Rekonsekracja

Przedstawiciele tutejszej wspólnoty oraz proboszcz parafii, o. Witold Kuźma OFMConv., ciepło i serdecznie powitali przybyłego na Mszę św. konsekracyjną ordynariusza sosnowieckiego bp. Adama Śmigielskiego SDB oraz wszystkich Dostojnych Gości.
Rozpoczyna się Najświętsza Liturgia. Ksiądz Biskup poświęca ołtarz, mury kościoła i wiernych tworzących żywy kościół. Podnosi Biblię, wskazując, że w tej świątyni mówi do nas Bóg. Następują kolejne obrzędy konsekracji: namaszczenie olejami świętymi ołtarza i ścian kościoła. Na ołtarzu pojawia się kadzielnica, a woń kadzidła roznosi się dookoła jak modlitwa. Zostają zapalone wszystkie światła w kościele. Jest to symboliczny znak dla parafian, że odtąd i oni mają być światłem tego świata, mają być zawsze wierni Bogu i Kościołowi, niech będzie zawsze pełny i żywy wiarą i miłością. Do głównego ołtarza przeniesiony zostaje Najświętszy Sakrament. Pojawia się biały obrus, a ołtarz zostaje przyozdobiony kwiatami.

Duma miasta i regionu

Wiele zakątków Polski posiada specyficzne dla swojego regionu miejsca kultu Bożego. Niektóre odeszły w zapomnienie, inne tętnią życiem, ponieważ żywy jest kult Patrona tego miejsca. Tak z pewnością jest w tutejszej parafii. Nad blokami osiedli i kominami zakładów przemysłowych góruje niewielki, biały kościółek z XVII wieku, położony na wzgórzu wśród okalającej go zieleni. Od stuleci dla mieszkańców tej ziemi jest prawdziwą dumą i niewątpliwie stanowi perełkę architektoniczną całego miasta i regionu. Swym urokiem do dziś zachwyca wszystkich, którzy choć raz znaleźli się w jego pobliżu. Atmosfera tego miejsca była jednym z czynników, które wpłynęły na decyzję budowy tutaj kościoła.
Życie mieszkańców Gołonoga przez wieki związane było z górującym nad osadą wzgórzem. Mieszkańcy w XIV wieku należeli do oddalonej o 14 km parafii w Sławkowie. Długa droga utrudniała uczestnictwo w nabożeństwach i Eucharystiach w parafialnym kościele. Wtedy losem mieszkańców Gołonoga zainteresował się biskup krakowski Andrzej Trzebicki. 8 lipca 1675 r. erygował tutaj parafię. W ciągu trzech lat wybudowano jednonawowy, murowany kościół. 17 września 1678 r. został on konsekrowany, nadano mu wezwanie Narodzenia Najświętszej Maryi Panny i św. Andrzeja Apostoła. Gołonoski kościół, orientowany na wschód, był mniej więcej wielkości obecnej nawy głównej. Od 1773 r. przy kościele był szpital. Założono szkołę parafialną w 1790 r. oraz bibliotekę i czytelnię. Istniały liczne stowarzyszenia i związki religijne. Najstarsze z nich to Bractwo Trójcy Świętej, istniejące już w 1756 r.

Rozwijający się kult

Wraz z rozwojem przemysłu na terenie Zagłębia Dąbrowskiego do Gołonoga zaczęli przybywać ludzie, aby podjąć pracę. Wzrost liczby mieszkańców spowodował konieczność rozbudowy kościoła. Po zakończonych pracach murarskich, 26 maja 1892 r. konsekrowano kościół pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny i św. Antoniego z Padwy. Częściowa zmiana nazwy kościoła była odpowiedzią Biskupa na rozwijający się kult św. Antoniego z Padwy.
Kolejny rozdział w dziejach parafii otwiera decyzja Biskupa częstochowskiego, przekazująca administrowanie kościołem w Gołonogu Franciszkanom. W 1951 r. zakonnicy objęli placówkę w Gołonogu, który w ciągu najbliższych lat stał się dzielnicą Dąbrowy Górniczej. Wobec zobojętnienia religijnego, którym charakteryzuje się obszar Zagłębia, za sukces ojców franciszkanów uznać należy trwałe przywiązanie wiernych do gołonoskiego kościoła.

Ku czci Patrona

Przy ołtarzu Świętego od stuleci gromadzą się wierni, prosząc o pomoc, wsparcie, zdrowie i inne potrzebne łaski. Przed ołtarzem modlą się ludzie dotknięci chorobą, problemami życia codziennego, prosząc lub dziękując. Wymownym świadectwem otrzymanych łask są wota dziękczynne znajdujące się w kaplicy oraz liczba składanych próśb i podziękowań odczytywanych w każdy wtorek w czasie wieczornego nabożeństwa ku czci św. Antoniego. Obchody dnia Świętego, przypadające na dzień 13 czerwca, poprzedzane są nowenną 9 wtorków i 40-godzinnym czuwaniem, które przygotowują wiernych duchowo do zbliżających się uroczystości. Obchody tego dnia uatrakcyjnione zostały wprowadzeniem specyficznej formy kultu tzw. chlebków św. Antoniego. Wypieka się je oddzielnym rytem, ustawia w kaplicy u stóp św. Antoniego, skąd zabierane są przez parafian do domów.
Doniosłym wydarzeniem dla gołonoskich parafian było nawiedzenie przez relikwie św. Antoniego kościoła w dn. 6-7 listopada 1995 r. Znaczenie tego wydarzenia było tym większe, że relikwie św. Antoniego przywieziono wtedy z Padwy do Polski po raz pierwszy. Upamiętnia to napis na płycie znajdującej się w kaplicy. Świątynia należy do jednych z 27 miejsc, w których Święty jest szczególnie czczony. 13 czerwca 1997 r. biskup sosnowiecki Adam Śmigielski SDB podniósł gołonoski kościół do rangi sanktuarium św. Antoniego. To wydarzenie było ukoronowaniem 325-letniej działalności gołonoskiego kościoła oraz równie długiej, miejscowej historii kultu św. Antoniego.