W Wydawnictwie Archidiecezji Częstochowskiej „Regina Poloniae” ukazała się książka – album ks. dr. hab. Arkadiusza Olczyka pt. „Kodrąb – moja mała Ojczyzna. Ocalić od zapomnienia...”. Na 160 stronach autor przybliża czytelnikom dzieje ziemi kodrąbskiej, parafii, kościoła pw. św. Jadwigi Śląskiej w Kodrębie, a także sylwetki osób zasłużonych dla dziejów tego terenu. Publikacja ubogacona jest 383 zdjęciami, pochodzącymi również ze zbiorów rodzinnych kodrąbskich parafian.

Jak podkreśla ks. Olczyk, motywem do podjęcia badań nad historią „małych Ojczyzn” bywają różne rocznice. „Taką doskonałą okazją, by pochylić się w refleksji nad historią, tradycją i życiem religijnym ziemi kodrąbskiej, jest przypadająca w 2017 r. 500. rocznica istnienia kościoła parafialnego pw. św. Jadwigi Śląskiej (1517 – 2017)” – czytamy w Słowie Autora.

Ks. Olczyk, pochodzący z parafii w Kodrębie, w swojej publikacji skupia się m.in. na życiu religijnym w parafii Kodrąb, przybliża sylwetki duszpasterzy w jej dziejach. Podkreśla, że parafia była miejscem, gdzie zrodziły się powołania do służby w kapłaństwie i do życia konsekrowanego. Publikacja ukazuje również dzieje Gminy Kodrąb. „Idea powstania tej monografii dojrzewała w moim kapłańskim sercu przez lata. Chciałem uchwycić w słowie i obrazie piękno materialne i duchowe tej ziemi, tworząc ten jubileuszowy album. Pracując nad nim, pragnąłem «ocalić od zapomnienia» również ludzi, którzy tworzyli i tworzą historię tej lokalnej Ojczyzny, zarówno duchownych, jak świeckich. Pośród nich jest nasz wielki rodak, bp Stefan Bareła, trzeci ordynariusz częstochowski, który poprzez pomnik przed frontonem kościoła na stałe wpisał się w krajobraz tego miejsca” – pisze ks. Olczyk.

Abp Wacław Depo, metropolita częstochowski, w swoim Słowie zaznacza, że „pisana sercem i bogato ilustrowana monografia autorstwa ks. prof. Arkadiusza Olczyka, syna tej lokalnej małej Ojczyzny, jest wyjątkowym świadectwem dobra wpisanego w dzieje parafii pw. św. Jadwigi Śląskiej (...). Ta wierna Bogu i Kościołowi ziemia wydała mojego Poprzednika, trzeciego Biskupa Częstochowskiego Stefana Barełę, nazywanego Biskupem niezłomnym”.

Pierwsze wzmianki w źródłach pisanych o istnieniu osady Kodrąb pochodzą z 1384 r. Właścicielem wsi był wówczas nieznany bliżej Jan, który w dokumentach występuje jako świadek w sądzie. Inna wzmianka historyczna pochodzi z 1393 r. i zawarta jest w „Księgach ziemskich sieradzkich” („Terrestria Siradiensia”, 1386 – 1840) – wymienia ona niejakiego Jaszkę. Kolejna, z 1399 r., wspomina o Czestku z Kodręba.

Autor podkreśla, że od początku swego istnienia Kodrąb położony był przy jednym z najważniejszych i najstarszych szlaków międzynarodowych, który prowadził ze Śląska na Ruś (z Wrocławia do Kijowa) oraz z Węgier na północ, nad Bałtyk. Przez pobliskie Radomsko wiodła później także droga królewska z Krakowa do Warszawy. W średniowieczu drogę tę przemierzały wyprawy handlowe i poselstwa. Tereny te stanowiły zawsze centrum ziem polskich, gdyż są położone na pograniczu Wielkopolski i Małopolski. Często gościli tu polscy królowie. Na odpoczynek w Kodrębie zatrzymał się król Kazimierz Wielki, który podążał na polowanie do Przedborza. Legenda mówi, że dzięki niemu wybudowano w Kodrębie pierwszy drewniany kościół. W okolicy przebywali także m.in. Władysław Jagiełło, Zygmunt Stary i jego syn Zygmunt August.

Parafia Kodrąb jest wzmiankowana w 1401 r., ale z pewnością jest starsza. Została erygowana najprawdopodobniej w II połowie XIV wieku, w okresie intensywnego rozwoju sieci parafialnej, wspieranego przez króla Kazimierza Wielkiego oraz arcybiskupa Jarosława (proboszczem parafii był wtedy niejaki pleban Michał). Znana jest już na pewno w 1511 r. Pierwotny drewniany kościół z XIV wieku został rozebrany z racji złego stanu i w jego miejsce w 1448 r. założyciel i właściciel wsi Mikołaj Kodrębski (łac. Nicolaie Codrembski) ufundował nowy kościół drewniany, który spłonął w 1481 r. Obecny kościół, murowany, późnogotycki z elementami renesansowymi, wybudowany został także z fundacji Kodrębskich herbu Poraj, kolatorów tutejszej parafii, najprawdopodobniej w latach 1514-17.

Autor książki – Arkadiusz Olczyk jest wykładowcą teologii moralnej w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Częstochowskiej, w Wyższym Seminarium Duchownym Diecezji Sosnowieckiej, w Wyższym Instytucie Teologicznym im. Najświętszej Maryi Panny Stolicy Mądrości i w Studium Duchowości w Częstochowie, na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie oraz wykładowcą bioetyki w Studium Życia Rodzinnego w Częstochowie. Jest również cenzorem książek i pism religijnych w archidiecezji częstochowskiej oraz członkiem Komisji Bioetycznej przy Okręgowej Izbie Lekarskiej w Częstochowie. Jest autorem 10 książek, m.in.: „Moralność seksu w przestrzeni życia osobistego, małżeńskiego i rodzinnego”, „Nadzieja dla biednych dusz. Niezwykła historia objawień w Heede – «Lourdes Północy»”, „Czy dzieci nienarodzone idą do nieba?”, „Stygmatyczka i mistyczka Greta Ganseforth (1926-1996)” oraz ponad 250 artykułów naukowych i popularnonaukowych dotyczących zagadnień teologiczno-moralnych. Jego zainteresowania naukowe obejmują problematykę bioetyczną, kwestie związane z wychowaniem moralnym oraz etykę mediosfery.