A co w tym roku ustaliła kapituła? Wylicza ojciec Paweł Chmura: dodatkowa obowiązkowa modlitwa wspólna (kompleta), bezmięsne środy, w piątki i środy tylko zupy, rezygnacja ze słodyczy. Typowych rekolekcji w klasztorze nie ma – odbywają się one w kościele parafialnym św. Bartłomieja, natomiast w kościele franciszkańskim prowadzone są 3-dniowe rekolekcje dla podopiecznych ośrodka „San Damiano”.

Franciszkanie z Chęcin w 2004 r. powołali do życia Ośrodek Leczenia Uzależnień od Środków Psychoaktywnych „San Damiano”. Przez blisko 20 lat terapię odbywali tu ludzie z całej Polski. Części z nich udało się wyjść z nałogu – czują się związani z miejscem, z terapeutami. Ok. setka porad miesięcznie – to drugi wymiar działalności terapeutycznej, gdyż integralne części „San Damiano” stanowią: oddział rehabilitacyjno-readaptacyjny, ośrodek leczenia uzależnień bliżej niescharakteryzowanych, poradnia leczenia uzależnień, poradnia leczenia uzależnień od substancji psychoaktywnych, hostel dla uzależnionych od narkotyków i in. oraz hostel dla uzależnionych od alkoholu w Połańcu.

Te zakrojone na wielką skalę profesjonalne działania łączą się z opieką duchową – stąd rekolekcje dla odbywających terapię, stąd pierwsze piątki miesiąca z możliwością spowiedzi, stąd prowadzone specjalnie dla nich zajęcia z duchowości pod kierunkiem o. Tomasza Trawińskiego. – Nie wszyscy korzystają, część deklaruje się jako osoby niewierzące – podkreśla o. Chmura, dyrektor Ośrodka. Rekolekcje adwentowe dla pacjentów poprowadzi w tym roku o. Grzegorz Siwek, duszpasterz akademicki z Krakowa. 3- dniowe rekolekcje odbywają się także w Połańcu.

Już na początku Adwentu klasztor i dziedziniec tętnią przygotowaniami, gdyż od lat franciszkanie zgodnie ze swoją tradycją zapraszają na żywą szopkę i jasełka w wykonaniu mieszkańców ośrodka. – Szopka jest okazała, więc już teraz budują płoty, szykują choinki, planują dekoracje, dzielą role do przedstawienia o Narodzeniu Pańskim.

Sam zespół klasztorny franciszkanów w Chęcinach to ciekawe miejsce. Powstał z fundacji Kazimierza Wielkiego w 1368 r. Dziedziniec otoczony jest budynkami oraz XVII-wiecznym murem kamiennym. W 1465 r. kościół strawił pożar. W latach 1581-1603 zniszczenia dopełnili zwolennicy reformacji, a potem żołnierze Franciszka Rakoczego (plądrując klasztor w poszukiwaniu skarbów, zamordowali trzech mnichów). Kolejne nieszczęście w dziejach klasztoru to wypędzenie zakonników za panowania Aleksandra I. Klasztor przeznaczono wówczas na jedno z najcięższych więzień w Górach Świętokrzyskich. W późniejszym okresie działała tu kolejno szkoła kamieniarska, zakłady mięsne, warsztaty tkackie, łaźnia miejska, schronisko PTTK. W latach 60. XX wieku zespół odrestaurowano i zaadaptowano na cele turystyczne – w kościele mieściła się restauracja i hotele. Mimo ustawicznych protestów, kierowanych do ówczesnych władz partyjnych i państwowych, stan taki trwał aż 19 lat.

W 1991 r. klasztor po wielu latach ponownie przejęli franciszkanie.