Pielgrzymki wiążą się sanktuariami. Ściągają do nich pątnicy, by odczuwalnie zjednoczyć się z bóstwem, wyprosić potrzebne łaski, miłosierdzie i przebaczenie, oddać cześć i dziękczynienie. Zwyczaj ten występuje w wielu religiach. Indie, Chiny, Japonia, Bliski Wschód posiadają niezliczoną ilość sanktuariów, świątyń i miejsc uważanych za święte, przez które do dziś przewijają się tłumy wiernych. Rzeki Ganges i Brahmaputra to "święte rzeki", gdzie wyznawcy braminizmu dokonują obrzędowych kąpieli i wrzucają prochy zmarłych. Wulkan Fudżijama (Japonia) jest "świętą górą", odwiedzaną przez tysiące pielgrzymów. Dla Żydów świętą górą jest Synaj - miejsce zawarcia przymierza Boga z Mesjaszem (Izraelem) oraz Syjon. Z czasem rozciągnięto tę nazwę na całą górę, a nawet na miasto Jerozolimę ("Córa Syjonu"). Kaaba, świątynia w Mekce, jest świętym miejscem muzułmanów, celem ich dorocznych, obowiązkowych pielgrzymek.
Dla chrześcijan najważniejszym miejscem pątniczym stała się Ziemia Święta, a w niej - Jerozolima i Grób Chrystusa. Zachowały się tu liczne szlaki wędrowne, słynne opowiadania i opisy pielgrzymek. Od II wieku pielgrzymki kierowały się także do Rzymu, do grobu Apostołów świętych Piotra i Pawła. Trzecim, najstarszym i najsłynniejszym ośrodkiem pielgrzymowania aż do czasów nowożytnych, było sanktuarium św. Jakuba w Compostelli. Od późnego średniowiecza aż do naszych czasów najsłynniejszym sanktuarium maryjnym Europy jest Loreto we Włoszech. W naszych czasach ośrodkami pielgrzymek światowych są Lourdes i Fatima. Pątnicy chrześcijańscy są - na wzór Abrahama - "pielgrzymami w obcej krainie", w drodze "do ojczyzny niebieskiej", do "domu Ojca", do Chrystusa.