Wizję życia według jednego z „25 praw i zasad budowania pięknych więzi małżeńskich” o. Bogdana Kocańdy z Fundacji RSC z Rychwałdu rozważano na Kotarzu.
Góra Kotarz w Beskidzie Śląskim byłą drugą w ramach 10. edycji Ewangelizacji w Beskidach pod hasłem: „Na zawsze razem”. Spotkanie 9 lipca poprowadziła wspólnota Damaszek z Żywca Sporysza. – Jesteśmy wspólnotą formacyjno-ewangelizacyjną przy parafii Chrystusa Króla. Jak sama nazwa wskazuje, chcemy się formować i ewangelizować. Wiemy, że każdego dnia musimy się wciąż na nowo nawracać, doświadczać Damaszku, którego doświadczył św. Paweł – patron naszej wspólnoty. A EwB daje nam możliwość dzielenia się Panem Bogiem, który jest w naszym życiu – mówi Niedzieli była liderka wspólnoty Agnieszka Kłusak. Towarzyszył jej obecny lider Grzegorz Stasica, który podkreśla, że jako wspólnota istnieją 7 lat, a na EwB są już 6 raz. – Wpisało się to już na stałe w nasz kalendarz, że co roku jesteśmy na jednej z gór – uśmiechają się liderzy. – Dla mnie EwB to wakacje z Panem Bogiem, spotkania z Nim we wspaniałej atmosferze. A podczas Mszy św. czuję opiekę i bliskość moich zmarłych rodziców, są tuż obok mnie, tak to doświadczam – mówi Teresa Michalska z Rychwałdu.
Mszy św. poprzedzonej modlitwą dzieci za rodziców przewodniczył ks. Adam Wandzel z parafii Wniebowzięcia NMP w Bestwinie w koncelebrze z ks. proboszczem Zbigniewem Macurą z parafii Matki Bożej Różańcowej w Skoczowie i wikarym ks. Adrianem Trzopkiem z parafii św. Maksymiliana w Ciścu. – Pan Bóg jest obecny pośród nas, nie tylko w świątyni, lecz również na tej górze. Człowiek potrzebuje do szczęścia drugiego człowieka, dobrej relacji z nim. Małżeństwo polega na tym, żeby iść razem w jednym kierunku, wtedy jest nam też łatwiej – mówił w kazaniu ks. A. Trzopek. Po Mszy św. uczestnicy błogosławili na 4 strony świata. Kapłani namaścili wiernych olejkiem radości.
Najbliższą Mszę św. zaplanowano 31 lipca na Krawcowym Wierchu.
Trumna z lustrem skłaniała do refleksji nad nadzieją życia wiecznego
Górskie spotkania podczas Ewangelizacji w Beskidach (EwB) są okazją do refleksji, doświadczania wspólnoty, duchowego wzrostu, a nawet do odważnego mówienia o rzeczach ostatecznych. Na Słowiance wspólnota Emaus z Bestwiny zaprosiła uczestników do refleksji nad życiem, śmiercią i nadzieją życia wiecznego.
Nietypowy rekwizyt: trumna z lustrem stanął przed ołtarzem 16 sierpnia jako zaproszenie do osobistego rachunku sumienia. Każdy mógł podejść, spojrzeć w swoje odbicie i zadać sobie pytanie: dokąd zmierzam? W środku znajdowały się ręcznie wykonane krzyżyki ze słowem Bożym, które można było zabrać na pamiątkę. W kazaniu główny celebrans ks. Adam Wandzel podkreślił głębię tego symbolu: – Prawdziwym ludzkim przeznaczeniem jest dom Ojca, życie w wieczności. Nadzieja wypływa z modlitwy, z wiary. Pozwól sobie na łzy, na smutek po utracie bliskich, ale zakończ ten etap i żyj nadzieją, że jest coś więcej niż doczesność – mówił.
W pierwszą niedzielę Wielkiego Postu zawsze jest czytana Ewangelia, która mówi o czterdziestu dniach przebywania Chrystusa na pustyni i o kuszeniu, które nastąpiło zaraz potem. Pytamy więc, dlaczego słyszymy o tym od razu na początku?
Duch wyprowadził Jezusa na pustynię, aby był kuszony przez diabła. A gdy pościł już czterdzieści dni i czterdzieści nocy, poczuł w końcu głód. Wtedy przystąpił kusiciel i rzekł do Niego: «Jeśli jesteś Synem Bożym, powiedz, żeby te kamienie stały się chlebem». Lecz On mu odparł: «Napisane jest: „Nie samym chlebem żyje człowiek, ale każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych”». Wtedy wziął Go diabeł do Miasta Świętego, postawił na szczycie narożnika świątyni i rzekł Mu: «Jeśli jesteś Synem Bożym, rzuć się w dół, napisane jest bowiem: „Aniołom swoim da rozkaz co do ciebie, a na rękach nosić cię będą, byś przypadkiem nie uraził swej nogi o kamień”». Odrzekł mu Jezus: «Ale napisane jest także: „Nie będziesz wystawiał na próbę Pana, Boga swego”». Jeszcze raz wziął Go diabeł na bardzo wysoką górę, pokazał Mu wszystkie królestwa świata oraz ich przepych i rzekł do Niego: «Dam Ci to wszystko, jeśli upadniesz i oddasz mi pokłon». Na to odrzekł mu Jezus: «Idź precz, szatanie! Jest bowiem napisane: „Panu, Bogu swemu, będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz”». Wtedy opuścił Go diabeł, a oto przystąpili aniołowie i usługiwali Mu.
Tablica poświęcona łódzkim księżom, którzy zginęli w Dachau
Pomimo nieludzkich warunków oraz bezwzględnie kontrolowanym zakazom kapłani umieszczani w KL Dachau wkładali wysiłki, aby pielęgnować wedle możliwości życie duchowe.
Dojście Adolfa Hitlera do władzy w styczniu 1933 r., zapoczątkowało bezkompromisową politykę eksterminacyjną III Rzeszy. Ideologiczne pobudki nazistów do zdobycia aryjskiej przestrzeni życiowej kosztem innych nacji uruchomiły proces, którego kulminacja przypadła na czasy II wojny światowej. Jednymi z najbardziej tragicznych, lecz bezsprzecznie najwymowniejszych znaków realizacji zbrodniczej polityki rasowej Niemców stały się budowane przez nich obozy zagłady i koncentracyjne. Pierwszy z nich uruchomiono w Bawarii już 22 marca 1933 r. w oddalonym około 20 kilometrów od Monachium mieście Dachau.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
