Magdalena Wojtak: Przed nami Dzień Świętości Życia. Miał być wielki, narodowy marsz w Warszawie, ale został odwołany z powodu koronawirusa. Co w tak nadzwyczajnych okolicznościach możemy robić na rzez budowy cywilizacji życia?

Ks. Tomasz Kancelarczyk: Jan Paweł II w encyklice Evangelium Vitae podkreślił, że „potrzebna jest powszechna mobilizacja sumień i wspólny wysiłek etyczny, aby wprowadzić w czyn wielką strategię obrony życia”. Żeby walka o życie nienarodzonych była skuteczna, potrzeba właśnie tej powszechności działania. Ze względu na okoliczności epidemiologiczne nie możemy pójść w kilkudziesięciotysięcznym pochodzie, ale nawet koronawirus nie przeszkadza, aby miliony Polaków zaangażowały się w Duchową Adopcję Dziecka Poczętego.
Właśnie Duchowa Adopcja – która jest wołaniem sumień o świętość życia i impulsem do innych inicjatyw pro-life – jak i ekspiacja za grzechy aborcji, jest pierwszym i najważniejszym działaniem, które może podjąć każdy z nas. I w każdych okolicznościach.

Jak Fundacja Małych Stópek na co dzień pomaga ratować życie?

Naszym celem jest ochrona każdego nienarodzonego dziecka bez względu na warunki i okoliczności, w jakich się ono poczęło.
Nacisk kładziemy na pomoc potrzebującym kobietom rozważającym aborcję jest dla nas jednym z najważniejszych zadań. Zajmujemy się także edukacją i promocją odpowiedzialnego rodzicielstwa, wartości małżeńskich i rodzinnych.

Wydaje się to nie zwykle ważne w czasach, kiedy promowana jest seksedukacja i dostęp do środków do środków wczesnoporonnych…

Zauważmy, że u zarania poczęcia niechcianych dzieci jest zazwyczaj grzech. Nie poczynają się one w klimacie miłości z nadzieją na wspólny dom. Wszystkie przypadki, którymi zajmujemy się, dotyczą sytuacji, w których zabrakło zapewnienia, że jest to wierna miłość na całe życie. Seksualność traktowana w sposób lekkomyślny nie niesie za sobą odpowiedzialności. Mężczyźni nie chcą ofiarować siebie, swojego czasu i pracy na rzecz kobiet i poczętego dziecka. Z kolei kobiety często w kolejne ciąże zachodzą z innymi mężczyznami, a ich rodziny nie akceptują tego, że dziecko może urodzić się.

Udaje się ocalić życie nienarodzonych dzieci, których matki myślały o aborcji?

Tak, ale trudno jest dotrzeć do kobiet rozważających aborcję. One nie wołają o pomoc. Zadaniem każdego z nas jest wyrywanie tych kobiet z aborcyjnego środowiska, którym często jest najbliższa rodzina, ojciec dziecka czy znajomi, którzy proponują „pozbycie się problemu”. Tym kobietom należy także zapewnić miejsce zamieszkania. Domy samotnych matek w tych sytuacjach rzadko kiedy sprawdzają się, gdyż przeznaczone są dla kobiet, które chcą urodzić i wychowywać dzieci. Tymczasem Fundacja Małych Stópek dociera do kobiet, które nie chcą urodzić poczętych dzieci. Staramy się zapewnić im wsparcie umożliwiające godny byt dziecka.

Ta pomoc to pewnie kropla w morzu potrzeb... Może konieczne są systemowe rozwiązania?

Przede wszystkim powinniśmy zmieniać mentalność społeczeństwa, rozwiązania systemowe i zapewnienie potrzeb materialnych nie załatwią sprawy. Umożliwią tylko ratowanie życia nielicznych. Należy bardziej zaangażować się w promowanie wartości rodziny i macierzyństwa, mówić o kobiecie w ciąży, że jest w stanie błogosławionym, a nie ciężarem dla rodziny i społeczeństwa.