Jan Paweł II w adhortacji apostolskiej Ecclesia in Europa zachęca, by Kościół „coraz większą uwagę poświęcał wychowaniu młodych do wiary” (61). Są to, jak zauważa Ojciec Święty, ludzie pragnący być razem, by wyjść z osamotnienia; spragnieni, bardziej lub mniej świadomie, Absolutu; poszukujący autentycznej wiary; gotowi do wyruszenia w drogę za Prawdą i chętni do dawania świadectwa.
Czy Kościół pozostawia ich samych na drogach poszukiwania? Co ma im do zaoferowania na młodzieńcze tu i teraz?
Podczas katechezy, wraz z maturzystami odkryliśmy, że Kościół, w swojej trosce o respektowanie podstawowych praw rodziny, staje się miejscem, w którym młody człowiek odnajduje osobiste poczucie bezpieczeństwa. W Katechizmie Kościoła Katolickiego (2211) czytamy m. in., że „wspólnota polityczna ma obowiązek szanować rodzinę, pomagać jej i zapewnić jej zwłaszcza:
- prawo do założenia rodziny, posiadania dzieci i wychowywania ich zgodnie z własnymi przekonaniami moralnymi i religijnymi;
- ochronę stałości więzi małżeńskiej i instytucji rodziny;
- prawo do wyznawania własnej wiary, przekazywania jej, wychowywania w niej dzieci za pomocą koniecznych środków i instytucji;
- prawo do własności prywatnej, prawo podejmowania i otrzymywania pracy, mieszkania, prawo do emigracji;
- zgodnie z prawodawstwem krajów - prawo do świadczeń medycznych, do opieki nad osobami starszymi, do zasiłków rodzinnych;
- ochronę bezpieczeństwa i warunków zdrowia, zwłaszcza wobec takich zagrożeń, jak narkomania, pornografia, alkoholizm itd.;
- prawo do zrzeszania się z innymi rodzinami, a w ten sposób do przedstawicielstwa wobec władz świeckich”.
Jestem dumny z mojego Kościoła.