Umarł, jak żył. Żył w Chrystusie, umarł w Chrystusie. (...) był mi najwierniejszym współpracownikiem i przyjacielem” – powiedział po jego śmierci bp Teodor Kubina. W tym roku minęła 90. rocznica sakry bp. Zimniaka.

Droga do kapłaństwa

Urodził się 3 stycznia 1878 r. we wsi Niekłań Mały w rodzinie Jacka i Józefy z Widulińskich. Do szkoły elementarnej uczęszczał w rodzinnej miejscowości. Następnie był uczniem seminarium nauczycielskiego w Solcu. Stamtąd przeniósł się do męskiego progimnazjum w Pińczowie. Przez rok pracował jako nauczyciel w szkole w Kozłowie w powiecie radomskim. W 1900 r. wstąpił do Seminarium Duchownego w Kielcach. Święcenia kapłańskie otrzymał z rąk biskupa kieleckiego Tomasza Teofila Kulińskiego 24 września 1905 r.

Wikariusz i kapelan

Pracował jako wikariusz w Stopnicy i Grodźcu. Następnie został przeniesiony do parafii w Gołonogu, z tym że miał zamieszkać w Strzemieszycach. Kielecki Konsystorz Generalny polecił mu wówczas prowadzenie nauczania religii w tamtejszych szkołach elementarnych i średnich. Po roku został kapelanem szpitalnym w Dąbrowie Górniczej, jednocześnie miał obowiązek nauczania w miejscowych szkołach. Po trzech latach pracy w tym mieście biskup kielecki Augustyn Łosiński mianował go wikariuszem w parafii we Włodowicach. Po krótkim okresie pracy w tej placówce duszpasterskiej został kapelanem przy kopalni „Saturn” w Czeladzi, a także miał pełnić funkcję prefekta w tamtejszej szkole.

Kolejne zadania

Następnie ks. Zimniak został mianowany proboszczem parafii w Stradowie, po czym przeniesiono go do parafii w Sędziszowie. Został mianowany dziekanem dekanatu Krzcięcice. W uznaniu dotychczasowych zasług bp Łosiński wyjednał mu w Rzymie godność szambelana papieskiego. Został proboszczem w parafii w Będzinie, a zarazem dziekanem dekanatu będzińskiego. Był spowiednikiem sióstr pasjonistek w Grodźcu oraz opiekunem Związku Młodzieży Tercjarskiej Wzajemnej Pomocy w dekanacie będzińskim.

Na mocy bulli papieża Piusa XI Vixdum Poloniae unitas, powołującej diecezję częstochowską, całe Zagłębie Dąbrowskie znalazło się w jej granicach. Od początku pracy pasterskiej bp. Teodora Kubiny ks. Zimniak należał do jego najbliższych współpracowników. Pełnił obowiązki sędziego Sądu Biskupiego, konsultora diecezjalnego oraz członka diecezjalnej komisji czuwającej nad czystością wiary i głoszonej nauki. Jako wikariusz generalny kierował diecezją podczas wyjazdów bp. Kubiny. W tym czasie wydatnie przyczynił się do organizowania w diecezji Akcji Katolickiej i został jej asystentem kościelnym.

Biskup

6 lipca 1936 r. został mianowany pierwszym biskupem pomocniczym w diecezji częstochowskiej. Konsekracja odbyła się 18 października 1936 r. w Katedrze Świętej Rodziny. Konsekratorem był bp Teodor Kubina, a współkonsekratorami biskup polowy Józef Gawlina i biskup pomocniczy z Kielc Franciszek Sonik. Biskup Zimniak brał czynny udział w pracach Akcji Katolickiej w diecezji, a jego przemówienie na zakończenie Tygodnia Społecznego w Sosnowcu świadczyło o jego znajomości zagadnienia. W tym przemówieniu m.in. zwracał uwagę na wielkie niebezpieczeństwo, jakie groziło światu ze strony bezbożnego hitleryzmu. Opublikował ponad 40 artykułów, m.in. na łamach Niedzieli. W trudnych warunkach okupacyjnych został mianowany proboszczem Parafii św. Barbary w Częstochowie.

Zmarł 26 stycznia 1943 r. Został pochowany na Cmentarzu św. Rocha w Częstochowie.