1 listopada w uroczystość Wszystkich Świętych na cmentarzach w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej odbyły się tradycyjne procesje i modlitwy za zmarłych. W wielu miejscach odprawiono także Msze św., podczas których modlono się polecając spoczywających na miejscowych nekropoliach. Główne uroczystości odbyły się na największych cmentarzach miast biskupich.
W Gorzowie na Cmentarzu Chwalęcickim procesji, modlitwom za zmarłych oraz Mszy św. przewodniczył bp Tadeusz Lityński. W Zielonej Górze na starym Cmentarzu Komunalnym modlitwom przewodniczył bp Stefan Regmunt.
- Kiedy dziś przeżywamy uroczystość Wszystkich Świętych musimy pamiętać o religijnym i tradycyjnym przeżyciu tych świąt. Obok modlitwy za naszych bliskich zmarłych jest bardzo ważnym, abyśmy tego dnia spotkali się z najbliższymi przy grobach, by wspomnieć tych co odeszli, by zapalić nawet skromny znicz. Ta uroczystość przypomina nam, że w niebie jest nasze właściwe miejsce i tam wszyscy pielgrzymujemy. – powiedział bp Regmunt.
2 listopada Kościół wspominał wszystkich Wiernych Zmarłych. Tego dnia modlono się za zmarłych, którzy jeszcze nie osiągnęli chwały nieba, a już odeszli z tego świata. Za nich odprawiano wypominki i inne nabożeństwa błagalne.
Emilia i Karol Wojtyłowie mogą nas nauczyć szukania drogi do Boga w zwyczajnej codzienności – mówi kard. Stanisław Dziwisz. Hierarcha co roku w uroczystość Wszystkich Świętych przychodzi na cmentarz Rakowicki, by pomodlić się przy ich grobie.
Kard. Dziwisz mówił, że w tych chwilach przede wszystkim dziękuje Bogu za rodzinę Wojtyłów. - O jej świętości mówi życie ich obu synów. Drogę Karola, który stał się papieżem i został wyniesiony do chwały ołtarzy, zna cały świat. Jego starszy brat Edmund żył krótko, ale było to życie dopełnione, bo codzienność upływała mu na pełnej poświęcenia pracy lekarza, oddanego bez reszty swoim pacjentom, co ostatecznie przypieczętował heroiczną śmiercią – przypomina, podkreślając, że w życiu obu braci rodzice zasiali „dobre ziarno” i stworzyli im dom pełen miłości, głębokiej wiary i otwartości na drugiego człowieka.
- Ta historia nie jest tak oczywista jak się mogło wydawać. Jest w niej jeszcze wiele do odkrycia - wskazuje prof. Jacek Chachaj, historyk KUL specjalizujący się w dziejach Lublina. 2 czerwca 1719 r. w Lublinie miał miejsce rozległy pożar, w wyniku którego żywioł spustoszył dużą część miasta.
Według podań historycznych pożar wybuchł na Podzamczu wówczas znajdującym się poza murami miasta, w żydowskiej dzielnicy, skąd przeniósł się do centrum ówczesnego Lublina niszcząc wszystko po drodze.
Ponad 100 osób zebrało się 1 czerwca przed Wojewódzkim Szpitalem Specjalistycznym im. Stefana Kardynała Wyszyńskiego w Lublinie. Uczestnicy pikiety pytali o los dziecka, które według Fundacji Życie i Rodzina, miało urodzić się żywe po aborcji, a następnie zmarło. Szpital wydał w tej sprawie oświadczenie.
Pikieta odbyła się w Dzień Dziecka, przed Wojewódzkim Szpitalem Specjalistycznym im. Stefana Kardynała Wyszyńskiego przy al. Kraśnickiej w Lublinie. Jej hasłem było: „Co zrobiliście z tym dzieckiem?”. Uczestnicy domagali się wyjaśnień dotyczących losu dziecka oraz modlili się o zatrzymanie aborcji.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
