Po jesiennych czarnych protestach na ulicach Warszawy pojawiła się życiodajna, słoneczna wiosna. Tak najkrócej można podsumować Marsz Świętości Życia, podczas którego uczciliśmy 12. rocznicę odejścia Jana Pawła II.

Mam jednak pewien niedosyt, bo w zestawieniu z „czarnym protestem” Marsz Świętości Życia wyglądał tak, jakby zło było nadaktywne, a dobro mocno ospałe. Ludzi dobrej woli jest znacznie więcej, ale musimy ich obudzić, wskazać, że obrona życia jest czymś pryncypialnym i podstawowym.

Oprócz tygodników katolickich, ulotek rozrzuconych w parafiach, zapowiedzi na oficjalnych stronach internetowych i wzmiankach w niektórych ogłoszeniach parafialnych, temat Marszu nie zaistniał. A przecież tydzień wcześniej było Zwiastowanie, które jest najlepszym biblijnym tematem pro-life. To podczas Zwiastowania, czyli Wcielenia, Bóg stał się maleńkim człowiekiem. W ilu parafiach z przekonaniem zachęcano wiernych, aby za tydzień poszli na Marsz Świętości Życia? W ilu wspólnotach ten temat był ważny, a w ilu bano się go, bo temat jest „polityczny”? Przypomnę, że aborcja to taki „polityczny zabieg”, podczas którego mordowany jest prawdziwy człowiek. Jest praktycznie tak samo niewinny, jak Ten, który zginął na krzyżu.