Procesja, śpiew starodawnych hymnów ku czci patrona zakonu, kazanie i oddanie czci pustelnikowi sprzed 17 wieków – to utrwalone w tradycji paulinów elementy niezwykłego nabożeństwa, które co roku przypomina mnichom o ich źródle i posłannictwie, także we współczesnych czasach, a wiernym świeckim – o całkowitym zawierzeniu Bogu. Czas spotkania ze świętym patronem przeżywają biali mnisi na całym świecie i w sercu zakonu – na Jasnej Górze. 6 stycznia rozpoczęła się nowenna do św. Pawła Pierwszego Pustelnika zwana Pawełkami. To przygotowanie do przypadającej 15 stycznia uroczystości św. Pawła z Teb. W historii chrześcijaństwa uznawany jest on za pierwszego pustelnika. Żył 113 lat w Egipcie na przełomie III i IV wieku. Uszedł na pustynię w czasie prześladowań chrześcijan, a po ich ustaniu, rozmiłowany w samotności z Bogiem, pozostał do końca życia w odosobnieniu. Znalazł licznych naśladowców, czym przyczynił się do rozwoju życia eremickiego i pustelniczego w całym basenie Morza Śródziemnego. Od jego imienia wywodzi się potoczna nazwa paulinów, czyli Zakonu św. Pawła Pierwszego Pustelnika. Nabożeństwo ku czci patrona paulińskiej wspólnoty sprawowane jest na Jasnej Górze o godz. 18 w przylegającej do bazyliki kaplicy ufundowanej w XVII wieku przez rodzinę Denhoffów. Architektura kaplicy św. Pawła zawiera wymowną symbolikę. Plan jej budowy jest oparty na kwadracie i symbolizuje ziemską sferę życia człowieka, unosząca się nad kaplicą kopuła wskazuje natomiast na wartości metafizyczne, na niebo. Kaplica na czas nabożeństw jest odświętnie udekorowana czterokolorową flagą paulińską, która odzwierciedla najważniejsze elementy życia egipskiego pustelnika i duchowości paulińskiej. Kolor biały przypomina barwę habitu, żółty – pustynię egipską, zielony – palmę żywicielkę świętego pustelnika i czarny – kruka, który z Bożej Opatrzności przynosił codziennie chleb św. Pawłowi.
W styczniu paulini wspominają nie tylko swego patriarchę, czyli duchowego ojca zakonu św. Pawła z Teb, ale także Maryję, czczoną przez nich jako Królową Pustelników, oraz tego, który w 1250 r. rozproszonych pustelników na węgierskiej ziemi połączył w jedną wspólnotę – bł. Euzebiusza z Ostrzyhomia.
W sumie przed jego obiektywem tylko w pieszych pielgrzymkach „przeszło” ponad 5 mln osób. Przed „okiem” jego aparatu byli też papieże i prezydenci. Na wystawie Krzysztofa Świertoka (na zdjęciu), jasnogórskiego fotografa, można zobaczyć m.in. unikatowe ujęcia obrazu Matki Bożej podczas konserwacji czy wyjątkową opowieść o pieszym pielgrzymowaniu. Niekiedy to obrazy bardzo osobiste. Ekspozycja, na którą autor wybrał najważniejsze dla siebie zdjęcia, wpisuje się w jubileusz 30-lecia jego pracy dla sanktuarium. – To zdjęcia, które są wyryte w sercu Krzysztofa i tym chciał się podzielić z oglądającymi – powiedział podczas wernisażu o. Michał Bortnik. Dyrektor Biura Prasowego Jasnej Góry podziękował jubilatowi za „uchwycenie tego, co nieuchwytne, wyrażanie tego, co niewyrażalne”. – Największą radość sprawia mi robienie zdjęć z pieszych pielgrzymek i choć często są one wykonywane w bólu, ponieważ towarzyszy nam upał, to wiemy, ile kosztowało pątników dotarcie do sanktuarium. Nieważne, czy pielgrzymi przeszli 10 km, czy 600 – ten ich trud jest wyjątkowy, i to też pokazują zdjęcia – zaznaczył Świertok.
Jasnogórski fotograf wyraził nadzieję, że to „ulubione” zdjęcie jest jeszcze przed nim. Krzysztof Świertok od 1993 r. jest fotografem Jasnej Góry, utrwala wielkie uroczystości, ale i codzienność tego miejsca. Jest autorem kilku wystaw zbiorowych oraz indywidualnej – w Muzeum Polskim w Chicago w USA. Jego zdjęcia są opublikowane w wielu książkach, albumach i przewodnikach, w tym w katalogu Zabytki sztuki Jasnej Góry Zofii Rozanow i Ewy Smulikowskiej. Znaleźć je można również m.in. w dwumiesięczniku Jasna Góra, tygodniku Niedziela, a także na stronach Biura Prasowego Jasnej Góry.
Tradycyjnie przed „Barbórką” na Jasnej Górze odbyła się doroczna pielgrzymka górników. Ponad 3 tys. osób, reprezentujących różne kopalnie w kraju, modliło się o pomyślność polskiego górnictwa, bezpieczeństwo pracy oraz za tych, którzy odeszli na „wieczną szychtę.
Kościół katolicki wspomina dziś św. Katarzynę ze Sieny (1347-80), mistyczkę i stygmatyczkę, doktora Kościoła i patronkę Europy. Choć była niepiśmienna, utrzymywała kontakty z najwybitniejszymi ludźmi swojej epoki. Przyczyniła się znacząco do odnowy moralnej XIV-wiecznej Europy i odbudowania autorytetu Kościoła.
Katarzyna Benincasa urodziła się w 1347 r. w Sienie jako najmłodsze, 24. dziecko w pobożnej, średnio zamożnej rodzinie farbiarza. Była ulubienicą rodziny, a równocześnie od najmłodszych lat prowadziła bardzo świątobliwe życie, pełne umartwień i wyrzeczeń. Gdy miała 12 lat doszło do ostrego konfliktu między Katarzyną a jej matką. Matka chciała ją dobrze wydać za mąż, podczas gdy Katarzyna marzyła o życiu zakonnym. Obcięła nawet włosy i próbowała założyć pustelnię we własnym domu. W efekcie popadła w niełaskę rodziny i odtąd była traktowana jak służąca. Do zakonu nie udało jej się wstąpić, ale mając 16 lat została tercjarką dominikańską przyjmując regułę tzw. Zakonu Pokutniczego. Wkrótce zasłynęła tam ze szczególnych umartwień, a zarazem radosnego usługiwania najuboższym i chorym. Wcześnie też zaczęła doznawać objawień i ekstaz, co zresztą, co zresztą sprawiło, że otoczenie patrzyło na nią podejrzliwie.
W 1367 r. w czasie nocnej modlitwy doznała mistycznych zaślubin z Chrystusem, a na jej palcu w niewyjaśniony sposób pojawiła się obrączka. Od tego czasu święta stała się wysłanniczką Chrystusa, w którego imieniu przemawiała i korespondowała z najwybitniejszymi osobistościami ówczesnej Europy, łącznie z najwyższymi przedstawicielami Kościoła - papieżami i biskupami.
W samej Sienie skupiła wokół siebie elitę miasta, dla wielu osób stała się mistrzynią życia duchowego. Spowodowało to jednak szereg podejrzeń i oskarżeń, oskarżono ją nawet o czary i konszachty z diabłem. Na podstawie tych oskarżeń w 1374 r. wytoczono jej proces. Po starannym zbadaniu sprawy sąd inkwizycyjny uwolnił Katarzynę od wszelkich podejrzeń.
Św. Katarzyna odznaczała się szczególnym nabożeństwem do Bożej Opatrzności i do Męki Chrystusa. 1 kwietnia 1375 r. otrzymała stygmaty - na jej ciele pojawiły się rany w tych miejscach, gdzie miał je ukrzyżowany Jezus.
Jednym z najboleśniejszych doświadczeń dla Katarzyny była awiniońska niewola papieży, dlatego też usilnie zabiegała o ich ostateczny powrót do Rzymu. W tej sprawie osobiście udała się do Awinionu. W znacznym stopniu to właśnie dzięki jej staraniom Następca św. Piotra powrócił do Stolicy Apostolskiej.
Kanonizacji wielkiej mistyczki dokonał w 1461 r. Pius II. Od 1866 r. jest drugą, obok św. Franciszka z Asyżu, patronką Włoch, a 4 października 1970 r. Paweł VI ogłosił ją, jako drugą kobietę (po św. Teresie z Avili) doktorem Kościoła. W dniu rozpoczęcia Synodu Biskupów Europy 1 października 1999 r. Jan Paweł II ogłosił ją wraz ze św. Brygidą Szwedzką i św. Edytą Stein współpatronkami Europy. Do tego czasu patronami byli tylko święci mężczyźni: św. Benedykt oraz święci Cyryl i Metody.
Papież Benedykt XVI 24 listopada 2010 r. poświęcił jej specjalną katechezę w ramach cyklu o wielkich kobietach w Kościele średniowiecznym. Podkreślił w niej m.in. iż św. Katarzyna ze Sieny, „w miarę jak rozpowszechniała się sława jej świętości, stała się główną postacią intensywnej działalności poradnictwa duchowego w odniesieniu do każdej kategorii osób: arystokracji i polityków, artystów i prostych ludzi, osób konsekrowanych, duchownych, łącznie z papieżem Grzegorzem IX, który w owym czasie rezydował w Awinionie i którego Katarzyna namawiała energicznie i skutecznie by powrócił do Rzymu”. „Dużo podróżowała – mówił papież - aby zachęcać do wewnętrznej reformy Kościoła i by krzewić pokój między państwami”, dlatego Jan Paweł II ogłosił ją współpatronką Europy.
Po raz pierwszy ciało niebieskie zostało nazwane imieniem papieża Leona XIII (1878-1903). Niedawno odkryta asteroida została zarejestrowana przez Międzynarodową Unię Astronomiczną (IAU) pod nazwą „Gioacchinopecci”, poinformowało 29 kwietnia Obserwatorium Watykańskie. Nosi ona numer rejestracyjny 858334 i została odkryta za pomocą teleskopu watykańskiego znajdującego się na Górze Graham w Arizonie.
Gioacchino Pecci to imię chrzcielne urodzonego w 1810 roku późniejszego papieża Leona XIII, który odegrał znaczącą rolę w historii astronomii watykańskiej. Podczas jego pontyfikatu zostało na nowo utworzone w 1891 roku papieskie obserwatorium. Decyzję tę podjął na mocy motu proprio zatytułowanego „Ut mysticam”. W dokumencie papież zlecił przedstawicielom Kościoła promowanie nauk przyrodniczych w miarę ich możliwości.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
