Nawet 70% osób na całym świecie przynajmniej raz poczuło, że mimo osiągnięć i sukcesów nie są wystarczająco dobre. Wśród nich są m.in. Tom Hanks czy Michelle Obama. Dotyczy więc i kobiet, i mężczyzn. Starszych i młodszych. Ten lęk przed uznaniem siebie w oczach innych za niekompetentnego odbiera radość i poczucie pewności siebie, swoich kompetencji. Osiągnięty sukces każe traktować jako efekt przypadku, splotu sprzyjających okoliczności, a nie własnej mądrości i poniesionego wkładu.

Objawy

Osoby, które zmagają się z syndromem oszusta, najczęściej:

• obawiają się zdemaskowania, że wcale nie są aż tak dobre, jak się innym wydaje,

• umniejszają swoje sukcesy, przypisują je czynnikom zewnętrznym (szczęściu, przypadkowi),

• przygotowują się do zadania w sposób nadmierny,

• boją się nowych wyzwań,

• nie potrafią przyjmować komplementów,

• porównują się z innymi, oczywiście wypadając od innych gorzej,

• wciąż żyją w napięciu.

A to wszystko łączy jedno – przekonanie o swojej niewystarczalności. Tymczasem rzeczywistość mówi o ich realnych osiągnięciach i dobrych kwalifikacjach.

W codzienności

Syndrom ten może dotyczyć każdego, nie tylko tych, którzy są na świeczniku. To choćby:

• porównywanie się z innymi rodzicami – inni lepiej wychowują dzieci,

• niedostrzeganie własnych osiągnięć – to inni robią świetne rzeczy,

• nieumiejętność cieszenia się z małych lub większych sukcesów – przecież nie ma się z czego cieszyć.

Jak walczyć?

Na szczęście są na to sposoby. Podpowiadamy te „na już”:

• spisz na kartce to, co osiągnąłeś w ostatnim czasie (choćby zdany egzamin, ukończoną robótkę ręczną, odświeżenie biurka),

• zapomnij o perfekcji, wyznacz realny do osiągnięcia cel, pozwól sobie na to, że coś może być wystarczająco dobre,

• zmień sposób mówienia o sobie – zamiast: zaraz się wyda, że nie potrafię, powiedz: uczę się, mam prawo czegoś nie wiedzieć; zamiast: udało mi się, powiedz: zrobiłem to!