Kiedy redaktor Telewizji Polonia zadzwonił do biskupa sosnowieckiego Grzegorza Kaszaka z prośbą o wyznaczenie kościoła do transmisji niedzielnej Mszy św. na cały świat, sosnowiecki ordynariusz nie wahał się ani chwili – od razu wskazał świątynię pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Sławkowie. Dodajmy, ta blisko 800-letnia zabytkowa świątynia w ostatnich latach przeszła gruntowny konserwatorski remont, który przywrócił budowli dawny blask, a nawet dodał jej nowego splendoru.

Liturgia była transmitowana 22 lipca i można ją było zobaczyć w Europie Zachodniej, Ameryce Południowej i Północnej, a także na wschodzie Europy. Mszę św. celebrował i homilię wygłosił ks. prob. Wojciech Kowalski. W homilii kaznodzieja przypomniał prawdziwy pokój, który podarował ziemi nie człowiek, ale Jezus Chrystus. – Przed Chrystusem pokój opierał się na sile, przemocy. Był oparty na sprawności żołnierzy, geniuszu dowódców. Pokój, który niesie ze sobą Jezus Chrysus jest zupełnie inny, on rozrasta się w naszych sercach. Pokój to nie jest brak wojny. Prawdziwy pokój opiera się na sprawiedliwości, przyjaźni, na prawie miłości. Pokój to także pierwszy dar Chrystusa Zmartwychwstałego dla swoich uczniów. Mało tego, Chrystus jest tym, który ratuje nas od lęku, a czyni to przez swój krzyż, czyni to w swojej krwi – powiedział ks. Kowalski.

Kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego, pierwotnie Jana Chrzciciela, został ufundowany w 1203 r. przez biskupa krakowskiego Fulko, zwanego Pełką. Badania architektoniczno-historyczne kościoła przesuwają jego datowanie na lata 20. XIII wieku. Natomiast badania archeologiczne prowadzone przy świątyni przez Jacka Pierzaka z Biura Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Archeologicznych wskazują, iż świątynia zaczęła być budowana w trzeciej ćwierci XIII wieku w miejscu dwunastowiecznego cmentarza, na którym grzebano ludzi z tzw. starego Sławkowa, czyli osady przedlokacyjnej. Wnętrze prezbiterium jest dwuprzęsłowe, sklepienie krzyżowo-żebrowe. Skrzyżowane żebra zdobią tzw. zworniki sklepieniowe pokryte płaskorzeźbami Baranka i róży. Prezbiterium z nawą główną łączy gotycka arkada, tworząc tzw. arkę tęczową. Nawa stanowiąca zwarte wnętrze przykryta jest drewnianym otynkowanym stropem, ozdobionym polichromią ze sceną ukoronowania Najświętszej Maryi Panny i wizerunkami czterech ewangelistów: św. Mateusza, św. Marka, św. Łukasza i św. Jana. W wieży, której mury mierzą aż 2,7 m grubości i na której zawieszone są dzwony, znajduje się kwadratowa kruchta. Miała ona dawniej, tak jak i cały budynek kościoła, charakter obronny. Wyposażenie świątyni utrzymane jest w większości w stylu barokowym i rokokowym. Składają się nań stalle, ambona oraz kamienna chrzcielnica z pokrywą. Wystrój dopełnia zespół pięciu ołtarzy. W prezbiterium znajduje się skrzyniowy ołtarz główny z barokową nastawą oraz drewniana figura Chrystusa rozpiętego na krzyżu. Po bokach znajdują się dwaj aniołowie trzymający narzędzia Męki Pańskiej. Na predelli tabernakulum stoją drewniane złocone lichtarze, ofiarowane przez sławkowianina, biskupa lubelskiego Walentego Baranowskiego w II połowie XIX wieku. Bryłę kościoła tworzą ceglane prezbiterium, kamienna nawa (XIV-XV wiek), kamienna wieża i przedsionek (II połowa XIX wieku). Wczesnogotyckie prezbiterium prostokątnie zamknięte, zakończone jest trójkątnym szczytem z okrągłym oknem na osi. Na ścianie wschodniej znajduje się grupa trzech okien, ze środkowym wyższym. Okna te zamknięte są łagodnym łukiem ostrym. Do ściany północnej przylega kolebkowo sklepiona zakrystia z nadbudowanym w 1928 r. piętrem. Na uwagę zasługuje, na północnej ścianie nawy, nagrobek biskupa krakowskiego Kajetana Ignacego Sołtyka (1716-88). Wykonany jest w stylu późnobarokowym z elementami rokokowymi i klasycystycznymi, a ufundowali go artyści i mieszkańcy Sławkowa.

Jednym słowem – kościół parafialny w Sławkowie to wspaniała świątynia, w której możemy się pomodlić, ale także podziwiać kulturę religijną naszych przodków. Kto jeszcze nie był w sławkowskiej świątyni, koniecznie musi się do niej wybrać.