Red. Lidia Dudkiewicz: - Jakże pesymistycznie brzmi ten aforyzm głoszący przekonanie, że wśród mnóstwa ludzi tak trudno znaleźć prawdziwego przyjaciela.

Br. Stanisław Rybicki FSC: - To przeświadczenie głosi nie tylko życie codzienne, mądrość ludowa, praktyczna filozofia, smutne doświadczenie, ale też literatura powiadająca, że „prawdziwych przyjaciół poznajemy w biedzie” (A. Mickiewicz, Przyjaciele).
Nas tutaj niechaj przekona zwłaszcza natchniona mądrość biblijna, której zdumiewającym przykładem jest piękna i bezinteresowna przyjaźń Dawida i Jonatana. Biblijna Mądrość Syracha słusznie powiada: „Jeżeli chcesz mieć przyjaciela, posiądź go po próbie, a niezbyt szybko mu zaufaj! (...) Kto go znalazł, skarb znalazł” (Syr 6, 7.14). Godzien współczucia jest człowiek samotny, bez przyjaciela, podczas gdy „Wierny przyjaciel jest lekarstwem życia; znajdą go bojący się Pana” (Syr 6, 16). Wiemy, że ideałem prawdziwej przyjaźni jest miłość objawiona nam w osobie Jezusa Chrystusa, który za nas oddał i oddaje samego siebie: Trwając w zjednoczeniu z Mistrzem zasługujemy na zaszczytne miano „przyjaciół”. Pełen dowód tej przyjaźni dajemy, wykonując polecenia Jezusa. Inicjatywę tej idealnej przyjaźni aż po śmierć - podjął sam Zbawiciel, powołując do siebie ludzi według swego upodobania.

- Oto ewangeliczny model naszej przyjaźni z Jezusem Chrystusem, przyjaźni zapoczątkowanej w mesjańskiej doczesności, by trwać w niej wiecznie, bez końca.

- Przedwieczne Słowo zasiada z nami przy mistycznym stole, aby nam dać udział w Jego chwale, w rezultacie cudownej przyjaźni. Słowo, które zamieszkało pośród nas, objawiło i wciąż objawia „dobroć i miłość Zbawiciela, naszego Boga, do ludzi” (Tt 3, 4). Ten, który „do końca nas umiłował”, daje nam w osobie Apostoła Jana swoją Matkę Maryję, by czuwała przyjaźnie nad Chrystusowym Kościołem (por. J 19, 26). Tak bardzo spragnieni jesteśmy macierzyńskiej przyjaźni! Doświadczamy jej w niezliczonych znakach wiary świadczących o Bożej łaskawości za pośrednictwem Wniebowziętej, a jednak ciągle obecnej Matki Wszechmocnego Przyjaciela.
Przyjaźń Jezusa okazywana rodzeństwu w Betanii to budujący przykład życia rodzinnego, gdzie „Pan udziela błogosławieństwa” (Ps 133, 3). Wbrew pesymizmowi głoszącemu wyjątkowość przyjaźni, trzeba nam uznać możliwość harmonijnej wspólnotowości i przyjaźni. O niej mówi nam autor Dziejów Apostolskich: „(...) przebywali razem i wszystko mieli wspólne” (Dz 2, 44). Czynnikiem ich zbratania była przyjaźń z Jezusem Chrystusem, trwanie na modlitwie. Obecność Boża była źródłem ich zjednoczenia, a więc ewangelicznego zjednoczenia.

- Dziękuję za rozmowę.