Pomysłodawcą i głównym organizatorem spotkania była s. Olga Soroka, magdalenka, która w diecezji pełni funkcję referentki ds. misyjnych. Wspierał ją ks. Jarosław Kowalczyk, dyrektor Wydziału Katechetycznego. Do współtworzenia tego pomysłu zaprosili kilka osób. Jedną z nich była katechetka Anna Sierpina, która pracuje w szkole w Snowidzy. To ona wraz z uczniami klasy III przygotowała scenkę o narodzeniu Jezusa. Natomiast o oprawę muzyczną zadbali uczniowie Zespołu Szkół Muzycznych w Legnicy pod opieką Anny Rzoncy i Renaty Piskórz.
– Zaangażowanie dzieci w przygotowanie tego wydarzenia ma wielkie znaczenie formacyjne. Dzieci dowiadują się wiele o innych krajach, zwyczajach tam panujących, o życiu, uczą się także wrażliwości na potrzeby innych, otwierają się na niesienie pomocy – podkreślił ks. Jarosław.
Siostra Olga przypomniała, że w tym roku Kolędnicy Misyjni pomagają dzieciom w Demokratycznej Republice Konga. – Dzięki temu dzieci poznają życie swoich rówieśników w dalekiej Afryce. Uświadamiają sobie, że sytuacja dzieci w DRK nie jest najlepsza. Wiele rodzin jest ubogich, rodziców często nie stać na posyłanie do szkół. Dzieci muszą pracować wraz z dorosłymi, żeby utrzymać rodziny. To dlatego zbierane środki podczas tego kolędowania zostaną przesłane właśnie na pomoc dzieciom – wyjaśnia s. Olga.
Podczas spotkania można się było dowiedzieć m.in., że Kongo jest „zagłębiem” orzeszków ziemnych. Wiele rodzin (także i dzieci) pracuje na plantacjach. Anna Rzonca, która pełniła też rolę narratora spotkania, przekazała wiele ciekawych informacji zarówno o samych orzeszkach, jak i sposobie ich uprawy. To właśnie dlatego każdy uczestnik kolędowania otrzymał w prezencie kartkę w kształcie orzeszka ze zdjęciem dzieci z Konga.
Jak podkreślają organizatorzy kolędowego spotkania, było ono okazją do przywrócenia tradycji kolędowania, głoszenia radosnej nowiny o narodzeniu Jezusa, a także zachęcania do wspierania naszych braci i sióstr w krajach misyjnych. Udział w spotkaniu wzięło kilkadziesiąt osób, głównie rodzice, krewni małych artystów oraz rodzeństwo. Ofiary, które zostały zebrane podczas tego spotkania, trafią do DRK za pośrednictwem Papieskich Dzieł Misyjnych Dzieci.
Matury za nami, czas zastanowić się nad wyborem dalszej drogi życia. Wyższe Seminarium Duchowne diecezji legnickiej rozpoczęło nabór kandydatów do seminarium i do kapłaństwa.
Kto może ubiegać się o przyjęcie do seminarium? Rektor ks. Tomasz Metelica podkreśla, że kandydat powinien mieć szczerą chęć służenia Bogu i ludziom, odznaczać się wzorową postawą moralną, posiadać stosowne uzdolnienia intelektualne, a także cieszyć się dobrym stanem zdrowia. W przypadku kandydatów starszych (powyżej 35. roku życia) droga ewentualnej formacji jest prowadzona indywidualnie. – Powołanie to nie tylko kwestia tego, że ktoś dobrze się czuje w przestrzeni Kościoła. Stoimy na stanowisku, że jest to dar Boży. To Pan Bóg wybiera konkretne osoby, te, które sam chce. Seminarium pomaga w tym, żeby zrealizować ten Boży plan – podkreśla.
„Przynajmniej raz w roku spowiadać się” – przypomina nam jedno z przykazań kościelnych. Zasadniczo nie kwestionuje się potrzeby spowiedzi, czyli, jak precyzuje to Katechizm Kościoła Katolickiego – „poddania się miłosiernemu osądowi Boga” (n. 1470). W praktyce jednak różnie z tym bywa. Zdarza się, że spowiedź przysparza wielu trudności i rodzi liczne kontrowersje. Przyjrzyjmy się niektórym stereotypom myślenia o tym sakramencie. W każdy poniedziałek Wielkiego Postu zapraszamy do wielkiej modlitwy... za siebie samego. Bo jeśli Ty sam będziesz mocny mocą modlitwy, będziesz mógł dawać tę moc innym. Polecajmy siebie samych Bożemu Miłosierdziu.
Przede wszystkim nie wyobrażam sobie, by Bóg mógł ulec stanowi „zawrotu głowy”. Komu jak komu, ale Bogu na pewno „nic, co ludzkie, nie jest obce”. Przytoczona powyżej wypowiedź, dosyć znamienna zresztą i wyrażająca dość rozpowszechniony pogląd, stanowi – moim zdaniem – bardziej próbę samousprawiedliwienia się niż świadectwo własnej moralności. Przede wszystkim dziękowałbym Bogu za to, że ustrzegł mnie przed popełnieniem rzeczy ohydnej. Z troską pochyliłbym się natomiast nad tym, co mogło umknąć refleksji nad moim własnym życiem. Zakładam, że każdy człowiek jest zdolny do takiej refleksji i z pewnością prowadzi ją ze sobą samym w formie jakiegoś wewnętrznego dialogu. Stanięcie w prawdzie o swoim życiu uświadamia nam, że nie taki święty i nie taki straszny jest człowiek, jakim go malują. „Święty Jan Apostoł przypomina nam: «Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, to samych siebie oszukujemy i nie ma w nas prawdy» (1 J 1, 8). Sam Pan nauczył nas modlić się: «Przebacz nam nasze grzechy» (Łk 11, 4), łącząc wybaczanie sobie nawzajem win z przebaczeniem grzechów, jakiego udzieli nam Bóg” (KKK 1425).
We Włoszech zmarła 55-letnia mieszkanka Toskanii cierpiąca na ciężką postać stwardnienia rozsianego; paraliż nie pozwalał jej na samodzielne podanie śmiertelnego leku. Otrzymała więc od państwa urządzenie sterowane ruchem gałki ocznej, pozwalające jej na dokonanie wspomaganego samobójstwa.
Jest to czternasta osoba we Włoszech, która skorzystała z pomocy medycznej w samobójstwie. W tym kraju nie istnieją normy prawne dotyczące eutanazji czy wspomaganego samobójstwa. W 2019 roku Trybunał Konstytucyjny zobowiązał parlament do zajęcia się tą kwestią, a ponieważ politycy zignorowali to orzeczenie, sąd sam ustalił warunki, w których, w drodze wyjątku, wspomagane samobójstwo nie będzie karalne. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że w przypadku wspomaganego samobójstwa dana osoba musi być zdolna do rozumienia i mieć wolną wolę, musi cierpieć z powodu nieuleczalnej choroby, powodującej niemożliwe do zniesienia cierpienia, i być utrzymywana przy życiu dzięki terapiom podtrzymującemu funkcje życiowe. Obecnie trwają prace legislacyjne w regionach, np. w Toskanii, mające na celu zalegalizowanie procedur wspomaganej śmierci, co wywołuje ostre debaty polityczne i sprzeciw. Przeciwwagę dla postępującej kultury śmierci, stanowią działania na rzecz propagowania opieki paliatywnej, terapii bólu oraz rozwoju systemu pomocy hospicyjnej, który we Włoszech dopiero raczkuje.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
