Księga Zachariasza zawiera proroczą wizję powrotu Boga do Jerozolimy oraz odnowy narodu wybranego po okresie wygnania. Zapowiedzi prorockie odnoszą się do przyszłych wydarzeń eschatologicznych, podkreślając Bożą interwencję i związane z nią odkupienie.
W 12. rozdziale Księgi Zachariasza opisana jest troska Boga o mieszkańców Jerozolimy i Jego łaskawość wobec nich. Wyrażenie „dom Dawida” pojawia się w kontekście zwiastowania odnowy i powrotu do przestrzegania przymierza. Fraza ta odgrywa kluczową rolę w przekazie mesjańskim i odnosi się do obietnic Bożych związanych z rodem Dawida.
W okresie powrotu z niewoli babilońskiej (VI wiek przed Chr.), kiedy formował się prorocki przekaz Zachariasza, naród izraelski stanął przed koniecznością odnowy swojej państwowości, a z tym ściśle związana była potrzeba odnowy duchowej oraz liturgicznej. Obietnice dotyczące domu Dawida miały przypominać o trwałości Bożych obietnic i nadziei na mesjańskie odkupienie. W Księdze Zachariasza fraza ta odnosi się do linii królewskiej i duchowej, która ma odgrywać kluczową rolę w przyszłej odnowie Izraela. Nie chodzi tu jedynie o historyczne odniesienie do dynastii Dawidowej. Eschatologiczna wizja proroka zapowiada przyszłego mesjańskiego króla, który będzie się wywodził z tego rodu.
Z punktu widzenia teologicznego warto odwołać się tutaj do obietnicy wiecznego tronu, złożonej rodowi Dawida (por. 2 Sam 7, 13). Potomstwo Dawidowe będzie cieszyło się wiecznym panowaniem. Do tej zapowiedzi odwołuje się prorok Zachariasz. Bóg pozostaje wierny złożonym obietnicom i nie cofnie swojej łaskawości wobec domu Dawida. Prorocka wizja wskazuje na mesjańskiego przywódcę wywodzącego się z linii Dawidowej, który poprowadzi naród do duchowej odnowy, zapewni mu pokój i bezpieczeństwo.
Fraza „dom Dawida” w przekazie Zachariasza ma potrójną symbolikę. Po pierwsze, wyraża obietnicę Bożą o wiecznym panowaniu i kontynuacji dynastii Dawida. Mimo historycznych zawieruch i kryzysów obietnica złożona przodkom pozostaje nieodwołalna. Po drugie, wskazuje na oczekiwanie mesjańskie. Potomek Dawida – Mesjasz zrealizuje w pełni Bożą obietnicę odkupienia. Chrześcijaństwo widzi w tej zapowiedzi Osobę Jezusa Chrystusa, który jako potomek Dawida dokona dzieła zbawienia. Trzeci aspekt to zapowiedź odnowy i odkupienia. Nie będzie ono miało charakteru czysto politycznego, ale wyrazi się w duchowej odnowie narodu, pojednaniu z Bogiem i powrocie do wierności zawartemu przymierzu.
Fraza „dom Dawida” w Księdze Zachariasza wyraża głęboką nadzieję na mesjańską odnowę, która jest urzeczywistnieniem Bożych obietnic wobec rodu Dawida. To odniesienie przypomina o trwałości Bożego planu zbawienia, który obejmuje przyjście Mesjasza z tego rodu jako ostatecznego Króla i Zbawiciela, a zarazem podkreśla ciągłość i niezłomność Bożej troski o człowieka mimo historycznych zawirowań.
Fragment 5. rozdziału Księgi Jozuego porusza fundamentalne dla teologii Starego Testamentu tematy, takie jak: wyzwolenie z niewoli egipskiej, obietnica ziemi i wejście w jej posiadanie, świętowanie Paschy i Boża opieka nad Izraelem. Po przejściu Jordanu pod wodzą Jozuego Izraelici wkraczają do ziemi obiecanej im przez Boga.
Bóg zwraca się do ludu słowami: „Dziś zrzuciłem z was hańbę egipską”. To oświadczenie wskazuje na zbawczą inicjatywę Boga w procesie wyzwolenia Izraela. Ujął się On za swoim ludem i wyprowadził go z kraju niewoli, aby zawrzeć z nim przymierze. W tym momencie następuje kluczowy dla tożsamości Izraela moment: przejście ze stanu niewolnictwa i upokorzenia do stanu wybrania i błogosławieństwa. Zewnętrznym przejawem tej przemiany jest pierwszy obchód święta Paschy po wejściu do ziemi obiecanej. Wzmacnia on tożsamość Izraela jako ludu przymierza, przypominając zbawcze czyny Boga i podkreślając ścisły związek między przeszłością i teraźniejszością. Werset 11. przekazuje niezwykle istotną informację: Izraelici „jedli z plonu tej krainy, chleby przaśne i ziarna prażone”. Obietnica ziemi wypełnia się. Po długiej wędrówce i przekroczeniu Jordanu lud znajduje się w krainie obiecanej mu przez Boga w momencie zawarcia przymierza. Izraelici zaczynają polegać na plonach ziemi obiecanej zamiast na mannie. Symbolizuje to początek nowego życia w Kanaanie. Spożywanie przaśnego chleba i prażonego ziarna nie tylko wypełnia prawo Mojżeszowe odnośnie do świętowania Paschy, ale także wskazuje na nowe otwarcie kończące okres wędrówki.
Cmentarz w Zagórzu należy do największych i najstarszych nekropolii w Sosnowcu. Spoczywa na nim wiele pokoleń mieszkańców zasłużonych dla rozwoju miasta oraz Zagłębia. Wśród wielu grobów sosnowieckich intelektualistów są groby znanych lekarzy. Wymienić tu należy grób rodziny Wrzosków, w którym spoczywa znany w całym kraju i na świecie prof. med. Adam Wrzosek. Niedaleko od podupadającej kapliczki - grobowca rodziny Wrzosków, przy tej samej alejce znajduje się grób innego lekarza - Aleksandra Widery.
Dziś postać ta nie byłaby znana, gdyby nie powieść Stefana Żeromskiego rozgrywająca się w Zagłębiu Dąbrowskim, a zatytułowana Ludzie bezdomni. Powieść ukazała się drukiem na rok przed śmiercią Widery, a losy głównego bohatera dr. Tomasza Judyma zbiegają się z działalnością i sytuacją życiową Aleksandra. Stąd powszechne mniemanie, iż dr Widera był pierwowzorem Judyma. Aleksander Widera znany był z tego, iż z wielkim oddaniem i gorącym sercem spieszył z pomocą chorym robotnikom i górnikom Sosnowca oraz biedakom z Zagórza. Zmarł w wieku 35 lat. Nie założył rodziny. Nie pozostawił po sobie najbliższych. Dlatego też grobowiec na zagórskim cmentarzu wybudowany został kilka lat po jego śmierci staraniem dyrekcji sosnowieckiego oddziału Towarzystwa Lekarskiego. Wydaje się, że wybudowanie grobowca było wynikiem ukazania się w roku 1900 powieści Stefana Żeromskiego Ludzie bezdomni. "Zmieniające się czasy, rewolucyjne utarczki z początku XX w., I wojna światowa, II wojna światowa, później odbudowa kraju sprawiły, że o doktorze Widerze i jego grobie prawie zapomniano. Wprawdzie starzy mieszkańcy Zagórza opowiadali, że na cmentarzu jest pochowany słynny doktor, to jednak po upływie prawie całego wieku nikt tym grobem się nie opiekował" - wyjaśnia dr Emilian Kocot.
Przełom nastąpił w roku 1996, kiedy w prasie ukazał się artykuł o tym, że wandale przewrócili okazały krzyż z czarnego marmuru na grobie doktora Aleksandra Widery. Wówczas Zarząd Sosnowieckiego Koła Polskiego Towarzystwa Lekarskiego z proboszczem parafii św. Joachima, ks. Stanisławem Kocotem, i Zarządem Cmentarza postanowili odrestaurować zniszczony działaniami atmosferycznymi i rękami wandali grobowiec.
W aktach parafialnych odnaleziono akt zgonu doktora Aleksandra Widery. Odbudowano rozsypujące się fundamenty grobowca, na nowo ustawiono na wysokim cokole przewrócony, lecz na szczęście nieuszkodzony krzyż. Na płycie nagrobkowej umieszczono granitową tablicę z napisem: "Dobro człowieka najwyższym prawem. Doktorowi Judymowi i ku pamięci potomnym Sosnowieckie Koło Polskiego Towarzystwa Lekarskiego w 90. rocznicę powstania Towarzystwa Lekarskiego Zagłębia Dąbrowskiego 1997 r.". 20 listopada 1997 r. biskup sosnowiecki Adam Śmigielski SDB poświęcił odnowiony grobowiec. Uroczystość zgromadziła liczne grono lekarzy z całego Zagłębia oraz władze miasta.
Grobowiec doktora Widery znajduje się przy tej samej alei, co zbiorowa mogiła robotników poległych w 1905 r. podczas strajku w Hucie Katarzyna w Sosnowcu. Nieco dalej, w kierunku wschodnim, po prawej stronie z daleka widać wysoki, z czarnego marmuru krzyż spoczywający na granitowym bloku. Widnieje tam napis: "Śp. Aleksander Widera - lekarz zakładów Towarzystwa Sosnowieckiego. Zm. D. 29 maja 1901 r. w wieku lat 35. Śp. Janina Widera. Zm. D. 18 października 1897 r. przeżywszy lat 18". Dawniej na płycie nagrobnej znajdowały się w narożach cztery graniaste, wysokie cokoły z piaskowca połączone grubym, stalowym, ozdobnym łańcuchem. Dzisiaj grobowiec ten jest jednym z pomników kultury i przypomina o szczytnych hasłach zawodu lekarskiego. Oby znalazło się jak najwięcej naśladowców doktora Widery.
Anna Seniuk odsłoniła swoja gwiazdę w Łódzkiej Alei Gwiazd na ulicy Piotrkowskiej
Znana aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna Anna Seniuk odsłoniła swoja gwiazdę w Łódzkiej Alei Gwiazd na ulicy Piotrkowskiej.
Anna Seniuk to jedna z najwybitniejszych polskich aktorek, która od lat zachwyca widzów sceniczną klasą i ekranową charyzmą. Uroczystość w Łodzi była nie tylko hołdem dla jej dorobku, ale też pełnym ciepła spotkaniem z artystką, która podzieliła się z publicznością humorem i wspomnieniami.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
