Jasna Góra trwa na nieustannej modlitwie o pokój w Ukrainie. W tej intencji każdego dnia nie tylko odprawiane są dodatkowe Msze św., odmawiany jest Różaniec i Apel Jasnogórski, ale też każda z przybywających tu pielgrzymek zapewnia, że chce „opatrywać ukraińskie rany modlitwą”.
– Nie chcemy wojny, ale jeśli ona już przyszła, niech się stanie dla nas źródłem nawrócenia, paradoksalnym źródłem naszych powrotów do Boga, do pełni człowieczeństwa. Jezu! Mocą swojego krzyża odmieniaj świat, pojednaj najeźdźców i ofiary – modlił się podczas Drogi Krzyżowej z bł. Prymasem Wyszyńskim w Środę Popielcową bp Andrzej Przybylski.
Przy IV stacji prosił Maryję: „Matko Bolesna, oddajemy Ci dziś szczególnie cierpienie i ból wszystkich ukraińskich matek”. W rozważaniach przy stacji IX zauważył, że „u polskich granic stoją teraz tysiące poranionych ludzi, którym wbito w serce ranę wojny, i nadszedł czas, byśmy Bogu pomogli wyciąć gwoździe z przebitych ludzkich rąk, nóg, serc i głów”. Przy XIII stacji bp Przybylski, parafrazując słowa pieśni Dobranoc, Głowo Święta, podkreślił, że w tych dniach z Ukrainy popłynęła pieśń w naszą stronę: „Dobranoc, Europo. Kiedy śpisz, mali Ukraińcy strzegą Twoich snów, stając się żywymi tarczami dla Europy przed rosyjską inwazją”. – Jak dobrze, że nie śpi Polska. Jak dobrze, że tylu Polaków otwiera serca i domy dla matek i dzieci uciekających przed wojną – wołał i apelował: – Obudź się, Europo, obudźcie nas z wygodnego snu, niemogące zasnąć kolejny dzień, cierpiące dzieci z Ukrainy, obudźcie nasze sumienia, naszą wiarę, że Jezus żyje i pragnie obdarzyć świat pokojem”.
– Pomaganie jest obowiązkowe, ale modlitwa o pokój w Ukrainie niezbędna – podkreślił kard. Kazimierz Nycz. Jako wielki przeor zwierzchnictwa Zakonu Rycerskiego Świętego Grobu Bożego w Polsce przewodniczył Mszy św. w ramach wielkopostnych rekolekcji bożogrobców. – Jesteśmy z Ukrainą modlitwą i ofiarą – zapewniali damy i kawalerowie.
Także młodzi – maturzyści, którzy teraz coraz liczniej przybywają w diecezjalnych pielgrzymkach – mówią o modlitwie i tragedii wojny. – Inwazja Rosji na Ukrainę ma również twarz młodych ludzi, którzy zostali wyrwani z normalnego życia. Zamiast marzyć, jak my, o swej przyszłości, nie wiedzą, co przyniesie jutro. Jesteśmy z nimi – zapewnili maturzyści z arch. poznańskiej.
Paulińskie drzwi otwarte
Jasnogórski Dom Pielgrzyma to jedno z tych miejsc, które są włączone w częstochowski system pomocy osobom uciekającym z Ukrainy przed wojną. Decyzję o możliwości udzielenia schronienia, głównie matkom z dziećmi, paulini podjęli zaraz po inwazji Rosji. Za tę gotowość podczas briefingu (3 marca) podziękowali dyrektor Caritas Archidiecezji Częstochowskiej i przedstawiciel Urzędu Miasta Częstochowy.
Reklama
Jako pierwsza do Domu Pielgrzyma przybyła mieszkanka Wołodymyra, z 6-letnią córką i 11-letnim bratem. – Nie chcieliśmy przyjeżdżać do Polski, ale kiedy zaczęły się bombardowania, wywiozłam moją rodzinę. Tu otrzymaliśmy pomoc i wsparcie – powiedziała Ukrainka i wyraziła wielką wdzięczność za okazane serce.
Rodziny z Ukrainy, które znalazły w Polsce schronienie, przybywają teraz na Jasną Górę. – Modlimy się o ustanie wojny i pokój. Wierzymy, że Maryja nam pomoże. Dziękujemy Polakom za wielkie wsparcie w tej tragicznej sytuacji – podkreśliła p. Olesia, która sanktuarium nawiedziła z rodziną i inną ukraińską matką z dziećmi. – Bardzo czujemy siłę modlitwy, która także tutaj jest zanoszona – zaznaczyła.
Jasnogórski flesz
• 14 marca – pielgrzymka maturzystów diec. kieleckiej.
• 17-20 marca – Jasnogórskie Dni Skupienia.
• 18 marca – pielgrzymka maturzystów diec. świdnickiej i diec. kaliskiej.
• 18-20 marca – Rekolekcje Bractwa Najświętszej Maryi Panny Królowej Korony Polski.
• 19 marca – pielgrzymki: obrońców życia, maturzystów arch. gnieźnieńskiej (I grupa); Inicjatywa Modlitewna „Jeden za wszystkich – wszyscy za jednego”.
Stojąc przez Ikoną Czarnej Madonny w Kaplicy Jasnogórskiej, czujmy, że otwierają się nasze oczy i serca na wiele spraw, rodzą się różne myśli, pojawiają się znaki zapytania, przychodzą głębokie natchnienia. Jasna Góra powinna odnaleźć się w naszej świadomości szczególnie w Roku Wiary. Tak się zresztą dzieje, wielu z nas odbywa z tego powodu środowiskowe lub swoje prywatne pielgrzymki do Częstochowy, lub chociażby za pośrednictwem Radia Maryja czy Telewizji Trwam, uczestniczy w codziennym Apelu Jasnogórskim. Bo Jasna Góra świeci polskiemu Kościołowi, każdemu wierzącemu człowiekowi niczym gwiazda zaranna.
W latach, w których żyła Katarzyna (1347-80), Europa, zrodzona
na gruzach świętego Imperium Rzymskiego, przeżywała okres swej historii
pełen mrocznych cieni. Wspólną cechą całego kontynentu był brak pokoju.
Instytucje - na których bazowała poprzednio cywilizacja - Kościół
i Cesarstwo przeżywały ciężki kryzys. Konsekwencje tego były wszędzie
widoczne.
Katarzyna nie pozostała obojętna wobec zdarzeń swoich czasów.
Angażowała się w pełni, nawet jeśli to wydawało się dziedziną działalności
obcą kobiecie doby średniowiecza, w dodatku bardzo młodej i niewykształconej.
Życie wewnętrzne Katarzyny, jej żywa wiara, nadzieja i miłość
dały jej oczy, aby widzieć, intuicję i inteligencję, aby rozumieć,
energię, aby działać. Niepokoiły ją wojny, toczone przez różne państwa
europejskie, zarówno te małe, na ziemi włoskiej, jak i inne, większe.
Widziała ich przyczynę w osłabieniu wiary chrześcijańskiej i wartości
ewangelicznych, zarówno wśród prostych ludzi, jak i wśród panujących.
Był nią też brak wierności Kościołowi i wierności samego Kościoła
swoim ideałom. Te dwie niewierności występowały wspólnie. Rzeczywiście,
Papież, daleko od swojej siedziby rzymskiej - w Awinionie prowadził
życie niezgodne z urzędem następcy Piotra; hierarchowie kościelni
byli wybierani według kryteriów obcych świętości Kościoła; degradacja
rozprzestrzeniała się od najwyższych szczytów na wszystkie poziomy
życia.
Obserwując to, Katarzyna cierpiała bardzo i oddała do dyspozycji
Kościoła wszystko, co miała i czym była... A kiedy przyszła jej godzina,
umarła, potwierdzając, że ofiarowuje swoje życie za Kościół. Krótkie
lata jej życia były całkowicie poświęcone tej sprawie.
Wiele podróżowała. Była obecna wszędzie tam, gdzie odczuwała,
że Bóg ją posyła: w Awinionie, aby wzywać do pokoju między Papieżem
a zbuntowaną przeciw niemu Florencją i aby być narzędziem Opatrzności
i spowodować powrót Papieża do Rzymu; w różnych miastach Toskanii
i całych Włoch, gdzie rozszerzała się jej sława i gdzie stale była
wzywana jako rozjemczyni, ryzykowała nawet swoim życiem; w Rzymie,
gdzie papież Urban VI pragnął zreformować Kościół, a spowodował jeszcze
większe zło: schizmę zachodnią. A tam gdzie Katarzyna nie była obecna
osobiście, przybywała przez swoich wysłanników i przez swoje listy.
Dla tej sienenki Europa była ziemią, gdzie - jak w ogrodzie
- Kościół zapuścił swoje korzenie. "W tym ogrodzie żywią się wszyscy
wierni chrześcijanie", którzy tam znajdują "przyjemny i smaczny owoc,
czyli - słodkiego i dobrego Jezusa, którego Bóg dał świętemu Kościołowi
jako Oblubieńca". Dlatego zapraszała chrześcijańskich książąt, aby "
wspomóc tę oblubienicę obmytą we krwi Baranka", gdy tymczasem "dręczą
ją i zasmucają wszyscy, zarówno chrześcijanie, jak i niewierni" (list nr 145 - do królowej węgierskiej Elżbiety, córki Władysława
Łokietka i matki Ludwika Węgierskiego). A ponieważ pisała do kobiety,
chciała poruszyć także jej wrażliwość, dodając: "a w takich sytuacjach
powinno się okazać miłość". Z tą samą pasją Katarzyna zwracała się
do innych głów państw europejskich: do Karola V, króla Francji, do
księcia Ludwika Andegaweńskiego, do Ludwika Węgierskiego, króla Węgier
i Polski (list 357) i in. Wzywała do zebrania wszystkich sił, aby
zwrócić Europie tych czasów duszę chrześcijańską.
Do kondotiera Jana Aguto (list 140) pisała: "Wzajemne prześladowanie
chrześcijan jest rzeczą wielce okrutną i nie powinniśmy tak dłużej
robić. Trzeba natychmiast zaprzestać tej walki i porzucić nawet myśl
o niej".
Szczególnie gorące są jej listy do papieży. Do Grzegorza
XI (list 206) pisała, aby "z pomocą Bożej łaski stał się przyczyną
i narzędziem uspokojenia całego świata". Zwracała się do niego słowami
pełnymi zapału, wzywając go do powrotu do Rzymu: "Mówię ci, przybywaj,
przybywaj, przybywaj i nie czekaj na czas, bo czas na ciebie nie
czeka". "Ojcze święty, bądź człowiekiem odważnym, a nie bojaźliwym". "Ja też, biedna nędznica, nie mogę już dłużej czekać. Żyję, a wydaje
mi się, że umieram, gdyż straszliwie cierpię na widok wielkiej obrazy
Boga". "Przybywaj, gdyż mówię ci, że groźne wilki położą głowy na
twoich kolanach jak łagodne baranki". Katarzyna nie miała jeszcze
30 lat, kiedy tak pisała!
Powrót Papieża z Awinionu do Rzymu miał oznaczać nowy sposób
życia Papieża i jego Kurii, naśladowanie Chrystusa i Piotra, a więc
odnowę Kościoła. Czekało też Papieża inne ważne zadanie: "W ogrodzie
zaś posadź wonne kwiaty, czyli takich pasterzy i zarządców, którzy
są prawdziwymi sługami Jezusa Chrystusa" - pisała. Miał więc "wyrzucić
z ogrodu świętego Kościoła cuchnące kwiaty, śmierdzące nieczystością
i zgnilizną", czyli usunąć z odpowiedzialnych stanowisk osoby niegodne.
Katarzyna całą sobą pragnęła świętości Kościoła.
Apelowała do Papieża, aby pojednał kłócących się władców
katolickich i skupił ich wokół jednego wspólnego celu, którym miało
być użycie wszystkich sił dla upowszechniania wiary i prawdy. Katarzyna
pisała do niego: "Ach, jakże cudownie byłoby ujrzeć lud chrześcijański,
dający niewiernym sól wiary" (list 218, do Grzegorza XI). Poprawiwszy
się, chrześcijanie mieliby ponieść wiarę niewiernym, jak oddział
apostołów pod sztandarem świętego krzyża.
Umarła, nie osiągnąwszy wiele. Papież Grzegorz XI wrócił
do Rzymu, ale po kilku miesiącach zmarł. Jego następca - Urban VI
starał się o reformę, ale działał zbyt radykalnie. Jego przeciwnicy
zbuntowali się i wybrali antypapieża. Zaczęła się schizma, która
trwała wiele lat. Chrześcijanie nadal walczyli między sobą. Katarzyna
umarła, podobna wiekiem (33 lata) i pozorną klęską do swego ukrzyżowanego
Mistrza.
Po raz pierwszy ciało niebieskie zostało nazwane imieniem papieża Leona XIII (1878-1903). Niedawno odkryta asteroida została zarejestrowana przez Międzynarodową Unię Astronomiczną (IAU) pod nazwą „Gioacchinopecci”, poinformowało 29 kwietnia Obserwatorium Watykańskie. Nosi ona numer rejestracyjny 858334 i została odkryta za pomocą teleskopu watykańskiego znajdującego się na Górze Graham w Arizonie.
Gioacchino Pecci to imię chrzcielne urodzonego w 1810 roku późniejszego papieża Leona XIII, który odegrał znaczącą rolę w historii astronomii watykańskiej. Podczas jego pontyfikatu zostało na nowo utworzone w 1891 roku papieskie obserwatorium. Decyzję tę podjął na mocy motu proprio zatytułowanego „Ut mysticam”. W dokumencie papież zlecił przedstawicielom Kościoła promowanie nauk przyrodniczych w miarę ich możliwości.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.