Fabularny „Donbas” ukraińskiego dokumentalisty Siergieja Łoźnicy przypomina reportaż telewizyjny. Nakręcony w państwie widmie na wschodzie Ukrainy, kontrolowanym przez „separów”, czyli bojówki separatystyczne – będące w istocie grupami przestępczymi, wspieranymi przez oddziały rosyjskie – ma pokazać tamtejszą codzienność. Z jednej strony trwa wojna hybrydowa, z drugiej – toczy się prawie normalne życie. Kamera pokazuje roześmianą młodą parę, niemieckiego dziennikarza wziętego przez „separów” za faszystę czy okradzionego przez separatystyczną milicję właściciela luksusowego auta. Film zaczyna się od pokazania mechanizmu propagandowej ustawki, gdy statyści pomstują do kamery na ukraińską armię bombardującą miasto. Tymczasem fabuła Łoźnicy ustawką nie jest, reżyser zarzeka się, że niczego nie wymyślił, odegrał tylko to, co znalazł w Internecie na amatorskich filmach. „Donbas” ma nawet zaskakujący finał. Gdy się ogląda ten wstrząsający film, trudno określić, czy mamy do czynienia z prawdą, czy z fikcją.