Żywy Różaniec

Często słyszymy o różach różańcowych, o żywym różańcu, ale nie każdy do końca wie, co kryje się pod tymi określeniami. Spróbujmy to wyjaśnić. Nazwą Żywy Różaniec określa się grupę 20 osób (do niedawna było to 15 osób), z których każda odmawia w ciągu dnia „swój” jeden dziesiątek Różańca. W ten sposób codziennie odmawiany jest przez róże cały Różaniec (od 2003 r. czteroczęściowy). Każda z tych osób należących do Żywego Różańca rozważa w ciągu miesiąca tylko jedną tajemnicę - w każdym miesiącu inną. Zmiany tych tajemnic odbywają się w każdą pierwszą niedzielę miesiąca. Istnieje podwójny system zmiany tajemnic, mianowicie przez losowanie lub przez ciągłą kolejność tajemnic. Zmiana tajemnic zazwyczaj następuje w kościele po Mszy św. lub po wieczornym nabożeństwie. Zawsze przewodniczy jej kapłan, który w kilku słowach zachęca do życia chrześcijańskiego, podaje miesięczną intencję, błogosławi tajemnice przyniesione przez zelatora do ołtarza, wymienia nazwiska zmarłych członków Żywego Różańca, odmawia jeden dziesiątek Różańca i kończy nabożeństwo pieśnią maryjną.

Troszkę historii

Inicjatorką Żywego Różańca była pobożna kobieta z Lyonu - Paulina Jaricot. W swoim życiu szczególnie interesowała się misjami. W celu zbierania funduszy misyjnych utworzyła grupę 10 osób wpłacających co miesiąc datki. I tak właśnie powstało Dzieło Rozkrzewiania Wiary. Z czasem jednak okazało się, iż misje, obok pomocy materialnej, potrzebują wsparcia modlitewnego. Paulina Jaricot, posługując się podobną metodą, zaczęła organizować piętnastoosobowe grupy, nazwane później Żywymi Różami. Każda z osób tworzących piętnastkę zobowiązuje się do odmawiania jednej tajemnicy, czyli razem odmawiają codziennie cały Różaniec. Nieodmówienie nie oznacza grzechu, ale utratę zasługi. Każda róża obiera sobie świętego patrona, od którego bierze nazwę. Do róży może należeć w zasadzie każdy. Są róże męskie, żeńskie, młodzieżowe, dziecięce. Na czele każdej róży stoi zelator (zelatorka), do którego należy dbanie o poprawne funkcjonowanie grupy Żywych Róż. Zainicjowane przez Paulinę Jaricot dzieło zatwierdził papież Grzegorz XVI w roku 1832, a Pius IX w 1877 powierzył opiekę nad nim przełożonemu dominikanów.
Do Polski Żywy Różaniec dotarł w XIX w. i powstał niemal w każdej parafii. Parafialna wspólnota Żywego Różańca jest autonomiczna, nie łączy się w struktury ogólnokrajowe ani w światowe. W Polsce obowiązuje Ceremoniał Żywego Różańca, opracowany przez o. Szymona Niezgodę w 1977 r. dla uczczenia stulecia objawień Matki Bożej w Gietrzwałdzie. Zatwierdził go Prymas Polski kard. Stefan Wyszyński.