Renata Jochymek: - Ojciec jest kierownikiem tego obozu. Jak to się stało, że stypendystami są także studenci?

O. Grzegorz Mielniczuk: - Fundacja rozpoczęła swoją działalność w 1990 r. jako owoc pielgrzymki Jana Pawła II do Polski. Wówczas zaczęło się budowanie pomnika Papieża Polaka, a są tym pomnikiem młodzi ludzie: zdolni, pochodzący z małych miejscowości, z wiosek i z ubogich rodzin. Ci stypendyści przez wiele lat wzrastali w gimnazjum, w liceum a teraz już niektórzy są studentami. Ponieważ życie studenckie jest nieco inne niż gimnazjalne czy licealne, postanowiliśmy w tym roku zaproponować im spotkanie formacyjne w ich własnym gronie.

- Każdy obóz dla stypendystów ma swoje przesłanie...

- Postanowiliśmy zorganizować obóz pod hasłem: „Idź!”. Jest ono zaczerpnięte z Ewangelii według św. Jana (15,16): „Nie wyście mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili”. To też myśl przewodnia całego obozu.

- To ludzie dorośli, jednak każdemu potrzebny jest przewodnik...

- Podczas tego spotkania podzieliliśmy się na 14 grup - to największe ośrodki akademickie w Polsce. Najważniejszym celem jest chęć, by młodzi ludzie odkryli swoje powołanie, które Pan Bóg dla nich przeznaczył, w które mają wpisane swoje talenty, zdolności... Aby odkrywali to powołanie jako chęć czynienia w życiu dobra, do czego się przygotowują studiując.

- Gimnazjaliści i licealiści są już bardzo zgraną grupą. Nie myślał Ojciec o tym, by studenci stali się taką awangardą młodzieży, która będzie pokazywała innym nastolatkom, co dobre, jak żyć?

- To drugi cel przyświecający organizatorom. Zintegrować środowisko akademickie Fundacji, bo stypendyści przyjeżdżają do miasta akademickiego z różnych diecezji i nawet nie wiedzą, że jest jeszcze jakiś stypendysta, że studiują razem w jednym mieście. Pragniemy, aby w każdym takim mieście studenckim w przyszłym roku powstała wspólnota studencka Fundacji, która będzie w ciągu roku się spotykała, formowała i realizowała program Fundacji.

- To na wycieczki nie chodzicie? Beskidy są takie piękne...

- To trzeci cel: pokazać piękno tej ziemi. Naszej ziemi. Zresztą obóz jest współfinansowany przez Narodowe Centrum Kultury w ramach programu operacyjnego „Patriotyzm Jutra”. Element patriotyczny, nawet patriotyzmu lokalnego, jest niezwykle istotny! Młodzież pragnęła, ale też i my chcieliśmy, by poznali góry! Niektórzy są tutaj po raz pierwszy. Jeden z dni przeznaczyliśmy na opowiedzenie sobie o ich miejscowościach, rodzinach. Żywy pomnik Jana Pawła II to ludzie z różnych stron naszej Ojczyzny. Oni mieli za zadanie przygotować sobie opowieść o swojej małej ojczyźnie, bowiem właśnie tam, w ich małych miejscowościach też jest coś ciekawego, wspaniałego. Chcemy im pokazywać piękno naszej ziemi, by oni właśnie tu chcieli być, chcemy, by czuli się odpowiedzialni za ten kraj. Nie chcieli stąd wyjeżdżać.

- A osobista satysfakcja?

- Rozwijanie osobowości, talentów, to kolejny cel, dla którego tu jesteśmy, bowiem każdy z nich jest kimś niepowtarzalnym. I każdy dzień ma swój temat: np. pierwszy dzień nosił nazwę Gaude Mater Polonia - właśnie o tym już opowiadałem, chodziło o prezentację piękna rodzinnej ziemi. Drugi miał na celu budzenie u studentów odpowiedzialności za Polskę. Ostatni „A jutro...?” będzie przygotowywał do tworzenia akademickich ośrodków. Wyłonimy animatorów programu formacyjnego i postaramy się stworzyć sieć łączącą wszystkich stypendystów-studentów w Polsce. Oni mają świadomość, że korzystają z ludzkiej dobroci. Niech będą widoczni. Niech ludzie widzą, jak pięknie się rozwijają dla dobra Ojczyzny, dla dobra nas wszystkich.