Rola kobiet w Kościele, w tym kwestia diakonatu dla kobiet, niezastąpiona rola świeckich, towarzyszenie osobom, które były wykorzystane seksualnie, powierzenie młodym ludziom cyfrowego duszpasterstwa młodzieży oraz pomoc kapłanom, którzy często są przeciążeni pracą – to niektóre z tematów poruszanych podczas obrad synodalnych.

Kwestia diakonatu dla kobiet została wyjaśniona już na początku synodu. Prefekt Dykasterii Nauki Wiary kard. Victor Manuel Fernández, gdy relacjonował prace grupy roboczej zajmującej się tą kwestią, powiedział, że zgodnie z analizą przeprowadzoną przez dwie powołane przez Ojca Świętego komisje oraz opinią samego papieża, która jest znana publicznie, ta kwestia nie dojrzała do decyzji. Kardynał Fernández wyjaśnił, że istnieje ryzyko, iż diakonat stanie się „rodzajem pocieszenia dla niektórych kobiet”, podczas gdy o wiele ważniejszą kwestią jest rola kobiet na poziomie decyzyjnym w Kościele.

Prefekt Dykasterii Nauki Wiary wytłumaczył, że „przeprowadzone w ostatnich miesiącach badania wskazały szczególnie interesujący kierunek, a mianowicie dogłębną analizę profilu niektórych kobiet, które w dawnej i najnowszej historii miały prawdziwy autorytet i sprawowały rzeczywistą władzę w służbie misji. I choć władza ta nie wynikała z przyjęcia święceń kapłańskich, to jednak była realna i owocna dla ludu Bożego, być może bardziej decydująca, niż by to wynikało z ograniczonych zadań diakona”. Kardynał Fernández wymienił przykładowo takie kobiety, jak: Matylda z Canossy, Hildegarda z Bingen, Joanna d’Arc, Teresa z Ávili, Mama Antula czy Dorothy Day. „W świetle świadectwa tych kobiet kwestia dopuszczania do diakonatu zmienia znaczenie. Będziemy się starać poszerzyć przestrzeń dla bardziej decyzyjnej obecności kobiet” – dodał prefekt watykańskiej dykasterii.

Podczas obrad synodalnych odniesiono się także do potrzeby towarzyszenia osobom, które były wykorzystane seksualnie. Podkreślono, że Kościół powinien być tutaj wsparciem i powinien chronić przed takimi przestępstwami w przyszłości.

Kolejnym tematem dyskutowanym zarówno w auli synodalnej, jak i podczas forum teologiczno-pastoralnego była kwestia niezastąpionej roli świeckich w Kościele. Mówiono o ich współpracy z biskupami i kapłanami, zaangażowaniu w procesy decyzyjne, jak również o ich roli w sprawie analizy kandydatów do kapłaństwa i episkopatu. Jednocześnie bp Lúcio Andrice Muandula z Mozambiku przypominał, że choć lud Boży jest podmiotem misji, to jednak ma ona swoje źródło w Bogu, a nie w człowieku. Kościół jest nie panem misji, ale jej sługą.

Podczas synodu mówiono o kapłanach, w szczególności o ich samotności, wynikającej także z przeciążenia zadaniami. Przekłada się to również na pewien dystans księży do synodalności. Wielu z nich bowiem ma duże obciążenia, zarządza kilkoma parafiami i dźwiga duży ciężar prowadzenia administracji. W związku z tym zgłoszono propozycję, aby zapewnić każdej parafii rady ekonomiczne i inne struktury, by pomóc kapłanom w ich służbie.

Powierzenie młodym ludziom cyfrowego duszpasterstwa młodzieży było jednym z istotnych tematów. Paolo Ruffini, prefekt Dykasterii ds. Komunikacji, a jednocześnie przewodniczący synodalnej Komisji ds. Informacji, zaznaczył, że uczestnicy synodu wskazali na „potrzebę nawiązania kontaktu z nowymi pokoleniami przez duszpasterstwo cyfrowe”. Wyjaśnił, że młodzi ludzie, którzy „chodzą do kościoła, mają talent, energię i wiarę”, a zatem „muszą być częścią rozeznania Kościoła”. Zaproponowano, aby cyfrowe duszpasterstwo młodzieży powierzyć właśnie młodym ludziom, by to młodzież docierała do młodych – żeby nie było tak, że dorośli robią coś za nich.