W Komunikacie z 328. Konferencji Plenarnej Episkopatu Polski, która obradowała w Licheniu 12 czerwca br., czytamy: „Zastanawiając się nad programem duszpasterskim Kościoła w Polsce, biskupi z radością podjęli myśl Ojca Świętego wyrażoną w uroczystość Ciała i Krwi Pańskiej o ustanowieniu roku refleksji nad tajemnicą Eucharystii. Będzie on trwał w całym Kościele od października 2004 do października 2005 r. i będzie przygotowaniem do XI Zgromadzenia Zwyczajnego Biskupów poświęconego tej tematyce.
Biskupi wyrazili przekonanie, że owocne przeżycie Roku Eucharystii pogłębi wiarę w obecność Chrystusa w Najświętszym Sakramencie i będzie umocnieniem Kościoła w jego misji. Kościół ma do zaofiarowania Europie najcenniejszy dar - Chrystusa, źródło nadziei, która nie zawodzi”.
Tak więc 1 października, po zakończeniu Roku Różańca, zaczynamy w Kościele i naszym życiu religijnym Rok Eucharystii. Przeżywanie tego Roku powinno ożywić naszą wiarę w obecność Zbawiciela w Eucharystii i uczynić skarbem tę wielką tajemnicę naszej wiary. „Wobec tej niezwykłej rzeczywistości stajemy zdumieni i zaskoczeni, z jaką uległością i pokorą Bóg zapragnął w ten sposób złączyć się z człowiekiem! Jeśli ze wzruszeniem zatrzymujemy się przed Szopką, rozważając wcielenie Słowa, jakież uczucia powinny ogarnąć nas wobec ołtarza, na którym poprzez ubogie dłonie kapłana, Chrystus uobecnia w czasie swoją Ofiarę?” (Z listu Ojca Świętego Jana Pawła II do kapłanów na Wielki Czwartek 2004 r.).
Eucharystia to wielka tajemnica wiary, niepojęta dla naszego rozumu, ale niesprzeczna z nim. Nie wiemy, w jaki sposób to się dzieje, że w małym okruchu chleba, w małym opłatku jest Chrystus żywy i prawdziwy w swym uwielbionym Ciele. Choć tego nie rozumiemy, to jednak przyjmujemy tę tajemnicę, bo wierzymy Chrystusowi, który powiedział: „To jest Ciało moje” (Mt 26, 26). Wierzymy Temu, który głodne rzesze cudownie karmił na pustkowiu, który burzę uciszył na morzu, umarłych wskrzeszał i sam po swojej śmierci zmartwychwstał. Eucharystia to dowód boskości naszej religii, bo nigdy żaden człowiek nie odważyłby się zamknąć w kawałku chleba Boga i wydać Go w ręce ludzi dobrych i złych. Eucharystia to dowód miłości Boga do człowieka. Miłości, która ogarnęła wszystkich ludzi, wszystkie pokolenia i narody i dociera da nas. Miłości, która podnosi i umacnia człowieka w każdej jego sytuacji życiowej.
W czasie ostatniej wojny w jednym z obozów hitlerowskich w Bawarii, w Niemczech, każdego dnia wyprowadzano do pracy poza bramy obozu więźniów - Polaków. Było to tzw. komando pracy rekrutowane z silnych jeszcze, zdolnych do ciężkiej pracy więźniów. Komando szło ulicą pod eskortą strażników z psami. Nagle w tę atmosferę nienawiści i trwogi wtargnął dźwięk dzwonka. Ksiądz katolicki, Niemiec, szedł do chorego mieszkającego nieopodal. Wszyscy więźniowie zatrzymali się i uklękli. Esesmani na chwilę stracili głowy i panowanie nad sytuacją. Zaczęli głośniej krzyczeć na więźniów, a do księdza zwrócili się z nienawiścią, aby szedł precz. Kapłan jednak, nie patrząc na nich, pobłogosławił klęczących Najświętszym Sakramentem. Powstawali szybko i żwawo pomaszerowali dalej. Jakaś siła i otucha wstąpiła w ich serca.
Po wojnie jeden z ocalonych więźniów tego komanda, który pozostał na Zachodzie, odwiedził obóz, w którym przebywał. Poszedł także do parafii i zastał tam tego samego księdza, który ich wtedy błogosławił. Kapłan przyjął go bardzo serdecznie i pokazał mu swój dziennik, w którym zapisywał codzienne zdarzenia. Było w nim opisane to wydarzenie. Zakończył je wtedy słowami: „Nie może zginąć naród, który tak czci Chrystusa”.
Naród nasz nie zginął. Ale Chrystus jest nam nadal potrzebny w życiu osobistym, społecznym, narodowym. Zwłaszcza dziś, gdy po odzyskaniu wolności trudno nam ją zagospodarować, ulegając wpływom liberalnym pozwalającym człowiekowi na nadużywanie tej wolności. Tylko Chrystus i Jego nauka jest prawdą, drogą i życiem. Bo świat przemija. Przemijają ludzie, zmieniają się ustroje, a On pozostaje. Nasz stosunek do Chrystusa, Eucharystii jest sprawdzianem naszej wiary. Wiary potrzebnej naszemu życiu, potrzebnej Polsce i Europie.