Pan Niedziela przez cały tydzień nie zaglądał do gazet, nie włączał telewizora ani radia. Zrezygnował z przeglądania stron internetowych. Unikał również dyskusji na tematy ogólnopolityczne. I zaobserwował ciekawe zjawisko. Poranne przebudzenie niezakłócone świeżymi medialnymi informacjami nie podniosło mu ciśnienia. śniadanie zjedzone w ciszy, bez wpatrywania się w ekran komputera, posmakowało mu znacznie lepiej niż zwykle. I zauważył, że miał więcej czasu, by przed wyjściem do pracy zamienić z małżonką kilka zdań. Ta zadowolona z takiego zainteresowania męża uściskała go przed wyjściem o wiele serdeczniej niż zazwyczaj.

Oczywiście, w biurze przy porannej kawie dyskutowano o bieżących sprawach. Pan Niedziela tylko przysłuchiwał się rozmowom. Nie był ani za, ani przeciw. Nie podejmował dyskusji nawet z pozycji neutralnych.

– Niedzielny, co ci jest? – pytano.

– A co ma być? – odpowiadał zdawkowo.

– Jesteś jakiś taki nieswój... Milczysz... Nie odzywasz się... – zewsząd padały troskliwe uwagi.

– Nic mi nie jest, ale nie mam ochoty na gadanie – odpowiadał Niedziela stanowczo i wracał do przerwanej pracy.

I trwał w tym postanowieniu, głuchy i nieczuły na informacje. Koleżanka, z którą zawsze się kłócił, odarta z politycznych poglądów, wydawała mu się o wiele sympatyczniejsza. Rozmowa o jej dorastających dzieciach, a nie o postulatach feministek, pozostawiła w uczuciach Pana Niedzieli i jego rozmówczyni ciepły ślad sympatii. Również „gadka” z kolegą, który był jego zapiekłym przeciwnikiem politycznym, o kłopotach zdrowotnych zbudowała znacznie sympatyczniejsze relacje niż te dotychczasowe. Czuję się znacznie zdrowszy i bardziej wypoczęty – pomyślał Niedziela, gdy żegnał się z koleżankami i z kolegami na koniec pracy. W trakcie powrotu do domu jechał dużo spokojniej niż zazwyczaj. Nie trąbił na opieszałych kierowców, nie klął pod nosem, kiedy któryś z nich popełnił drogowy błąd. Uprzejmie pozwalał włączać się do ruchu innym użytkownikom drogi. Radio w samochodzie Niedzieli ciągle milczało. A on sam, aby umilić sobie czas powrotu do domu, „odkręcił” swoje gardło na cały regulator i śpiewał, co mu wpadło do głowy. Gdy stał na pasach, nie zauważył wpatrujących się w niego innych kierowców, zdziwionych niezwykłą ekspresją twarzy Pana Niedzieli. W domu przy obiedzie jak ognia unikał wszelkich napomknień z dziedziny politycznej. Z żoną rozmawiał o tym, co się wydarzyło w pracy, co słychać u córki i wnusia. Żona solidarnie trwała przy postanowieniach męża i też starała się nie poruszać drażliwych tematów. Wieczorem, kiedy Niedziela rozmawiał ze swoją mamą, ta też mówiła mu, że w telewizji stara się nie śledzić bieżących spraw państwowych i w świecie.

– Nie mam ochoty na stare lata tak się denerwować – powiedziała mama Niedzieli przez telefon.

– To nic nie oglądasz? – zapytał syn.

– Włączam sobie Telewizję Trwam, bo tam nie ma jątrzenia, jest dużo modlitwy i solidnej, prawdziwej informacji... I czytam oczywiście „Niedzielę”. Tak, synku, czuję się znacznie zdrowsza!