Blisko brzegu tatarak długie liście czesze,
zieloną wodę rzeki strugami rozdziela -
Na jeziorze wiatr pierwsze iskry świtu krzesze
o wyślizganą taflę, której skraj wybiela.

Słońce zetrze ten obraz – to już było wczoraj,
był chłodny sen o wodzie w jej toń zagłębiany,
a gdy barwy ostygły – znów dotyk jeziora,
sen w kolebce z wikliny falą kołysanej.

Teraz trzeba przybliżyć horyzont daleki,
przeczuwaną legendę rozpoznać przed nami,
opryskać liście światłem i wrzucać do rzeki
aż pokryją jezioro srebrnymi łuskami.