Reklama

Święcenia kapłańskie

Służyć Bogu i ludziom

Niedziela lubelska 23/2002

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

W sobotnie przedpołudnie 18 maja br., w dniu 82. rocznicy urodzin Jana Pawła II, 21 diakonów przyjęło w Archikatedrze Lubelskiej święcenia prezbiteratu z rąk abp. Józefa Życińskiego. Prezbiterat jest drugim stopniem sakramentu święceń. Prezbiterzy w łączności z biskupem i jemu posłuszni sprawują sakramenty i głoszą słowo Boże. Przez te święte czynności oraz przez świadectwo życia przyczyniają się do budowy i umacniania Kościoła.

Bezpośrednim przygotowaniem do tego ważnego wydarzenia były dla diakonów tygodniowe rekolekcje w Nałęczowie, które prowadził ks. prał. Stanisław Mojek, ojciec duchowny Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Lublinie. W piątek wieczorem w kościele seminaryjnym diakoni złożyli wyznanie wiary oraz przysięgę przy objęciu urzędu sprawowanego w imieniu Kościoła. Temu obrzędowi przewodniczył ks. prał. Marian Nowak, rektor MSD.

Sobotniej, uroczystej Mszy św. przewodniczył abp Józef Życiński. W koncelebrze brali udział: bp Ryszard Karpiński, bp Mieczysław Cisło, wychowawcy i profesorowie MSD oraz ponad 100 kapłanów. W powitaniu Metropolita podkreślił łączność z Janem Pawłem II w dniu jego urodzin. Jako urodzinowy prezent określił dar przemiany 21 diakonów, "którzy urodzą się dla kapłaństwa". Ksiądz Arcybiskup wyraził też radość, że zebrało się tak wielu kapłanów, członków rodzin, sióstr zakonnych. Po Ewangelii nastąpiła prezentacja kandydatów do święceń prezbiteratu. Po imiennym wyczytaniu każdy z nich podchodził do Arcypasterza i wypowiadając "Jestem", wyrażał gotowość przyjęcia święceń.

W homilii Arcybiskup nawiązał do zdania z Ewangelii, że Chrystus nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć i dać swoje życie. Słowa te wyrażają istotę kapłaństwa. Arcypasterz dziękował Bogu za to, co piękne; za 82 urodziny Jana Pawła II; za tyle pięknych dusz, które stają na naszej drodze i bywają niedostrzeżone. "Możemy dziś dziękować za świadków nadprzyrodzonego Bożego świata, którzy pozostają znakiem niebios". Metropolita wzywał, aby nie dostrzegać w Kościele tylko skandali i tego, co boli. Trzeba umieć dostrzegać piękne dusze. Kaznodzieja ukazał uniwersalizm Kościoła lubelskiego - 13 kapłanów wyraziło gotowość wyjazdu na misje. To dar urodzinowy dla Ojca Świętego. Łącząc się z Papieżem i z tymi, którzy potrzebują kapłanów, dziękujemy Bogu za powołania kapłańskie, za rodziny i bliskich, którzy pomogli wzrastać. Na zakończenie homilii Arcybiskup życzył diakonom przyjmującym święcenia, aby czuli się ukochanymi synami rodziny Kościoła, aby wszędzie umieli łączyć niebo z ziemią jako ludzie pojednania, aby odnajdywali sens i piękno kapłańskiej posługi - "że można służyć i życie swoje oddawać wraz z Chrystusem".

Po homilii diakoni odpowiadali na pytania zadawane przez Księdza Arcybiskupa i wyrażali w ten sposób gotowość do wypełniania zobowiązań wynikających z przyjęcia święceń prezbiteratu. Następnie odnowili przyrzeczenie posłuszeństwa przez włożenie rąk w dłonie Arcybiskupa. Kolejnym, bardzo wzruszającym momentem liturgii święceń, była Litania do Wszystkich Świętych. Podczas śpiewu Litanii diakoni leżeli krzyżem. Jest to nawiązanie do modlitwy Jezusa w Ogrójcu. Po Litanii nastąpił najistotniejszy moment święceń - włożenie rąk i modlitwa konsekracyjna. Przez włożenie rąk Arcybiskup przekazał Ducha Świętego. W jego mocy neoprezbiterzy będą sprawować sakramenty: pokuty i pojednania, Eucharystii i namaszczenia chorych. Znakiem jedności kapłaństwa jest to, że gestu włożenia rąk dokonali też obecni kapłani. Po modlitwie konsekracyjnej neoprezbiterzy otrzymali ornat - strój liturgiczny kapłana. Następnie Arcybiskup namaścił ich dłonie Krzyżmem Świętym. Po namaszczeniu dłoni nastąpił moment przekazania pateny z chlebem i kielicha z winem. To wskazuje na istotę posługiwania kapłańskiego - sprawowanie Eucharystii. Następnie Metropolita i pozostali kapłani przekazali neoprezbiterom znak pokoju jako wyraz przyjęcia ich do prezbiterium lubelskiego, do kapłańskiej rodziny. Potem rozpoczęła się Liturgia Eucharystyczna, którą wraz z obecnymi kapłanami po raz pierwszy w życiu sprawowali nowo wyświęceni prezbiterzy.

Na zakończenie uroczystości w imieniu neoprezbiterów Bogu i ludziom podziękował ks. Hubert Czarnecki. W liturgii aktywny udział przez śpiew brał chór seminaryjny pod batutą ks. Stanisława Dumy oraz asysta biskupia złożona z alumnów MSD.

Pamiętajmy w modlitwie o nowych kapłanach, którzy rozpoczynają swoją posługę w naszej archidiecezji. Święcenia przyjęli: ks. Mirosław Bucior z parafii pw. Najświętszego Serca Jezusa w Kraczewicach, ks. Krzysztof Ciupak z parafii pw. św. Antoniego Padewskiego w Woli Gałęzowskiej, ks. Hubert Czarnecki z parafii pw. Narodzenia NMP w Chełmie, ks. Robert Farian z parafii pw. Ducha Świętego w Chełmie, ks. Piotr Jedut z parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Rudnie, ks. Krzysztof Klepka z parafii pw. Chrystusa Odkupiciela w Świdniku, ks. Mariusz Kozina z parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Janowie Lubelskim, ks. Wojciech Marczewski z parafii pw. Matki Bożej Różańcowej w Lublinie, ks. Paweł Matyjaszewski z parafii pw. Świętej Trójcy w Kluczkowicach, ks. Paweł Pęcak z parafii pw. św. Jadwigi w Lublinie, ks. Piotr Przechocki z parafii pw. Niepokalanego Poczęcia NMP w Lublinie (Garnizon), ks. Marcin Pyda z parafii pw. Ducha Świętego w Poniatowej, ks. Marcin Rola z parafii pw. św. Józefa w Kraśniku, ks. Mirosław Rybka z parafii pw. św. Józefa w Puławach, ks. Piotr Sagan z parafii pw. św. Apostołów Piotra i Pawła w Częstoborowicach, ks. Krzysztof Sokołowski z parafii pw. Miłosierdzia Bożego w Lublinie, ks. Artur Surowski z parafii pw. Miłosierdzia Bożego w Lublinie, ks. Paweł Szymański z parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Kraśniku, ks. Radosław Wójcik z parafii pw. Nawrócenia św. Pawła w Bełżycach, ks. Kalikst Zacharuk z parafii pw. św. Agnieszki w Lublinie i ks. Marcin Zieliński z parafii pw. Trójcy Świętej w Chodlu.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2002-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Zmiany personalne w diecezji

2026-05-26 14:31

[ TEMATY ]

diecezja

zmiany personalne

Karolina Krasowska

Wybrani proboszczowie, administratorzy i wikariusze 26 maja w parafii Ducha Świętego w Zielonej Górze otrzymali od pasterza diecezji bp. Tadeusza Lityńskiego dekrety kierujące do posługi w nowych parafiach

Wybrani proboszczowie, administratorzy i wikariusze 26 maja w parafii Ducha Świętego w Zielonej Górze otrzymali od pasterza diecezji bp. Tadeusza Lityńskiego dekrety kierujące do posługi w nowych parafiach

Duchowni, którzy w okresie wakacyjnym zmieniają placówkę duszpasterską, we wtorek 26 maja br. odebrali z rąk pasterza diecezji dekrety nominacyjne, a księża przechodzący na emeryturę podziękowania za wieloletnią posługę.

Wybrani proboszczowie, administratorzy i wikariusze 26 maja w parafii Ducha Świętego w Zielonej Górze otrzymali od pasterza diecezji bp. Tadeusza Lityńskiego dekrety kierujące do posługi w nowych parafiach, a księża przechodzący na emeryturę podziękowania za wieloletnią posługę. Tegoroczne zmiany personalne objęły blisko ponad 50 księży.
CZYTAJ DALEJ

Najświętsza Maryja Panna Krzeszowska, Matka Łaski Bożej

Niedziela legnicka 4/2013, str. 7

[ TEMATY ]

sanktuarium

Krzeszów

Autorstwa Januszk57 - Praca własna, commons.wikimedia.org

Ikona Matki Bożej Łaskawej w Krzeszowie

Ikona Matki Bożej Łaskawej w Krzeszowie

Krzeszów to mała miejscowość w Kotlinie Kamiennogórskiej na Dolnym Śląsku, położona tuż przy czeskiej granicy. Jest znana nie tylko w swoim regionie, ale także w całej Polsce, a nawet w Europie i na świecie. Stało się to za przyczyną znajdującego się tu sanktuarium Matki Bożej Łaskawej oraz barokowego zespołu obiektów sakralnych tworzących kompleks zabytków klasy zerowej.

Cudowny obraz Bogarodzicy jest od wieków czczony w Krzeszowie. Ikona datowana jest na XIII wiek, co czyni ją najstarszym obrazem maryjnym w Polsce. Jest ona o ok. 200 lat starsza od ikony Matki Bożej Częstochowskiej. Została napisana na desce o wymiarach 60 na 37 cm i przedstawia Maryję z Dzieciątkiem na prawym ramieniu, które zwrócone jest twarzą do Matki. W dłoni trzyma Ono pergamin Bożej tajemnicy. Głowę i ramiona Bogarodzicy okrywa pofałdowana chusta w kolorze czerwonym. Ta najcieplejsza z barw, najsilniej wpływa na zmysły modlących się. Symbolizuje żarzące się światło i ogień, który zawsze był symbolem obecności Boga (krzew gorejący); posiada działanie oczyszczające i jest atrybutem świętości. Tak samo krzeszowska Bogarodzica, dzięki swemu wstawiennictwu u Boga, pomaga oczyścić grzeszników i prowadzić ich ku świętości. Maryja została przeniknięta Boskim ogniem, nie spala się od niego i nadal zachowuje swoją ludzką naturę, łącząc w sobie dwie sprzeczne cechy: dziewictwo i macierzyństwo. Tunika Matki Bożej jest zielona. Barwa ta oznacza świat roślinny i ludzki. Symbolizuje odrodzenie i nadzieję duchowej odnowy oraz życie wieczne. Ikona nie posiada światłocienia, gdyż wszystko na niej jest światłością zespoloną z barwą. Światłość symbolizowana jest przez złote tło, wyrażające niezniszczalność, wieczność i Boskość. Ikona przedstawia tzw. typ Hodigitria (gr. Przewodniczka, Wskazująca Drogę). Maryja swoją dłonią wskazuje na Dzieciątko i jednocześnie na swoje serce, jako źródło łaski. Taki typ ikonograficzny obrazuje dogmat wcielenia Syna Bożego w aspekcie jego Boskości. Łaciński tytuł ikony to Gratia Sanctae Mariae (Łaska Świętej Maryi). Jest on jednocześnie najstarszą (wymienioną w 1291 r.) nazwą opactwa krzeszowskiego.
CZYTAJ DALEJ

Nie – adorujcie, czcijcie, kłaniajcie się, ale bierzcie i spożywajcie!

2026-06-02 11:02

[ TEMATY ]

rozważania

O. prof. Zdzisław Kijas

Karol Porwich/Niedziela

Dzisiejsza Uroczystość nie jest świętem dla adoratorów. Jest natomiast świętem dla wszystkich tych, którzy Chrystusa pragną przyjmować do siebie, którzy chcą wprowadzać Go w każdy zakamarek swojego życia, pokazywać Mu dosłownie wszystko, wszystkie swoje słabości i radości, swoje lęki i oczekiwania, swoje nadzieje i doznane porażki.

Jezus powiedział do Żydów: «Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli ktoś spożywa ten chleb, będzie żył na wieki. Chlebem, który Ja dam, jest moje Ciało, wydane za życie świata». Sprzeczali się więc między sobą Żydzi, mówiąc: «Jak On może nam dać swoje ciało do jedzenia?» Rzekł do nich Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli nie będziecie jedli Ciała Syna Człowieczego ani pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie. Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem. Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim. Jak Mnie posłał żyjący Ojciec, a Ja żyję przez Ojca, tak i ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie. To jest chleb, który z nieba zstąpił – nie jest on taki jak ten, który jedli wasi przodkowie, a poumierali. Kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki».
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję