Codzienność kobiet rzadko przypomina łagodny powiew. Częściej jest wichurą obowiązków: dom, praca, dzieci, troska o bliskich i sprawy, których nie można odłożyć. Łatwo w tym wszystkim zagubić siebie. Jeszcze łatwiej przestać słyszeć Boga, który zazwyczaj nie próbuje przekrzyczeć świata. Dlatego potrzebne są miejsca, w których można nabrać duchowego oddechu.

Źródło siły

Takim miejscem stał się Dom Rekolekcyjny Diecezji Świdnickiej im. św. Anieli w Bardzie. Od 17 do 19 lipca odbyły się tam rekolekcje dla kobiet „Powiew Ducha”, przygotowane w ramach inicjatywy „Córka Króla”. – Powiedziałam dziewczynom, jak ważne jest, żeby nie rezygnować z drogi, z zadania czy z pragnień tylko dlatego, że na naszej drodze pojawiają się „kłody”. One nie są po to, żeby przeszkodzić nam iść do przodu ani żebyśmy mogły powiedzieć: „No, widocznie Bóg tak chciał”. Kłody są po to, żeby przez nie przechodzić – przekonywała Agnieszka Lesiów, odpowiedzialna w diecezji świdnickiej za duszpasterstwo kobiet.

Wiara nie jest obietnicą życia bez problemów. Jest odkrywaniem, że także pośród nich człowiek nie pozostaje sam. Ksiądz dr Paweł Kilimnik przywołał ewangeliczny obraz uczniów walczących z burzą na jeziorze. Piotr wyszedł z łodzi, ponieważ zaufał Jezusowi. Zaczął tonąć, gdy zamiast na Chrystusa patrzył na wzburzone fale. Każda kobieta ma swoje fale: lęk o przyszłość, trudną relację, chorobę, zmęczenie albo przekonanie, że nie jest wystarczająco dobra. Nie chodzi o udawanie, że burzy nie ma, lecz o odpowiedź na pytanie: na kogo patrzę, kiedy zaczynam tonąć?

– Mamy problem ze sobą, z umiejętnością zaakceptowania siebie, pokochania siebie, zrozumienia siebie – zauważył rekolekcjonista. – To, jak ja siebie odbieram, jak na siebie patrzę, czy potrafię uwierzyć w to, kim jestem w oczach Pana Boga, warunkuje mój sposób budowania relacji z drugim człowiekiem.

Osobista więź z Bogiem nie jest dodatkiem do życia, ale źródłem siły. – Ja jako chrześcijanin, jako chrześcijanka, jako mama, jako babcia, nauczycielka, prawniczka czy lekarka mogę czerpać siłę z mojej relacji z Ojcem – podkreślił ks. Kilimnik.

Dotknąć obecności

Służyły temu Eucharystia, adoracja, Różaniec na bardzkich dróżkach oraz „Herbata z Bogiem”, czyli osobiste rozważanie Słowa Bożego. Były też ruch, taniec, cisza, spotkanie poświęcone św. Hildegardzie i warsztaty plastyczne prowadzone przez Darię Orłowską. Kobiety próbowały na płótnie wyrazić, czym jest dla nich obecność. – O emocjach jest bardzo ciężko mówić i łatwiej jest te emocje przekazać w jakimś wyrazie artystycznym – wyjaśniała prowadząca. Modliła się również: – Dla Ciebie jesteśmy najpiękniejszym dziełem, bo jesteśmy dziełem Twojego stworzenia.

Może właśnie tym jest powiew Ducha: nie ucieczką od codzienności, ale nowym oddechem pośród niej. – Miłość potrafi nadawać życiu sens. Miłość ma w sobie moc uzdrawiania, ale ta miłość ma konkretne imię: Jezus – przypomniał ks. Kilimnik. Od każdej życiowej burzy silniejsza jest miłość Boga, która podnosi człowieka, przywraca mu nadzieję i prowadzi ku bezpiecznemu brzegowi.