Wydanie po 15 latach przerwy w pełni autorskiej płyty – z własnymi kompozycjami i tekstami – Stanisława Soyki nie oznacza, że artysta próżnował. Koncertował, nagrywał płyty (m.in. do wierszy Czesława Miłosza i Bolesława Leśmiana), a niektóre piosenki stały się przebojami. Jednak pytania, kiedy powstanie coś autorskiego, pojawiały się coraz częściej. Nową płytę mistrza Soyki trudno jednak nazwać ważnym wydarzeniem artystycznym. Także dlatego, że jest mistrzem, a płyta „Muzyka i słowa” jest raczej dla innego słuchacza niż dotychczas. Zawsze można powiedzieć, że album jest prostolinijny i szczery. – Zależało mi na tym, by ta muzyka mogła przytulać, dawać przestrzeń i oddech. A także by te piosenki były dostępne dla każdego, kto lubi śpiewać – zapowiedział w jednym z wywiadów i słowa dotrzymał. Piosenki „Ławeczka-Bajeczka”, „Mamulu, Tatulu” czy „Lubię wracać do Warszawy” wpadają w ucho (sam Soyka mówi, że to „folk z przymrużeniem oka”), ale w pamięci słuchaczy raczej na długo nie zagoszczą.