Bohaterem książki Mathiasa Énarda „Busola” jest Franz Ritter, poważnie chory muzykolog, który wspomina nieszczęśliwe uczucie do Sary i obrazy Damaszku, Stambułu czy Teheranu. „Życie jest bolesnym refleksem, snem opiumisty, poematem Rumiego śpiewanym przez Szahrama Nazeriego” – konstatuje bohater, a opisem takiego snu wydaje się też ta powieść. W oparach opium bohater wyrusza w wyimaginowaną podróż na Bliski Wschód i w jego dalsze zakątki, a kierunek wyznacza pragnienie powrotu do tego, co utracił, i tej, która jest już poza jego zasięgiem. W wyśnionej na jawie podróży pojawiają się ludzie żyjący na styku kultur: Kafka, Mann, Rimbaud czy Proust. Wątek niespełnionej miłości do Sary – tak jak Franz miłośniczki Orientu – i wojaże po Azji to namiastka fabuły, której szukamy, żeby znaleźć w powieści jakiś ład i skład. „Busola” została uznana za arcydzieło, zdobyła cenioną Nagrodę Goncourtów, ale czasem tak bywa z powieściami, których udziwniony język nie trafi raczej do czytelników, trafił jednak w gusta specjalistów.