Mieszka tu 3220 katolików z czego 1450 to Polacy. W parafii jest osiem miejsc, w których sprawuje się Eucharystię: Mariä Himmelfahrt (Hoppenwalde), Herz Jesu (Torgelow), St. Otto (Ueckermünde), St. Stephanus (Blumenthal), St. Otto (Pasewalk), Heilige Familie (Strasburg), Mariä Geburt (Viereck), Centrum Spotkań (Löcknitz). W roku bieżącym 28 dzieci przygotowywało się do pierwszej Komunii Świętej, a 27 młodych ludzi do sakramentu bierzmowania. To optymistyczne dane. Duszpasterstwo prowadzi tu trzech kapłanów: proboszcz Marek Malesa oraz wikariusze Johannes Rödiger i Witold Wójcik.

Akt tolerancji religijnej

Ciekawostką jest to, że katolicyzm silnie zaszczepił się w niektórych miejscach tej części Meklemburgii wraz z przybyciem osiedleńców aż z Nadrenii – Palatynatu. Z tej położonej przy granicy z Francją krainy, w 1748 r. król pruski Fryderyk II sprowadził kolonizatorów, którzy mieli demograficznie zagęścić wyludnione Pomorze. Byli oni gorliwymi katolikami. Akcję Fryderyka II postrzega się jako akt tolerancji religijnej, ponieważ wzywał podczas tych relokacji do poszanowania wyznania i do pokojowego współistnienia tutejszej większości protestanckiej z napływającymi katolikami. Tak naprawdę zależało mu tylko na nowych osadnikach. Przybysze z Palatynatu w wielu sytuacjach zdani byli na siebie i w dużej mierze sami musieli starać się o budowę kościołów w Blumenthal, Viereck i Hoppenwalde. To właśnie w tych miejscowościach koncentrowało się ich osadnictwo. Byli wytrwali w praktykowaniu wiary i przekazywaniu tradycji katolickich. Ich przywiązanie do procesji Bożego Ciała pozostało silne przez wieki. Procesje odbywały się nawet w czasach komunistycznych. Ponadto do dzisiaj potomkowie tych osadników z XVIII wieku zachowali w mowie resztki palatyńskiego dialektu.

Wiara bez granic

W Löcknitz, gdzie co czwarty mieszkaniec jest Polakiem, od 2017 r. prowadzony jest wspólny projekt archidiecezji berlińskiej i organizacji Bonifatiuswerk pod nazwą „Glauben ohne Grenzen” czyli „Wiara bez granic”. Projekt polega na tworzeniu możliwości integracji społecznej w rejonie przygranicznym. Integracja ta ma obejmować wszystkich, bez względu na ich wyznanie. Oczywiście wszystko opiera się na wartościach ewangelicznych, jest propagowaniem nauki Kościoła i odbywa się we współpracy z parafią. Chodzi o tworzenie żywej społeczności lokalnej niemiecko-polskiej na gruncie chrześcijańskiej wiary. Koordynatorką działań i osobą odpowiedzialną za cały projekt jest Klaudia Wildner-Schipek wspierana przez grono pracowników socjalnych. Trzeba przyznać, że przez ostatnie lata udało się wiele zrobić. Biuro projektu i miejsce spotkań integracyjnych mieściło się na początku w budynku gminnym, a polsko-niemieckie nabożeństwa odprawiano w wynajmowanym na te okazje miejscowym kościele ewangelickim. Mimo ograniczeń lokalowych od samego początku inicjatywy „Wiary bez granic” cieszyły się dużą popularnością wśród mieszkańców Löcknitz i okolic. Ciągle wiele się dzieje. Dla dzieci i młodzieży organizowana jest pomoc w nauce języka i innych przedmiotów, wspólne majsterkowanie, zajęcia świetlicowe i sportowe, wystawy, wycieczki. Wiele inicjatyw ukierunkowanych jest na tworzenie środowiska do współpracy całych rodzin. Rytm tych zajęć w dużej mierze wyznacza kalendarz liturgiczny i wspólnie przygotowuje się świąteczne dekoracje oraz potrawy, palemki, bukiety ziół do poświęcenia, świętomarcińskie latarnie, czy lampiony na roraty. W ramach projektu prowadzone są zbiórki ministranckie, a schola rodzinna ćwiczy pieśni na liturgię. Dużym uznaniem wśród lokalnej społeczności cieszą się półkolonie letnie, na które chętnie posyła się dzieci.

Wszystko to odbywa się w nowym Centrum Spotkań, które zostało poświęcone w sierpniu ub. r. Archidiecezja Berlin wychodząc naprzeciw potrzebom katolików w Löcknitz, zakupiła dawną gospodę z ogrodem i obszernym parkingiem. Całość przebudowano urządzając w środku wielką salę, która służy zarówno niedzielnej liturgii jak i przeróżnym spotkaniom w ciągu tygodnia. Są tu też pomieszczenia biurowe oraz mała, zewnętrzna kaplica.

Kiedy będziemy w Löcknitz, przy samym jeziorze natrafimy na Centrum Spotkań oraz połączoną z nim kaplicę św. Józefa. Może w Roku św. Józefa warto obrać sobie to piękne miejsce jako cel osobistej lub rodzinnej pielgrzymki?