Po Modlitwie Pańskiej (Ojcze nasz) następuje obrzęd pokoju. Składa się z modlitwy o dar Jezusowego pokoju oraz z gestu, jakim wierni dzielą się tymże darem pokoju. Na kartach Pisma Świętego pokój jest przedstawiany jako dar samego Boga; jako jedno z jego dobrodziejstw, w których wyraża się Jego błogosławieństwo dla świata i człowieka. Najdoskonalszym przejawem i źródłem pokoju jest krzyżowa Ofiara Chrystusa, przez którą Bóg Ojciec pojednał ze sobą świat, oraz pojednał dwie skłócone ze sobą części ludzkości, jakimi w czasach Jezusa byli żydzi i poganie (por. Ef 2,16-18; Kol 1,20). Św. Paweł uczy, że Chrystus przez swoją śmierć zburzył mur wrogości między narodami (por. Ef 2,14). W pierwszej części modlitwy o pokój powołujemy się na Boże dzieła, przez które świat otrzymał dar pokoju albo też na słowa, w jakich Jezus ten dar zapowiedział i w jakich go udzielił.

I tak np. w okresie Narodzenia Pańskiego przypominamy, że przy tym wydarzeniu aniołowie zwiastowali ziemi pokój (chodzi o słowa zapisane w Ewangelii św. Łukasza: „Chwała na wysokości Bogu, a na ziemi pokój ludziom, w których Bóg ma upodobanie” (por. Łk 2,14). W okresie Wielkiego Postu wyznajemy wiarę w jednocząca moc Krzyżowej Ofiary i mówimy do Jezusa: „Przez Twoją śmierć na krzyżu Bóg Ojciec wprowadził pokój między niebem i ziemią”. W okresie wielkanocnym przypominamy, że Jezus po swoim zmartwychwstaniu pozdrowił Apostołów słowami: „Pokój wam” (por. J 20, 19.21). W uroczystość Zesłania Ducha Świętego wyznajemy: „Ty zesłałeś Ducha Świętego, aby obdarzyć Kościół jednością i pokojem”. W okresie zwykłym w ciągu roku powołujemy się na słowa Jezusa wypowiedziane do Apostołów podczas Ostatniej Wieczerzy: „Pokój wam zostawiam, mój pokój wam daję” (por. J 14, 27). W dalszym ciągu modlitwy prosimy, aby Jezus nie zważał na nasze grzechy, lecz na wiarę swojego Kościoła, i obdarzał go jednością i pokojem. Nasze grzechy są zawsze jakąś przyczyną zamętu i niepokoju między nami i Bogiem, między nami i naszym otoczeniem. Jednakże wiara i miłość Kościoła - Oblubienicy Chrystusa - przywraca w Kościele i świecie równowagę oraz naprawia szkody, wyrządzone grzechami poszczególnych członków Kościoła.

Po tej modlitwie kapłan (lub diakon) zachęca wiernych: „Przekażcie sobie znak pokoju”. W języku łacińskim ta zachęta oznacza dosłownie: „Ofiarujcie sobie pokój”. Pokój jest Bożym darem, jakim winniśmy się dzielić. Nie chodzi tu o spełnienie tylko zewnętrznego gestu - podania ręki lub skłonu głowy w kierunku sąsiada, ale o wyrażenie wewnętrznej gotowości do przebaczenia i zgody, do jakiej nas uzdalnia Ofiara Chrystusa. Przebaczenie i pokój z ludźmi - to warunek godnego przystąpienia do Komunii Świętej.
Dlatego podając komuś rękę lub skłaniając głowę w kierunku drugiej osoby, trzeba na nią spojrzeć i obudzić w sercu życzliwość, aby znak pokoju był prawdziwy.