Modlitwa, refleksja, adoracja Najświętszego Sakramentu, Eucharystia z elementami liturgii afrykańskiej, muzyka i śpiew krajów misyjnych. Filmy przedstawiające życie mieszkańców Afryki oraz opowieści misjonarzy o pracy w Kongo i Tanzanii. Na trzy dni Dom Rekolekcyjny im. bł. Karoliny Kózkówny w Rzeszowie Przybyszówce zamienił się w mały ośrodek misyjny, w którym grupa kilkudziesięciu młodych ludzi przeżywała rekolekcje misyjne. Wielkopostnym ćwiczeniom duchowym prowadzonym przez Misjonarzy Afryki Ojców Białych oraz Siostry Franciszkanki Misjonarki Maryi towarzyszyło hasło „Kochające serce, za czym tęskni, czego pragnie?”.
- Często młodzież utożsamia serce wyłącznie z młodzieńczymi uczuciami i emocjami. A serce to przede wszystkim miejsce, gdzie mieszka Bóg - mówili o. Bogusław Zero i o. Adam Cytrynowski, prowadzący rekolekcje. - Chcieliśmy pomóc tym ludziom zajrzeć do wnętrza swoich serc i odnaleźć tam Boga. Próbowaliśmy pokazać, że powinni oddać Mu się całkowicie i pozwolić działać w każdym dniu życia i w każdym kierunku - dodawali misjonarze.
- Serce otwarte na Boga to także serce otwarte na potrzeby misji - zauważyła s. Anna Miśkowiec, współprowadząca rekolekcje. - Stąd dużo tematyki misyjnej, dzielenie się radościami i troskami posługi misyjnej na rzecz ludzi z krajów afrykańskich. To opowieści o codziennym życiu i potrzebach Afrykańczyków” - dodała Misjonarka. W zrozumieniu tej tematyki pomagały prezentacje filmów o życiu mieszkańców Tanzanii i Kongo, a nawet wystrój sali konferencyjnej i kaplicy. - Przywieźliśmy z sobą rzeźby, batiki, przedmioty codziennego użytku, afrykańskie instrumenty muzyczne. Wszystko po to, by ci młodzi ludzie mogli poznać i pokochać misje. By poczuli się odpowiedzialni za Kościół misyjny i zechcieli poświęcić temu dziełu część swojego życia - mówili misjonarze.
- Podczas rekolekcji mieliśmy okazję poznać kulturę afrykańską, codzienne życie tych ludzi, ich chęć lepszego poznania Boga. To nas zafascynowało - mówili uczestnicy. - Odkryliśmy, że powinniśmy być świadkami wiary na co dzień, że nasza misyjność powinna się przejawiać w świadectwie życia. W szkole, w domu, we wspólnocie i na podwórku -wymieniali. - Dziś jeszcze nie wiemy, czy zostaniemy misjonarzami i swoje życie poświęcimy takiej posłudze. Ale obiecujemy, że będziemy pamiętać o misjach i misjonarzach - zapewniali.
Zgromadzenie Misjonarzy Afryki powstało w roku 1868 w celu niesienia pomocy Afrykańczykom w ich poszukiwaniu Boga. Powstało ono z owocnego połączenia wielkiego serca i szerokiej wizji rozkochanego w tym kontynencie arcybiskupa Algieru, późniejszego kard. Karola Lavigerie. Obecnie Ojcowie Biali pracują w 23 krajach Afryki.
Nie każdy nowy początek musi oznaczać wielką zmianę. Czasem wystarczy jedna decyzja, jedna modlitwa albo pierwszy krok po długim czasie. Jeśli dziś chcesz zostawić za sobą coś, co Cię niszczy, przynieś to Jezusowi przez ręce Maryi w modlitwie różańcowej.
Czasem modlimy się, bo o coś prosimy. Innym razem – bo ktoś nas zranił, martwimy się o bliską osobę, nie wiemy, co dalej albo po prostu potrzebujemy trochę nadziei...
Podczas audiencji w 1934 roku Pius XI polecił Sheenowi, aby studiował Karola Marksa i komunizm, obnażając jego zwodnicze twierdzenia w wykładach i wystąpieniach. „Mów o komunizmie przy każdej sposobności i nigdy nie przestawaj ostrzegać Amerykanów o jego niebezpieczeństwach” – miał usłyszeć wtedy od Ojca Świętego. Ten wierny duchowny zastosował się sumiennie do życzenia papieskiego. Podjął studia nad Marksem, Leninem, Stalinem oraz innymi komunistami i bolszewikami. Czytał i mówił w różnych językach, toteż w mniej znanych pismach Marksa znajdował najróżniejsze nieprzetłumaczone jeszcze rodzynki i udostępniał je światu. Dla przykładu, wydobył z pism twórcy marksizmu znamienne zdanie napisane po francusku: „Komunizm zaczyna się tam, gdzie zaczyna się ateizm”.
Marks „tak samo jak nienawidził Boga, nienawidził tych, którzy posiadali jakąś własność” – tłumaczył Sheen. „Aby zrozumieć komunistyczną ideę prawdy, musimy zastąpić Boga filozofią komunizmu; innymi słowy: ostatecznym źródłem prawdy jest ich Partia, która stanowi owoc filozofii Marksa i Engelsa”.
Lęk, nieustanny niepokój i doszukiwanie się winy tam, gdzie jej nie ma – skrupuły potrafią zmienić życie duchowe w ciężki brzemienny ciężar. Jak odróżnić chorobę sumienia od realnego grzechu ciężkiego i gdzie szukać pomocy? Wyjaśniamy, dlaczego kluczem do odzyskania pokoju serca jest zaufanie oraz posłuszeństwo decyzjom spowiednika.
Podziel się cytatem
Jak odróżnić skrupuły od realnego grzechu ciężkiego?
Można wyjaśnić sprawę szukając stosownej informacji: dziś można ją znaleźć na stronach internetowych różnych instytucji kościelnych. Można zapytać kapłana, na przykład podchodząc do konfesjonału i bez spowiadania się zapytać siedzącego tam księdza o problem, który nas trapi. Można to także uczynić w ramach spowiedzi. Pamiętać jednak należy, że ksiądz spowiadający penitentów nie jest prywatną osobą, która przy okazji odpuszczania im grzechów udziela im niezobowiązujących pouczeń. Istnieje obowiązek posłuszeństwa wobec rozstrzygnięć podawanych przez spowiednika, np. gdy nakazuje on restytucję (naprawę krzywdy wyrządzonej bliźniemu) lub orzeka o winie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
