Z początkiem sierpnia pracę w Łodzi rozpoczęli dominikanie. Nie chodzi jednak o zakonników z ulicy Zielonej, ale o braci, którzy objęli parafię Podwyższenia Krzyża Świętego.
Decyzję o powierzeniu dominikanom jednego z najstarszych kościołów w Łodzi podjął abp Grzegorz Ryś. Przekazanie parafii w nowe ręce odbyło się we wspomnienie św. Dominika, założyciela zgromadzenia.
Z otwartym sercem
We Mszy św., oprócz nowych pasterzy parafii, wziął udział także Prowincjał Polskiej Prowincji Dominikanów o. Paweł Kozacki oraz bp Marek Marczak. Na początku Eucharystii został odczytany dekret abp. Rysia o ustanowieniu proboszczem o. Marka Rojszyka. Metropolita łódzki mianował o. Macieja Biskupa i o. Tomasza Zamorskiego wikariuszami parafii.
Bp Marczak prosił zebranych w świątyni wiernych, aby przyjęli nowych kapłanów z otwartym sercem. Zwracając się do o. Rojszyka, prosił go, aby zachęcał swoich parafian do wspólnej troski o sprawy Kościoła. Wyraził także zadowolenie, że parafianie będą odtąd mogli korzystać z charyzmatu ojców dominikanów.
Prawdziwa wspólnota
Homilię wygłosił o. Kozacki. Wskazywał w niej na silne więzy, jakie łączą zakon z krzyżem Chrystusa. Zakonnik wyraził również nadzieję na stworzenie w parafii prawdziwej wspólnoty, która wyda obfite, ewangeliczne owoce.
– Dziś przedstawiam nas dominikanów i zapraszam was parafian, aby te nasze duchowości się spotkały. I my i wy jesteśmy uczniami Jezusa, mamy wspólnie głosić Dobrą Nowinę o zbawieniu oraz Jezusa Chrystusa – powiedział o. Kozacki.
Reklama
– To jest naszym charyzmatem: wzruszyć się niedolą człowieka, jego biedą, zobaczyć człowieka zagubionego i próbować do niego dotrzeć. Zarówno do tych ludzi bliskich, jak i dalekich – dodał dominikanin.
Zakonnik zaprosił także parafian do tego, aby obie duchowości: dominikańska i ta związana z Krzyżem Chrystusa spotkały się podczas codziennego, wspólnotowego życia. Następnie nowy proboszcz złożył indywidualne wyznanie wiary. Wierni odśpiewali uroczyste Te Deum i przywitali nowych gospodarzy swojej parafii. Z okazji objęcia parafii przez dominikanów na placu Wolności w Łodzi, przed kościołem Świętego Ducha odbył się Jarmark Dominikański.
Ostateczny cel
Zakon Braci Kaznodziejów, bo tak brzmi nazwa zakonu dominikanów, został założony w 1216 r. przez św. Dominika Guzmána. Święty odznaczał się wyjątkową skłonnością do modlitwy. Centralnym punktem jego duchowości była postać Chrystusa ukrzyżowanego. To w Nim widział św. Dominik ostateczny cel swojej duchowości. Z ukrzyżowanym Zbawicielem prowadził on dialog przez lekturę Pisma Świętego.
O swej wdzięczności za przekazany dar – gołąbka- zabawkę, namalowanego przez dziecko przesiedlone wewnętrznie, które znalazło schronienie w Centrum św. Marcina de Porres w Fastowie zapewnił papież kierującego tą placówką ojca Miszę Romaniwa.
„Chciałbym, abyście wiedzieli, że jestem bardzo wdzięczny za ten miły gest. Taki dar, szczególnie w tym czasie wzmożonego okrucieństwa i cierpienia ukazuje zarówno wielką tęsknotę za pojednaniem i pokojem, jak i zapewnienie o obecności Ducha Świętego pośród tych, którzy potrzebują wspierającej łaski Boga. Powierzając wszystkich związanych z Centrum św. Martina de Porres, miłującej ochronie Najświętszej Maryi Panny przesyłam serdeczne błogosławieństwo jako wyraz nadziei i mocy w Chrystusie naszym Panu” – napisał w osobistym przesłaniu Franciszek.
Listopad jest wyjątkowym czasem. My, ludzie wierzący, przeżywamy go jako okres, w którym nasze myśli i modlitwy biegną ku tym, których już nie ma pośród nas. Choć uroczystość Wszystkich Świętych przypomniała nam o tym, że każdy z nas jest powołany do świętości, to Dzień Zaduszny budzi refleksje nad naszym przemijaniem i ziemskim końcem, który kiedyś musi nadejść. Czy tego chcemy, czy nie, czas biegnie nieubłaganie. Przypomina nam o tym także słowo Boże, lecz nie po to, żeby nas straszyć, ale po to, żeby zachować w nas czujność. Na temat przypowieści o talentach na pewno słyszeliśmy już bardzo wiele. Wygłoszono pewnie setki tysięcy kazań o tym, w jaki sposób należy postępować z darami otrzymanymi od Boga. Wiemy, że Bóg każdemu z nas daje tyle, ile jesteśmy w stanie udźwignąć. Ale dziś, kiedy spoglądamy na groby naszych bliskich zmarłych, chcemy zapytać siebie: czy my odziedziczymy królestwo niebieskie? Czy usłyszę od Boga słowa: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię. Wejdź do radości twego pana!”. Co robię w moim codziennym życiu? Pamięć o zmarłych powinna rodzić w nas pytanie, co by było, gdyby dzisiaj Bóg wezwał mnie do siebie? Czy dziś jestem gotowy na spotkanie z Chrystusem? Jak przeżywam moje codzienne życie? Jak realizuję moje codzienne powołanie? Jakim jestem ojcem, jaką jestem matką? Jakim jestem pracownikiem, jakim jestem pracodawcą? Co kieruje moim codziennym życiem? Czy naprawdę jestem człowiekiem wierzącym wtedy, kiedy jestem wśród innych? Czy przypadkiem nie zamknąłem Chrystusa w kościele i zakrystii? A może moja religijność zaczyna się i kończy tylko w pokoju, w którym mieszkam? Jaka jest moja codzienna postawa? Wracamy zatem do dzisiejszego pierwszego czytania z Księgi Przysłów: „Niewiastę dzielną któż znajdzie?”. I choć może chcielibyśmy widzieć w tym czytaniu tylko i wyłącznie kobietę, to tak naprawdę autor Księgi Przysłów pyta dzisiaj o postawę każdego z nas. O postawę mojego codziennego funkcjonowania w świecie. Pokazuje, że prawdziwego człowieka wierzącego poznajemy po jego codziennym życiu. Nie po tym, co mówi, ale po tym, w jaki sposób postępuje. Bardzo mocno widzimy uzewnętrznienie tego, co tak naprawdę jest w środku. I nie bez przesady mówi tutaj o kobiecie dzielnej, bo bycie człowiekiem wierzącym we współczesnym świecie musi być nacechowane wielką odwagą. Choć może w naszym męskim rozumieniu chcielibyśmy widzieć kobietę jako tą słabszą, może nawet bardziej bojaźliwą, to żadna postawa nie usprawiedliwia nigdy naszego tchórzostwa. Jeśli chodzi o świadectwo naszej wiary, nikt nie ma prawa być tchórzem. A co więcej – być może ci, którzy uznawani byli za ludzi słabszych, tchórzliwych, tak naprawdę okazywali się osobami prawdziwie odważnymi. I pewnie można za św. Pawłem Apostołem powiedzieć, że to wszystko, o czym dzisiaj piszemy, jest dla każdego z nas jasne i oczywiste – przecież nie jesteśmy synami nocy ani ciemności – dlatego czuwamy i jesteśmy trzeźwi, abyśmy byli gotowi na przyjście Pana.
Dziś uroczystości odpustowe odbyły się w parafii NMP Matki Bożej Miłosierdzia we Wrocławiu przy ul. Brucknera. Mszy świętej przewodniczył o. Wincenty Zakrzewski OCist, przeor w zakonie cystersów w Szczyrzycu. Podczas Eucharystii modlono się także za zmarłego 6 lat temu kard. Henryka Gulbinowicza.
- Chcemy modlić się w naszych intencjach i prosić Pana Boga o Jego łaski - mówił na wstępie ks. Jan Adamarczuk, proboszcz parafii.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1792598077.jpg)
