Ikona Wjazd do Jerozolimy stanowi niedawne odkrycie. Prace restauratorskie prowadzone w latach 2013-15 wydobyły spod XIX-wiecznych przemalowań obraz z 1. poł. XVI wieku o stylistyce wskazującej na Ruś Czerwoną lub Wołyń. Ikony z tego czasu są w Polsce rzadkością.

Nieznany artysta przedstawił scenę według obowiązującego kanonu. Chrystus z nimbem krzyżowym, w chitonie i himationie zasiada na osiołku w pozycji władcy. Odwraca głowę do Apostołów, prawą dłonią błogosławi, ukazując dwa palce jako symbol Jego dwóch natur – Boskiej i ludzkiej. W lewej dłoni trzyma zwój proroctw Starego Testamentu na świadectwo, że w Nim one się wypełniają. Osiołek w pokorze pochyla głowę. Za nim podążają Apostołowie z głowami okolonymi nimbami. W bramie miasta Jezusa witają mieszkańcy Jerozolimy. Ich wygląd i pozy są zróżnicowane, a gesty ożywione. W tle widać zabudowania, wśród których wyróżnia się okrągła świątynia Grobu Pańskiego, Anastasis. Jej przedstawienie antycypuje wydarzenia, które niebawem nastąpią. Po lewej stronie wznosi się Góra Oliwna z dwoma wierzchołkami i czarnym rombem groty. Nad Jezusem wychyla się drzewo, zapowiedź drzewa Krzyża, na którym Jezus będzie wywyższony w dniu Męki. Dzieci zrywają z drzewa gałązki, inne ścielą płaszcz pod nogi osiołka.

Funkcja tej ikony jest nieznana. Z uwagi na wielkość (130x86 cm) mogłaby się znajdować w ikonostasie w rzędzie ikon patronalnych, w pobliżu carskich wrót. Nie ma jednak świątyń pod wezwaniem Wjazdu do Jerozolimy. Z kolei w rzędzie ikon świątecznych nie mogłaby się znaleźć ze względu na rozmiary.