco do odnowy moralnej XIV-wiecznej Europy i odbudowania autorytetu Kościoła.
Katarzyna Benincasa urodziła się w 1347 r. w Sienie jako najmłodsze, 24. dziecko w pobożnej, średnio zamożnej rodzinie farbiarza. Była ulubienicą rodziny, a równocześnie od najmłodszych lat prowadziła bardzo świątobliwe życie, pełne umartwień i wyrzeczeń. Gdy miała 12 lat doszło do ostrego konfliktu między Katarzyną a jej matką. Matka chciała ją dobrze wydać za mąż, podczas gdy Katarzyna marzyła o życiu zakonnym. Obcięła nawet włosy i próbowała założyć pustelnię we własnym domu. W efekcie popadła w niełaskę rodziny i odtąd była traktowana jak służąca. Do zakonu nie udało jej się wstąpić, ale mając 16 lat została tercjarką dominikańską przyjmując regułę tzw. Zakonu Pokutniczego. Wkrótce zasłynęła tam ze szczególnych umartwień, a zarazem radosnego usługiwania najuboższym i chorym. Wcześnie też zaczęła doznawać objawień i ekstaz, co zresztą, co zresztą sprawiło, że otoczenie patrzyło na nią podejrzliwie.
W 1367 r. w czasie nocnej modlitwy doznała mistycznych zaślubin z Chrystusem, a na jej palcu w niewyjaśniony sposób pojawiła się obrączka. Od tego czasu święta stała się wysłanniczką Chrystusa, w którego imieniu przemawiała i korespondowała z najwybitniejszymi osobistościami ówczesnej Europy, łącznie z najwyższymi przedstawicielami Kościoła - papieżami i biskupami.
W samej Sienie skupiła wokół siebie elitę miasta, dla wielu osób stała się mistrzynią życia duchowego. Spowodowało to jednak szereg podejrzeń i oskarżeń, oskarżono ją nawet o czary i konszachty z diabłem. Na podstawie tych oskarżeń w 1374 r. wytoczono jej proces. Po starannym zbadaniu sprawy sąd inkwizycyjny uwolnił Katarzynę od wszelkich podejrzeń.
Św. Katarzyna odznaczała się szczególnym nabożeństwem do Bożej Opatrzności i do Męki Chrystusa. 1 kwietnia 1375 r. otrzymała stygmaty - na jej ciele pojawiły się rany w tych miejscach, gdzie miał je ukrzyżowany Jezus.
Jednym z najboleśniejszych doświadczeń dla Katarzyny była awiniońska niewola papieży, dlatego też usilnie zabiegała o ich ostateczny powrót do Rzymu. W tej sprawie osobiście udała się do Awinionu. W znacznym stopniu to właśnie dzięki jej staraniom Następca św. Piotra powrócił do Stolicy Apostolskiej.
Kanonizacji wielkiej mistyczki dokonał w 1461 r. Pius II. Od 1866 r. jest drugą, obok św. Franciszka z Asyżu, patronką Włoch, a 4 października 1970 r. Paweł VI ogłosił ją, jako drugą kobietę (po św. Teresie z Avili) doktorem Kościoła. W dniu rozpoczęcia Synodu Biskupów Europy 1 października 1999 r. Jan Paweł II ogłosił ją wraz ze św. Brygidą Szwedzką i św. Edytą Stein współpatronkami Europy. Do tego czasu patronami byli tylko święci mężczyźni: św. Benedykt oraz święci Cyryl i Metody.
Papież Benedykt XVI 24 listopada 2010 r. poświęcił jej specjalną katechezę w ramach cyklu o wielkich kobietach w Kościele średniowiecznym. Podkreślił w niej m.in. iż św. Katarzyna ze Sieny, „w miarę jak rozpowszechniała się sława jej świętości, stała się główną postacią intensywnej działalności poradnictwa duchowego w odniesieniu do każdej kategorii osób: arystokracji i polityków, artystów i prostych ludzi, osób konsekrowanych, duchownych, łącznie z papieżem Grzegorzem IX, który w owym czasie rezydował w Awinionie i którego Katarzyna namawiała energicznie i skutecznie by powrócił do Rzymu”. „Dużo podróżowała – mówił papież - aby zachęcać do wewnętrznej reformy Kościoła i by krzewić pokój między państwami”, dlatego Jan Paweł II ogłosił ją współpatronką Europy.
Zgodnie z coroczną tradycją, nowi Papiescy Gwardziści Szwajcarscy złożą przysięgę 6 maja, w rocznicę splądrowania Rzymu, kiedy 189 członków tej formacji stanęło w obronie papieża Klemensa VII przed armią Karola V. Przysięga zostanie złożona pod flagą Papieskiego Korpusu Gwardii Szwajcarskiej w obecności papieża Leona XIV. Gwardia „przysięga chronić i bronić urzędującego Papieża i wszystkich jego prawowitych następców, nawet z narażeniem własnego życia”, jak głosi formuła rytualna.
5 maja o godzinie 17,00 w kościele Santa Maria della Pietà in Campo Santo Teutonico w Watykanie odprawione zostaną Nieszpory, po których nastąpi złożenie wieńca ku czci poległych 6 maja 1527 roku oraz nadanie odznaczeń. 6 maja o godzinie 7.30 w Bazylice Świętego Piotra Mszy świętej dla gwardzistów przewodniczyć będzie kardynał sekretarz stanu Pietro Parolin. O godzinie 17.00 rozpocznie się ceremonia zaprzysiężenia na dziedzińcu San Damaso Pałacu Apostolskiego.
Prezydent Karol Nawrocki wręczył Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski ojcu Łukasza Litewki
W Sosnowcu rozpoczęły się w środę uroczystości pogrzebowe tragicznie zmarłego posła Lewicy Łukasza Litewki. Ceremonia ma charakter państwowy. 36-letni poseł z Sosnowca zginął w ub. czwartek potrącony przez samochód, gdy jechał rowerem. Był znany z działalności charytatywnej i społecznej.
Jego fundacja TeamLitewka m.in. poprzez media społecznościowe nagłaśniała i wspierała leczenie dzieci czy ratowanie zwierząt; reagowała na trudne sytuacje w lokalnej społeczności, zbierając środki na sprzęt rehabilitacyjny czy pomoc poszkodowanym w wypadkach.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
