Obecnie na świecie jest ponad 50 tys. diakonów stałych. W tym roku w Polsce ich liczba przekroczyła 100.

Autor od wielu już lat zajmuje się bogatą problematyką diakonatu stałego. Jego historię przybliżył w następujących książkach, wydanych przez Bibliotekę „Niedzieli”: Zarys historyczny diakonatu stałego (1999), Diakonat stały w świetle Biblii i historii Kościoła (2002) oraz Tożsamość, duchowość, formacja i posługa diakonów stałych (2003). W serii Biblioteka „Niedzieli” opublikował również książkę Diakonat stały. Dokumenty Soboru Watykańskiego II i Stolicy Apostolskiej. Bibliografia (2004).

Z dziejów diakonatu

– Diakonat został opisany już w Dziejach Apostolskich (por. 6, 1-6), potem miał swój rozkwit w kolejnych wiekach, a jego złotą epoką było IV stulecie. Zaniknął w IX wieku i dopiero po upływie tysiąca lat Sobór Watykański II w Konstytucji dogmatycznej o Kościele Lumen gentium (por. n. 29) przywrócił go w Kościele łacińskim. I jeśli mówimy o rewolucyjnej decyzji, to tak naprawdę podjął ją właśnie Sobór Watykański II. Odnowił on diakonat stały w Kościele jako urząd, i to urząd stały. Jeśli chodzi o Polskę, to uchwałę o wprowadzeniu diakonatu stałego podjęła Konferencja Episkopatu Polski na 313. zebraniu w 2001 r. – mówi ks. Selejdak.

Ogromnie ważny dla teologii i właściwego zrozumienia posługi diakonów jest okres patrystyczny. Niezwykłe bogactwo myśli zawierają pisma Ojców Apostolskich żyjących i działających w I i II wieku, do których należą m.in.: Klemens Rzymski, Ignacy Antiocheński, Polikarp ze Smyrny, Hermas i Justyn. Każdy z nich potwierdza, że Kościół od początku miał strukturę hierarchiczną i służebną, do której przynależeli diakoni. Okres świetności diakonatu przypada na okres od schyłku II wieku do końca V. Ogromne znaczenie ma także ustawodawstwo synodów: w Elwirze (300-303), Arles (314), Ilirii (375), Toledo (400) i Orange (441) oraz soboru w Nicei (325). W VI wieku rozpoczyna się jednak epoka kryzysu diakonatu, która trwa do połowy XX wieku. Sobór trydencki (1545-63) podjął nieudaną próbę przywrócenia diakonatu stałego w Kościele łacińskim.

Czym jest diakonat stały?

W swojej najnowszej książce pt. Diakonat stały znakiem odnowy Kościoła ks. Selejdak w sposób syntetyczny odpowiada na kilka zasadniczych pytań dotyczących diakonatu stałego. Książka składa się z dziewięciu rozdziałów, w których autor pokazuje diakonat stały w świetle Pisma Świętego i historii Kościoła. Omawia wymiar teologiczny tożsamości diakonów stałych i przybliża aspekty prawne diakonatu stałego. W kolejnych rozdziałach czytelnicy książki mogą się zapoznać z formacją intelektualną kandydatów do diakonatu stałego, z ich formacją duszpasterską oraz ludzką i duchową. Autor omawia szeroko duchowość diakonów stałych w perspektywie powszechnego powołania do świętości w Kościele, ich posługę liturgiczną i posługę miłosierdzia jako najbardziej typową ich działalność.

– Diakon stały nie zastąpi księdza we wszystkim. Nie może kierować samodzielnie parafią – zawsze musi to być proboszcz. Jedynie po uzyskaniu odpowiedniej zgody i licencji diakon stały może prowadzić duszpasterstwo, ale w ograniczonym stopniu. Nie może np. przewodniczyć Mszy św. ani spowiadać – wyjaśnia w rozmowie z nami ks. Selejdak.