5 października w kościele parafialnym pw. św. Kazimierza w Świnicach Warckich miały miejsce obchody liturgicznego wspomnienia 65. rocznicy śmierci św. siostry Faustyny. Mszy św.
o godz. 12.00 przewodniczył ks. Ireneusz Świątek, ojciec duchowny w WSD we Włocławku. W koncelebrze był ks. Jacek Falkowski z parafii pw. Najświętszego
Serca Jezusowego we Wrocławiu. W Liturgię włączył się zespół wokalny „Cantabile”. Wcześniej wierni odmówili Koronkę do Miłosierdzia Bożego i Litanię do św.
siostry Faustyny.
Witając licznie zgromadzonych parafian i pielgrzymów z Wrocławia i Żywca, proboszcz parafii - ks. Mirosław Miłek powiedział: „Są dwa dni wyjątkowe: dzień
narodzin i dzień śmierci. Dziś w rodzinnej parafii św. Faustyny przeżywamy 65. rocznicę jej śmierci. Jednak liturgia mówi nam o życiu, o tym, że śmierć jest
narodzinami dla nieba”.
Homilię o dążeniu do świętości na przykładzie życia św. Faustyny wygłosił ks. I. Świątek. „Dla człowieka wiary - mówił - życie o tyle ma sens, o ile
jest nieustannym przygotowywaniem się do śmierci, a właściwie do życia wiecznego. Bóg chce, aby człowiek nawrócił się i osiągnął życie wieczne, aby sam odkrył, co jest najważniejsze.
Tę prawdę zrozumiała s. Faustyna i wkroczyła na drogę świętości”.
Po Komunii św. z kościoła wyruszyła procesja do Głogowca. W drodze odmawiano Różaniec i czytano fragmenty z Dzienniczka. Celebracja liturgiczna dobiegła
końca przed domem, w którym przyszła na świat św. Faustyna.
W Godzinie Miłosierdzia parafianie wraz z pielgrzymami modlili się o to, by każdy człowiek podjął wezwanie do świętości i spełniał je w codziennym życiu.
Liturgiczne obchody narodzin dla nieba św. Faustyny zakończyły się Mszą św. i Nieszporami o godz. 16.00.
Opowiadanie stoi na progu nowej epoki. Dawid wraca do Siklag, a z pola bitwy przychodzi posłaniec z rozdartą szatą i ziemią na głowie. Tak Biblia opisuje człowieka dotkniętego śmiercią. Przynosi znaki władzy: koronę i naramiennik Saula. Znaki królewskie zmieniają właściciela, a Dawid nie traktuje ich jak łupu. Rozdziera szaty, płacze i pości aż do wieczora. Żałoba obejmuje Saula, Jonatana i poległych Izraela. Potem rozbrzmiewa pieśń żałobna (qînâ). Otwiera ją wołanie o „ozdobie Izraela” zabitej na wyżynach. Hebrańskie (haṣṣəḇî) niesie sens splendoru, czegoś drogiego i kruchego. Refren „Jakże polegli mocarze” oddaje hebrajskie (’êk nāpelû gibbōrîm) i spina pamięć całego narodu. Dawid nie pozwala, aby wieść stała się pieśnią triumfu w miastach Filistynów. W pochwałach dla Saula i Jonatana nie ma pochlebstwa. Jest uznanie prawdy: byli złączeni w życiu i w śmierci, szybsi niż orły i mocniejsi niż lwy. Słowo „mocarze” (gibbōrîm) obejmuje tu odwagę i odpowiedzialność za lud. Dawid pamięta także dobro, które Izrael otrzymał za Saula, szczególnie bezpieczeństwo i dostatek. W końcu głos staje się osobisty. Dawid opłakuje Jonatana jak brata i mówi o miłości „przedziwnej”. Ta przyjaźń wyrasta z przymierza i wierności. Tekst ukazuje królewskość Dawida zanim otrzyma tron. Objawia się w panowaniu nad odwetem i w czci dla pomazańca Pana, także podczas jego prześladowania. Dawid nie buduje swojej przyszłości na upokorzeniu poprzednika. Wypowiedziany żal oczyszcza przestrzeń władzy i uczy, że królowanie zaczyna się od słuchania Boga, a nie od gromadzenia łupów.
Siostra Tymoteusza Agnieszka Gil, dominikanka, w zakonie jest od dwudziestu lat. Od dziecka pragnęła zostać zakonnicą. Chciała być jak Święty Franciszek z Asyżu: budować kościoły, pomagać ubogim i otaczać się zwierzętami. Fascynacja nie była przypadkowa – jej wujek był kapelanem sióstr franciszkanek. Agnieszka była dzieckiem temperamentnym, nadpobudliwym. Dla świętego spokoju siostry włączały jej bajki o Świętym Franciszku.
– Znałam je na pamięć – mówi siostra Tymoteusza. – Uwielbiałam historie burzliwego życia Franciszka z Asyżu. Któregoś dnia wróciłam do domu i oznajmiłam mamie, że nie będę miała męża i zostanę zakonnicą.
Nabożeństwo Ekumeniczne w Kościele Starokatolików Mariawitów w Łodzi
W kolejnym dniu ekumenicznej modlitwy o jedność Kościoła liturgię celebrowano w Starokatolickim Kościele Mariawitów pw. św. Franciszka z Asyżu w Łodzi. Mszy świętej w rycie trydenckim (w języku polskim) przewodniczył duchowny mariawicki - brat kapłan Szczepan Orzechowski, proboszcz parafii w Dobrej.
W liturgii udział wzięli przedstawiciele bratnich Kościołów Chrześcijańskich zrzeszonych w łódzkim Oddziale Polskiej Rady Ekumenicznej oraz duchowni Kościoła Katolickiego, wśród nich bp Zbigniew Wołkowicz - administrator Archidiecezji Łódzkiej.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
