Pytanie czytelnika:
Być może moje pytanie jest naiwne, ale zastanawiam się, czym jest wieczność. Im więcej o niej myślę, tym mniej rozumiem. Proszę o pomoc. Zbigniew.

Podobno nie ma trudnych pytań, niekiedy tylko niełatwo na niektóre z nich odpowiedzieć. Tytułowe wydaje się właśnie takie. Jako chrześcijanie wierzymy, że fizyczna śmierć nie kończy kategorycznie naszego życia. W Nowym Testamencie czytamy: „Jeśli więc razem z Chrystusem powstaliście z martwych, szukajcie tego, co w górze, gdzie przebywa Chrystus, zasiadający po prawicy Boga. Dążcie do tego, co w górze, nie do tego, co na ziemi. Umarliście bowiem i wasze życie jest ukryte z Chrystusem w Bogu. Gdy się ukaże Chrystus, nasze Życie, wtedy i wy razem z Nim ukażecie się w chwale” (Kol 3, 1-4); oraz: „Wiemy bowiem, że kiedy nawet zniszczeje nasz przybytek doczesnego zamieszkania, będziemy mieli mieszkanie od Boga, dom nie ręką uczyniony, lecz wiecznie trwały w niebie” (2 Kor 5, 1).

Oczywiście, można przytoczyć jeszcze wiele innych biblijnych tekstów. W każdym razie – po zakończeniu ziemskiej egzystencji, jak podpowiada nam wiara, przechodzimy w zupełnie nieporównywalny do obecnego sposób bytowania. Nie jest on ograniczony czasem ani przestrzenią, których na co dzień doświadczamy. Owo trwanie nie ma żadnych barier. Wieczność bowiem to nie jakiś odcinek czasu mierzony minutami i godzinami zegara, dniami tygodnia, miesiącami roku, latami stulecia czy wiekami milenium. W wieczności nic po sobie nie następuje, nie ma sekwencji zdarzeń. To rodzaj istnienia zupełnie odmienny od tego, który obecnie znamy.

Pozwolę sobie przywołać jeszcze dwa nowotestamentowe urywki: „Niewielkie bowiem utrapienia naszego obecnego czasu gotują bezmiar chwały przyszłego wieku dla nas, którzy się wpatrujemy nie w to, co widzialne, lecz w to, co niewidzialne. To bowiem, co widzialne, przemija, to zaś, co niewidzialne, trwa wiecznie”; (2 Kor 4, 17-18) oraz: „Świat zaś przemija, a z nim jego pożądliwość; kto zaś wypełnia wolę Bożą, ten trwa na wieki” (1 J 2, 17). Zacytuję również papieża seniora Benedykta XVI, który napisał w encyklice o chrześcijańskiej nadziej Spe salvi z 30 listopada 2007 r., że „wieczność nie jest ciągiem następujących po sobie dni kalendarzowych, ale czymś, co przypomina moment ostatecznego zaspokojenia, w którym pełnia obejmuje nas, a my obejmujemy pełnię. Byłby to moment zanurzenia się w oceanie nieskończonej miłości, w którym czas – przed i potem – już nie istnieje. Możemy jedynie starać się myśleć, że ten moment jest życiem w pełnym znaczeniu, wciąż nowym zanurzaniem się w głębie istnienia, podczas gdy po prostu ogarnia nas radość. Tak to wyraża Jezus w Ewangelii według św. Jana: «Znowu (...) jednak was zobaczę i rozraduje się serce wasze, a radości waszej nikt wam nie zdoła odebrać» (16, 22). Taki kierunek musimy nadać naszej myśli, jeśli chcemy zrozumieć, ku czemu dąży chrześcijańska nadzieja, czego oczekujemy od wiary, od naszego bycia z Chrystusem” (nr 12).

Wieczność to rzeczywistość, której nie da się podzielić. Nie da się w niej niczego powtórzyć, nic nie można w niej zmienić. To wszystko, co teraz czynimy – podkreślę to jeszcze raz – zyskuje wieczną wartość.

Pytania do teologa prosimy przesyłać na adres: teolog@niedziela.pl .