W naszej diecezji tego dnia przeżywamy uroczystość, ponieważ św. Kazimierz jest patronem Białostockiej Prowincji Kościelnej, którą wraz z archidiecezją białostocką i diecezją łomżyńską tworzy nasza drohiczyńska diecezja. W kalendarzu liturgicznym to jedyny święty o tym imieniu.

Święty, który przeżył zaledwie 26 lat i żył w odległych dla nas czasach (zm. 4 marca 1484 r.), chyba nie bez powodu został przez papieża Piusa XII ogłoszony w 1948 r. patronem młodzieży litewskiej. Teksty Liturgii Godzin przypadające we wspomnienie świętego podkreślają czystość jego ducha, miłosierdzie względem ubogich, gorliwość w kulcie Najświętszej Eucharystii oraz cześć ku Najświętszej Maryi Pannie.

Co ciekawe, kiedy z okazji jego kanonizacji w 1602 r. (118 lat po śmierci) otwarto grób, mimo wielkiej wilgotności grobowca, ciało św. Kazimierza pozostało nienaruszone. Przy jego głowie znaleziono tekst ulubionej modlitwy maryjnej „Dnia każdego sław Maryję”. Ciało świętego spoczywa w wileńskim kościele pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Jest patronem Litwy oraz Rycerstwa Polskiego. W 1960 r. Rycerze Maltańscy obrali św. Kazimierza jako swojego głównego patrona. W diecezji wileńskiej do dziś wspomnieniu świętego towarzyszy wiele zwyczajów i tradycji.

Być może postać św. Kazimierza przywodzi na myśl zamierzchłe czasy królów, książąt i rycerzy, to jednak jako patron wskazuje na pewne wartości, które są wciąż aktualne i ważne szczególnie w życiu młodych ludzi, takie jak: wewnętrzna dyscyplina, zdobywanie wszechstronnego wykształcenia (w wieku 15 lat biegle po łacinie witał dyplomatę weneckiego), wrażliwość na cierpienie drugiego człowieka (przez ludzi mu współczesnych nazywany obrońcą biednych), pragnienie sprawiedliwości na różnych płaszczyznach życia społecznego, miłość do Ojczyzny. Św. Kazimierz wytycza drogę modlitwy, ascezy, życia w ścisłej przyjaźni z Jezusem obecnym w Najświętszym Sakramencie Ołtarza oraz zawierzenia się Matce Najświętszej. Potwierdza, że droga, tak dobrze znana każdemu z nas, jest niezawodna i rzeczywiście prowadzi do świętości.

Wydaje się, że powiedzenie: „Na św. Kazimierza zima do morza zmierza” śmiało można przekształcić w wezwanie modlitewne: „Przez św. Kazimierza niech młodzież do świętości zmierza”.