...kolęda Wielka Miłość Ukryta, śpiewana przez Andrzeja Rybińskiego, ma swoje źródło w Orliku?
Czas Bożego Narodzenia jest szczególny w tradycji chrześcijańskiej i rodzinnej. W tym okresie śpiewa się kolędy i pastorałki, które wprowadzają w wyjątkowy, świąteczny nastrój. Mamy piękne pieśni bożonarodzeniowe, do których możemy też zaliczyć współczesną kolędę Wielka Miłość Ukryta. Jej tekst napisała Honorata Siergun, dyrygentka Chóru „Oremus” i scholi „Mazurskie Słowiki” z Miłakowa, muzykę do niej skomponował znany i ceniony piosenkarz i kompozytor Andrzej Rybiński ze swoim synem Kacprem. Oni też włączyli ją do swojego repertuaru kolędowego. Każda kolęda ma swoją historię. Powyższa pieśń ma swój początek w małej miejscowości na Kaszubach, w Orliku (diec. pelplińska), w klasztorze sióstr franciszkanek, gdzie gościł Andrzej Rybiński na zaproszenie o. Arkadiusza Czai, franciszkanina – kapelana klasztoru, który przed wstąpieniem do zakonu występował razem z Rybińskim i innymi znanymi artystami na jednej scenie. W czasie pobytu artysty w Orliku powstał pomysł skomponowania nowej kolędy. Napisanie tekstu zaproponowano Honoracie Siergun, ponieważ dyrygentka z Miłakowa należy do współczesnych uzdolnionych artystów w dziedzinie muzyki chóralnej i jest autorką innych tekstów wykorzystanych w pieśniach. Tekst nowej kolędy bardzo się spodobał Andrzejowi Rybińskiemu, kolęda zyskała także wielkie uznanie znawców muzyki i słuchaczy zarówno pod względem treści, jak i kompozycji muzycznej. Jest często i chętnie emitowana w rozgłośniach radiowych i w internecie, jest śpiewana również przez chóry i schole. Została wykonana przez Andrzeja Rybińskiego w czasie II Ogólnopolskiego Festiwalu Muzyki Chóralnej Kolęd, który miał miejsce 23 stycznia 2022 r. w Brusach; festiwal ten poprowadzili Paweł Burczyk, aktor teatralny i filmowy, oraz Paweł Czaja, mistrz iluzji. Kolęda jest także dostępna na płytach z innymi pięknymi i tradycyjnymi kolędami. Urokliwa miejscowość Orlik, położona na Kaszubach, od kilku lat staje się wyjątkowym miejscem modlitwy, a także inspiracji dla artystów.
Ksiądz Jan Twardowski pytał:, „ Dlaczego jest święto Bożego Narodzenia?/Dlaczego wpatrujemy się w gwiazdę na niebie?/ Dlaczego śpiewamy kolędy? I odpowiadał:, „ Dlatego, żeby się uczyć miłości do Pana Jezusa./ Dlatego, żeby podawać sobie ręce./ Dlatego, żeby uśmiechać się do siebie./ Dlatego, żeby sobie przebaczać”.
Obraz ulewy i śniegu wyrasta z realiów Palestyny. Deszcz jesienny i wiosenny rozstrzyga o zbiorach, a śnieg na Hermonie i w górach Libanu zasila potoki. Ten fragment zamyka wezwanie z Iz 55 do szukania Pana i do porzucenia drogi grzechu. Prorok Izajasz, w końcowej części księgi pocieszenia wygnańców (rozdz. 40-55), podaje obraz pewności: słowo Pana działa jak woda, która wnika w ziemię, budzi ziarno, daje nasienie siewcy i chleb jedzącemu. Hebrajskie dābār oznacza słowo i wydarzenie. W Biblii to pojęcie obejmuje także czyn, tak jak w opisie stworzenia z Rdz 1. Bóg mówi i zarazem stwarza fakt. Wers 11 używa przysłówka rēqām, „pusto, bez plonu”, w sensie „wrócić z pustymi rękami”. Słowo wraca do Boga jak posłaniec, z wykonanym zadaniem. Stąd w tekście pojawia się „posłannictwo”; w tle stoi czasownik „posłać” (šālaḥ). Pojawia się też „dokonać” (ʿāśāh) i „spełnić pomyślnie” (hiṣlīaḥ). W wygnaniu babilońskim obietnica powrotu brzmiała jak sen. Prorok pokazuje, że ta obietnica ma skuteczność samego Boga. Skuteczność słowa wynika z woli Boga, nie z siły ludzkiej. Bóg prowadzi swoje słowo aż do skutku, tak jak woda prowadzi ziemię do urodzaju. Septuaginta oddaje „słowo” jako logos. To ułatwiło chrześcijańskim czytelnikom widzieć tu zapowiedź Słowa, które przychodzi i przynosi owoc w historii. Obraz mówi także o kolejności. Najpierw słowo przenika, potem rodzi urodzaj. To uczy wytrwałości w słuchaniu i w nawróceniu. Woda działa po cichu, a jednak nieodwołalnie. Tak samo działa słowo Boże w człowieku i wspólnocie. Ono rozszerza zdolność słuchania, porządkuje pragnienia, prowadzi do czynu.
W lutowym numerze miesięcznika „Piazza San Pietro” Leon XIV odpowiada na list mężczyzny, który określa się jako „ateista kochający Boga”. Prawdziwy problem nie polega na wierzeniu lub niewierzeniu w Boga, ale na poszukiwaniu Go — i właśnie w tym tkwi godność oraz piękno naszego życia - przypomina Ojciec Święty.
„Nie może być ateistą ten, kto kocha Boga, kto szuka Go szczerym sercem” - tak Papież Leon XIV odpowiada, cytując św. Augustyna, na list nadesłany do redakcji miesięcznika „Piazza San Pietro”, wydawanego w Watykanie. Autorem korespondencji jest mężczyzna o imieniu Rocco, pochodzący z regionu Reggio Calabria. Ojciec Święty dziękuje czytelnikowi za nadesłane słowa i odpowiada na jego wątpliwość: czy możliwe jest określanie siebie jako ateisty, a jednocześnie kochanie Boga?
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
